Afscheid van ijskoningin Timmer

Een vallende Chinese heeft een einde gemaakt aan de carrière van schaatsster Marianne Timmer. Te vroeg. De Groningse had nog een olympische afspraak (met video).

Haar houdbaarheidsdatum leek gepasseerd, maar schaatsster Marianne Timmer (35) wist van geen opgeven. De inspiratie van de Olympische Winterspelen hield haar op de been. Deze zomer werd er geen vakantie gevierd. Er werd gebeuld, voor die ene droom. Nog éénmaal flonkeren, nog één keer kansrijk het ijs betreden bij de voornaamste sportieve ontmoeting op de schaats.

Zo ver zal het in februari in Vancouver niet komen. Zondag bleek dat ze vrijdag bij een val een ernstige fractuur aan het hielbeen heeft opgelopen. Timmer en haar trouwe publiek zullen het moeten doen met de herinnering aan prachtige tijden.

Vancouver wordt voor haar geen dramatische, laatste kans. ‘Timmertje’, de koosnaam uit de koker van NOS-commentator Snoeks, had haar kansen al eerder gepakt. Drie gouden olympische plakken getuigden van haar doortastendheid op het juiste moment. De nuchtere Groningse kon pieken als geen ander.

Tekst gaat verder onder video

[VIDEO]

Schaatswonder

Ze was tot 1996 een allrounder, ‘een pathologische twijfelaarster’ volgens de Volkskrant, die zou veranderen in een schaatswonder, ‘een ongenaakbare kampioene’. Twee factoren maakten haar schaatsleven anders dan een kabbelend bestaan. Ze trad in 1997 na haar eerste wereldtitel (1000 meter, Warschau, coach Leen Pfrommer) toe tot de sprintploeg van Peter Mueller.

De Amerikaan, in dienst van schaatsbond, overtuigde haar van haar kunnen. Ze ging zelfs, na enige aarzeling en het dreigement naar de vrouwenkernploeg van Sijtje van der Lende te vertrekken, aan krachttraining doen.

Maar ze bleef bovenal vertrouwen op haar techniek. Timmer stond met lichte x-benen zeldzaam goed op het ijs. De schaats was haar wapen geworden, omdat zij uit de voeten kon met de in het seizoen 1996-’97 ingevoerde klapschaatsen. De scharnierende ijzers gaven haar vleugels.

Kampioen

De flair die ze kreeg van het verblijf tussen jonge honden als Wennemars en Bos leidde in 1998, bij de Spelen van Nagano, tot het eerste wintersprookje van Timmer. Ze won in Japan de 1500 meter in een wereldrecord (1.57,58). Ze verbeterde haar persoonlijke record in de M-Wave, de enorme ijshangar, met 2,69 seconden. Die kwaliteit had ze zichzelf niet toegedacht. ‘Je ziet je eindtijd en denkt: dat kan ik niet zijn.’

Drie dagen later werd ze ook olympisch kampioen op de 1000 meter. Nederland had er een ijskoningin bij. Het meisje met diploma detailhandel, dochter van een schapenhouder uit Sappemeer, werd prof. Bij ploegen als SpaarSelect, Postcodeloterij, Sanex en DSB en (één dag) Control.

Geld bracht lang niet altijd alleen geluk. De sportvrouw van het jaar 1998 huwde met coach Mueller en scheidde na de mislukte Spelen van 2002 van hem. Ze richtte een ploeg op, met coach Wopke de Vegt, waarbij zij met de schulden achterbleef. Haar allerbeste sponsor, suikeroom Dirk Scheringa, ging in 2009 failliet. De laatste sponsor die zij zelf aanbracht, Mats, kon ze vrijdag slechts 400 meter dienen.

Nagano en Turijn

In 2004 was Timmer weer zo in evenwicht dat ze in haar geliefde Nagano wereldkampioen sprint werd. Twee jaar later, precies acht jaar na haar kilometersucces van Nagano, herhaalde ze in Turijn de olympische verrichting van ’98. Ze won de 1000 meter voor de ongenaakbaar geachte Canadese Cindy Klassen en de favoriete uit Duitsland, Anni Friesinger.

Ze vond Turijn een chaotisch oord met weinig aandacht voor de atleten. Nagano was haar favoriete olympische stad. Van Vancouver dacht ze te zullen genieten, al was ze niet het type om de gedachten ver van het ijs te laten gaan. Ze verklaarde dezer dagen eigenlijk al twee jaar bezig te zijn met die ene race, die alle inspanningen van de voorbije jaren zou goedmaken.

Geen bekroning

Die bekroning zal er niet van komen. Timmer gaat hooguit als decorstuk naar de Olympic Oval van Richmond. Er leek sleet op haar, maar met een betere basis uit de zomertraining dacht ze dat ondervangen te hebben. Een eerste teken van topvorm toonde ze met brons in Berlijn, de eerste wereldbeker. Canada mocht haar verwachten op Medal Plaza.

Maria Aaltje Timmer, gestruikeld over een vallende Chinese, gaat de boeken in als een van de grote sportvrouwen van Nederland. Het toptrio Fanny Blankers, Inge de Bruijn en Leontien van Moorsel, met viermaal olympisch goud, gaat ze niet inhalen. Ze blijft in het gezelschap van Rie Mastenbroek, Yvonne van Gennip en Anky van Grunsven.

Voor haar fans zal ze misschien nog een keer de schaatsen aantrekken. Bijvoorbeeld in maart bij de wereldbekerfinale in Thialf. Daar zal de regie haar een plekje moeten bieden voor een smeltend afscheid van een ijskoningin.

Marianne Timmer (ANP) Beeld null
Marianne Timmer (ANP)
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden