Reportage Surfen

Al duellerend met zijn teamgenoot Kiran Badloeuziek: muziek, milieu en vliegen over water

Dorian van Rijsselberghe in actie tijdens Waves op Texel. Beeld Guus Dubbelman

De sportcarrière van Dorian van Rijsselberghe is niet voorbij. Hij strijdt met Kiran Badloe voor een ticket naar de Spelen van Tokio. Maar op zijn festival Waves is goed te zien waar zijn passie ligt. 

Aan de rand van de zee, bij Paal 17, is surffenomeen Dorian van Rijsselberghe geboren. Hier leerde hij de sport die hem, de tweevoudig olympisch kampioen RS:X, wereldberoemd in Nederland zou maken. Hier op dat brede strand bij vakantiedorp De Koog zet de Texelaar stappen die bij zijn ­toekomst en die van het plankzeilen horen.

Hij, de man die de geestdodende monomanie van de topsport verafschuwt, is deze week soms regatta-chef, altijd festivaldirecteur, ereburger van Texel, promotor van het nieuwe plankzeilen, het foilen, milieuactivist, materiaaltester en natuurlijk sportman. Woensdag had hij tweemaal materiaalpech. Iets te veel aandacht voor andere zaken, erkent hij, dan gebeuren zulke dingen.

Dat Dorian, de voornaam is zeker aan het Wad al voldoende, ter plekke een soort van festival uit het zand heeft gestampt, lijkt volkomen natuurlijk. Het past bij het uitbundige karakter van de zeiler wiens familie naadloos bij hem aanschuift. Vader Marc komt met zijn fourwheeldrive even over het strand aangereden, broer Adriaan doet mee met het surfgeweld, moeder Geertje past op de kinderen, nu ­Dorians vrouw Sasha in Parijs is om haar cosmeticamerk Ilia aan te prijzen. Na de regen is deze dag de zon uitbundig gaan schijnen.

Drie partijen doen mee aan het ‘sport en entertainment’ evenement dat deels gedragen wordt door de Dorian Foundation (sinds 2012). Het zijn strandtent Paal 17, de eerste sponsor van de surfer, dan Tribe, een organisatiebureau dat iets wilde met die aantrekkelijke populariteit van de kampioen en ten slotte Marvin & Miles, een marketingbureau dat al jaren de publiciteit en andere deals van Van Rijsselberghe bestiert.

Het festival heet Waves. Het is iets voor zijn toekomst, zegt de plankzeiler. ‘Maar het Dorianfestival? Nou nee. Ik ben niet zo van dat alles mijn naam moet dragen. Ja, de foundation dan.’

Van Rijsselberghe gebruikt Waves om enkele van zijn persoonlijke doelen en overtuigingen uit te venten. Allereerst dat sport alleen onvoldoende is om publiek te trekken en te houden. ‘Met sport alleen kom je er niet meer tegenwoordig. Er moet wat bij. Anders gaat iedereen weer weg. Daarom hebben we hier een tent voor tweeduizend man en komen er bands. Hele grote ­Nederlandse bands. Ben ik trots op.’

Schonere wereld

Dan wijst hij graag op de kwetsbaarheid van het milieu. Er wordt kort onderhandeld hoe groot het pandalogo van het Wereld Natuur Fonds in zijn zeil mag worden geplakt. Groot vindt Van Rijsselberghe, een bij een halve meter. Hij is ook een Dutch Wave ­Maker, mannen en vrouwen die de ­wereld willen wijzen op het belang van schoon water. In dat verlengde is hij ambassadeur van de Plastic Soup Foundation.

Hij is een fanatiek strijder voor het opruimen van plastic. Hij hoeft maar een stukje over het strand te lopen en hij vindt een stukje. ‘Die trekkers met raapapparatuur mogen wat mij betreft elke dag rijden. Systematisch schoon maken.’

Hij werd bevreesd voor de toekomst van het oppervlak waar hij zijn vak en passie uitoefent in de jaren die hij doorbracht in Brazilië. NOCNSF huurde een olympisch huis aan de Guanabara Baai van Rio. Daar zag hij zoveel troep de zee inschuiven, dat hij er naar en opstandig van werd. ‘Ik werd ambassadeur van de Plastic Soup toen letterlijk het plastic aan de vin van mijn plank bleef hangen. Het begon in Guanabara. Na de Spelen van Rio zag ik het overal, steeds weer. Ook in Japan, in Enoshima, waar we volgend jaar de olympische regatta varen. Zelfs daar zeg ik, want Japan is enorm kien op opruimen. Maar ook daar ligt het in het water. En dan kunnen we de kleine deeltjes niet eens zien. Die worden in de diepste oceanen aangetroffen.’

Battle met Badloe

Buiten al die activiteiten is hij ­natuurlijk de sportman die strijdt voor zijn olympisch ticket. Van Rijsselberghe is nog niet geplaatst voor Tokio 2020. Hij duelleert met zijn teamgenoot Kiran Badloe om het ene Nederlandse ticket. Het is de wereldkampioen tegen de Europees kampioen. ­‘Kiran en ik zeilen allebei deze zomer de preolympische regatta van Eno­shima. Normaal mag er bij zo’n generale maar één zeiler per land deelnemen. Maar wij mogen met zijn tweeën komen. De wereld is op de hoogte van onze battle die we via de WK’s van dit jaar op het Gardameer, en van volgend jaar in Nieuw-Zeeland afronden.’

Van Rijsselberghe heeft nog meer zorg voor de toekomst van zijn sport. De aanvankelijke keuze van World Sailing, de wereldfederatie, om de gedateerde RS:X-plank ook voor de Spelen van 2024 te bestemmen leidde tot een open brief van de Nederlander. Die kreeg veel bijval. ‘Het was de brief van een Nieuw-Zeelandse makker Antonio Cozzolino, maar mijn naam stond eronder. Ik was verantwoordelijk. De vergadering zei dat ze wel moesten luisteren naar wat Dorian van Rijsselberghe zei.’

Van Rijsselberghe pleit hardop voor de foil, de plank met een draagvleugel eronder. ‘Vijftig in het uur als het waait’, is zijn reclamezin. Op een plank die aan het water ‘plakt’ is de lol eraf. De surfers voor de kust van De Koog vliegen deze middag dan ook letterlijk over het water.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden