Volleybal Wytze Kooistra

Afzwaaiende Kooistra deelt met Lycurgus eerste tik uit in finale play-offs

Wytze Kooistra (in het midden) volleyballer voor Lycurgus tijdens de wedstrijd tegen Orion. Wytze stopt als vollyballer op het hoogste niveau. Beeld Najib Nafid

Volleybal: Lycurgus - Orion 3-1

Wytze Kooistra (36) is begonnen aan de laatste wedstrijden in zijn volleyballoopbaan. Na de play-offs om het Nederlands kampioenschap  waarvan zijn team Abiant Lycurgus de eerste ronde met glans doorstond – neemt hij afscheid van de sport. ‘Velen van mijn leeftijd zijn gesloopt.’

De 2 meter 10 lange man plooit het lijf aan de boarding van Martini Plaza om mee te werken aan selfies van kinderen die zijn halve lengte meten. Hij plaatst handtekeningen op shirts en op de geplastificeerde klappers, waarmee tegenwoordig sfeer wordt gemaakt in sportstadions. Volleyballer Wytze Kooistra is op 36-jarige leeftijd aan zijn laatste ronden in de wedstrijdhal begonnen.

Met een beetje doordouwen is hij, met zijn Groningse clubteam Abiant Lycurgus, over een week voor de vierde keer op rij Nederlands kampioen. Tegenstander Achterhoek Orion kon de boomlange aanvaller één set bedwingen. Daarna bepaalde de routine van de Drent (‘wel van Friese afkomst, hè’) de gang van zaken in ronde één van de play-offs om het Nederlands kampioenschap.

Je kunt wel aan hem zien dat de jaren zijn gaan tellen. ‘Ik kan niet alle trainingen bij Lycurgus op 100 procent meemaken. Dan ben ik in het weekeinde niet fit. Ik werk erbij, twee dagen van een uurtje of zes. Plus wat thuiswerk. En ik heb een gezin. Dat is als je in het buitenland speelt wel anders.’

Dubbele plichten

Tien jaar, tussen 2005 en 2015, speelde Kooistra in het buitenland. In Italië, Polen en Griekenland. Hij tikte in de volgeplande zomers met de nationale ploeg ook nog even 253 interlands af. Vakantie was er een uit het Japanse kantoorleven, een weekje. ‘Velen van mijn leeftijd zijn gesloopt. Al die jaren met dubbele plichten zijn heel belastend geweest, voor de rug en voor de gewrichten. Maar mijn lichaam heeft het gehouden. Alles heeft weleens pijn gedaan, maar ik was nooit structureel en langdurig geblesseerd.’

De trek naar het buitenland is een verplichting voor de Nederlandse volleyballer die goed wil worden; of beter en best. Hij deed het zelf, twee jaar nadat hij met Piet Zoomers Dynamo de Top Teams Cup, de huidige CEV Cup, had gewonnen. Dat was toen, in 2003, nog met een met wereldklassespelers bemand team, met olympische grootheden als de broers Bas en Mike van de Goor, met Martin van der Horst, Robert Horstink en Jeroen Rauwerdink. Ze kwamen van elders of vertrokken naar elders. Ook toen al; zeven jaar na het olympisch goud van Atlanta, een erfenis waar de latere Nederlandse volleyballers altijd tegenaan moesten boksen.

Kooistra, pleitend voor een gecombineerde Nederlands-Belgische competitie, een Beneliga: ‘We hebben echt wel talent in Nederland. Ik ben dit eredivisieseizoen positief verrast, door teams als Orion en Dynamo maar ook door Sliedrecht, Taurus en Zaanstad. Er wordt meer getraind door zulke ploegen. Maar om echt de kwaliteitsstap te maken moeten jongens nog altijd te snel naar het buitenland.’

Rome

Het buitenland, het lonkende perspectief van elke jonge Nederlandse sporter, bracht hem als hoofdblokkeerder en middenaanvaller grote ervaring. ‘Mijn mooiste jaren waren met Roma in de Serie A1. Twee jaar in Rome spelen en wonen, mooier wordt het niet. Daar was ik vaak onhoudbaar op het midden. En de sportbeleving in Italië is geweldig. Dan zo met je sport bezig kunnen zijn, dat is het summum.’

Het was de tijd dat hij met zijn een jaar oudere kompaan Rob Bontje (‘speelt nog bij de nummer zes van België, Achel’) tot de Italiaanse top behoorde. Trentino en Modena waren andere werkgevers. ‘Wij waren top-5 in de klassementen van best scorende middenmensen. En Italië is wereldtop.’

Dat zijn lichting als een ‘net niet’-generatie is betiteld, daar kun je hem niet meer mee raken. Het is geweest. Hij heeft zich ervoor in het zweet gewerkt, het lange lijf op krachten gehouden, maar het was altijd juist te weinig om als team top van de wereld te zijn. ‘Als je mee wilt doen in de wereldtop, dan moet je op alle posities (zeven, red.) een topper hebben. Dat hebben we nooit goed voor elkaar gehad. Dat verklaart onze positie als Nederland. Ja, we konden een keer boven ons niveau presteren, maar op een WK, EK of kwalificeren voor de Olympische Spelen moet je dag aan dag goed zijn. Daarom heb ik grote waardering voor de achtste plaats van onze mannenploeg bij het voorbije WK. Echt, heel knap.’

Beste momenten

In zijn herinneringen komt Kooistra tot twee momenten die strijden om het beste ooit. ‘De ene was de bronzen medaille met Skra Belchatow op het WK voor clubteams, waarbij ik een forse inbreng had. De andere was de 0-3 in Brazilië met de nationale ploeg. Brazilië was olympisch kampioen. Ze speelden voor tienduizend man. Hen in eigen huis verslaan in de World League, dat laten ze niet zo maar gebeuren.’

Op zulke dagen keek de volleybalwereld hoog op tegen die lange kerel uit Drenthe. Wie naam maakt, kan van de sport bestaan. Dan wordt in de wereldtop goed betaald. Kooistra heeft aan zijn werk als expat een prachtig vrijstaand huis in Sleen overgehouden. De financiële wanorde van dit seizoen in Groningen – inmiddels opgelost – heeft hem niet getroffen.

Hij heeft een dienstverband bij sponsor Abiant, voor de uren dat hij, man met een masteropleiding business, bij een metaalbedrijf werkt. ‘Plus dat mijn vrouw werkt en ik heb wel wat opgebouwd’, zo stelt hij de wereld gerust, terwijl hij zijn twee kinderen en twee nichtjes van de hoge tribune op de speelvloer helpt. ‘Mogen ze een balletje slaan na de wedstrijd. Dat hoort er hier bij.’

Bij de vrouwen

De strijd om het eredivisiekampioenschap bij de vrouwen lijkt nagenoeg beslist. Sliedrecht Sport, de titelverdediger, versloeg Paaszondag uitdager Sneek in het eigen Friesland met 3-0 (25-8, 21 en 19). De eerste wedstrijd, afgelopen woensdag in Sliedrecht, was ook al in drie sets gewonnen door het team van coach Vera Koenen. Topscorer in Sneek werd Fleur Savelkoel, met 17 punten. Esther van Berkel maakte veel punten van de servicelijn. Woensdag is in Sliedrecht wedstrijd 3 uit de best-of-five. Dan kan de titelstrijd al beslecht zijn.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden