Abdi Nageeye verbetert het tien jaar oude Nederlands record op de marathon

Vijf seconden sneller dan het tien jaar oude record liep Abdi Nageeye zondag de marathon van Amsterdam uit. 'Ik zei: het is nu even pijn lijden, maar het is de rest van de leven genieten.'

Abdi Nageeye komt over de finish in een recordtijd.Beeld anp

Het hele arsenaal aan vreugde-uitingen komt voorbij. Abdi Nageeye (28) grijpt vol ongeloof naar zijn hoofd. Hij houdt zijn handen met gestrekte vingers voor het gelaat en blikt, wellicht op zoek naar hogere machten, naar de diffuus blauwe herfstlucht. Hij zijgt in gelukzalige uitputting op de rug. Hij kust het tartan van de baan. Hij valt atleten en begeleiders in de armen. Hij poseert met een stralende glimlach en een vlag om de schouders voor de camera's.

Nageeye, atleet van Somalische komaf, heeft zojuist in het Olympisch Stadion het tien jaar oude Nederlandse record op de marathon van Kamiel Maase uit de boeken gelopen en en passant de ­Nederlandse titel veroverd. De klok stond stil op 2.08.16. Maase deed er in 2007 vijf seconden langer over.

Hij had even gedacht dat hij het niet zou halen, zelfs toen hij voor de laatste meters het stadion betrad. 'Ik dacht: ik loop erboven.' Hij keek ongerust op zijn horloge en sprak zich zichzelf moed in voor een laatste versnelling. 'Het moet lukken. Het gaat lukken.' Pas bij het ingaan van de laatste bocht wist hij dat het binnen was. De laatste honderd meter had hij naar eigen zeggen 'in de wolken' gelopen. 'Wat een ­gevoel!'

Iets voor later

Voorafgaand aan de wedstrijd had hij het wat omzichtig gebracht: 2.08.40 zou ook al mooi zijn, het Nederlands record is misschien iets voor later. Maar ergens kriebelde het. Misschien dan toch deze zondag? Vanaf mei had hij voluit getraind voor deze race, in Kenia, in Kaptagat en Eldoret. Daar loopt hij met gevestigde namen als olympisch kampioen Eliud Kipchoge en Geoffrey Mutai, oud-winnaar van New York, Boston en Eindhoven.

Het zijn de atleten die hem moed inpraten. Abdi, je moet niet te voorzichtig zijn, vertellen ze hem. Mik niet op 2.09 of zoiets, kijk nou eens, je sprint ons er weleens uit. Je moet groter denken.

Hij zag het zelf ook: 'Ik zat er telkens gewoon bij, met jongens die 2.06 lopen. Waarom zou mij dat niet lukken?' Toch was er twijfel op het laatst. De laatste weken merkte hij dat hij overtraind was geraakt. Hij stapte in Kenia zelfs een keer gefrustreerd van de trainingsbaan. Het lukte niet, de snelheid was weg. 'Toen ben ik even in paniek geweest.'

Abdi Nageeye loopt langs de Amstel tijdens de marathon van Amsterdam. Naast hem de Nieuw-Zeelander Zane Robertson.Beeld Klaas Jan van der Weij / de Volkskrant

Manager Valentijn Trouw van het bureau Global Sports Communication, dat Nageeye in de portefeuille heeft, was een van de eersten die hem na de finish omhelsden. Hij schrijft het succes ook toe aan het langdurig verblijf in Kenia met de beste lopers ter wereld. 'Hij durft wat meer, nu. We wisten dat hij in potentie het record kon breken. Maar dan moest alles meezitten.'

Gemakkelijk ging het Nageeye zondag niet af, al oogde hij het grootste deel van de race ontspannen op zijn nieuwe schoenen. De eerste helft ging te langzaam naar zijn zin. Hij is geen loper die gelooft in een voorzichtige start om op het laatst reserves over te hebben. De 1.04 halverwege mondde uit in getier op en geschreeuw tegen de hazen, onder wie de Nederlandse toplopers Michel ­Butter en Khalid Choukoud. Het had tientallen seconden sneller moeten zijn. De zuidenwind had een rol gespeeld, langs de Amstel stond die pal tegen. Na afloop was Nageeye vergevingsgezind. 'Je kent me. Er is wel goed gewerkt.'

De start bij het Olympisch Stadion.Beeld Klaas Jan van der Weij / de Volkskrant

Mikpunt

Het zat mee in het vervolg. Telkens kon hij in het gezelschap van anderen blijven lopen en atleten die moesten lossen uit een grote vroege kopgroep als mikpunt gebruiken. 'Ik heb ook wel geluk gehad. Alles ging perfect.' Zelfs de voor oktober ongewone weersomstandigheden - warm, een hoge luchtvochtigheid, die matige bries - deerden hem niet. 'Ik heb er niks van gemerkt.'

De laatste kilometers waren het zwaarst. Hij raakte in gesprek met zichzelf om de pijn te verbijten. Abdi, doorlopen. Steady blijven. Heel diep gaan. Kijk eens wie je inhaalt. Denk niet aan de kilometers die je nog moet afleggen. Denk niet aan de finish. Daar word je alleen maar moe van. Concentreer je op het moment. Concentreer je op je stappen. 'Ik zei: het is nu even pijn lijden, je loopt je lichaam naar de klote, maar het is de rest van je leven genieten.' Hij finishte als negende, op ruim twee minuten van de winnaar, Lawrence Cherono uit Kenia.

Scheidend recordhouder Kamiel Maase gaf hem anderhalf uur later een tastbaar bewijs: hij overhandigde de zilveren beker die hij zelf in 2003 kreeg van Gerard Nijboer, nadat hij diens record van 2.09.01 had verbeterd. Dat had 23 jaar standgehouden. Volgens Maase had zijn vrouw het zien aankomen: de avond tevoren had Claartje de trofee alvast opgepoetst. Hij tilde niet al te zwaar aan het kwijtraken van het record. 'Ik had verwacht dat hij het al eerder zou doen, dit jaar in Rotterdam. Ach, dit doet één dag pijn.'

Nageeye zelf voelt snel niets meer. Hij voegt nog een variant toe aan zijn reeks expressies van uiterste euforie. Voor het juichende publiek trekt hij twee volle sprints, zwaaiend met het rood-wit-blauw. Het volgende doel staat al vast: de Europese kampioenschappen volgend jaar augustus in Berlijn. Hij zal als favoriet starten, want hij heeft de twee snelste Europese tijden van 2017 gelopen. Toch weet hij wat hem te doen staat. 'Nog meer trainen.'

De kopgroep bij kilometer 24, met in het oranje de latere winnaar Lawrence Cherono.Beeld Klaas Jan van der Weij / de Volkskrant

Parcoursrecord

Naast het Nederlandse record op de marathon, sneuvelde in Amsterdam ook de toptijd van het parcours. De Keniaanse atleet ­Lawrence Cherono liep de 42ste editie van de wedstrijd in 2.05.09. Zijn voorsprong bedroeg op dat moment ruim een kilometer op Abdi Nageeye, die negende werd achter louter Oost-Afrikanen. ­Cherono's landgenoot Daniel ­Wanjiru noteerde vorig jaar nog 2.05.21.

Cherono, eerder dit jaar op de marathon in Rotterdam nog tweede, maakte deel uit van een grote kopgroep die zich al snel na de start had gevormd. Na 25 kilometer ontpopte hij zich tot de animator in het steeds verder uitdunnende gezelschap van toplopers. Volgens hem dreigde een scherpe tijd uit het zicht te raken. Uiteindelijk stormde hij zelf met de ­Keniaan Norbert Kigen op de eindstreep af, om hem met vier seconden voorsprong te kloppen.

Bij de vrouwen was de winst voor Tadelech Bekele uit Ethiopië. Zij kwam tot een tijd van 2.21.55, een persoonlijk record. De Nederlandse titel was voor Mireille Baart. Zij klokte af op 2.44.21.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden