columnwillem vissers

28 juni 2021, de mooiste EK-avond ooit, voelde als een drug en was een liefdeskus

null Beeld

Ver weg van de oranje zandverstuiving was daar de mooiste EK-avond in de geschiedenis. Alsof het zo moest zijn, om de gracieuze potentie van het spel te bezegelen met een liefdeskus.

In één keer, op één avond, was dat hele steriele Oranje naar de vergetelheid verdreven. Opgelost. Kroatië - Spanje (3-5) en de uitschakeling van wereldkampioen Frankrijk door Zwitserland, na 3-3 en strafschoppen; het was surrealisme. Voetbal met een overlopend hart. Vrijheid, kunde, techniek, steeds minder tactiek, gecontroleerde paniek. Voetballen alsof het de laatste keer was. Strijden tot het eind. Met holle ogen van het veld. Van Modric tot Morata, van Kanté tot Embolo.

Het voelde als een drug thuis, een pijnstiller, een overdosis schoonheid. Want zo gaat dat met de razende reporter na de uitschakeling van het Nederlands elftal als het hoofd even leeg is, al is het maar omdat niets het waard was om te onthouden. Nog even bier drinken met collega’s in Boedapest, een hazenslaapje doen, op huis aan, een schoonheidsslaapje voor de zekerheid en dan begint de rest van het toernooi.

Rustig, ontspannen kijken, stiekem een krantje lezen, dat is het plan. Maar nee. Onderdompeling in de maalstroom van emoties. Voetballers gaan los. Ze vallen aan met ziel en zaligheid. Ze gaan in de achtervolging. Die hele dataficering van het voetbal ontploft in je gezicht. Veertien doelpunten. De ene na de andere ingekopte of ingeschoten hoge voorzet. Een goal uit een volstrekt atypische vrije trap, eentje als gevolg van een inworp. Verder alleen treffers uit open spel.

Benzema met zijn majestueuze afronding. Mbappé mist de beslissende strafschop, gestopt door de Zwitser Yann Sommer, die met 1,83 meter eigenlijk te klein is voor een topkeeper. Maar ja, op deze avond tellen statistieken niet. Het is de mooiste EK-dag ooit, voor wie chauvinistische aspecten ( 21 juni of 25 juni 1988) even weg streept. Het is alsof de computer nog niet is uitgevonden.

De Fransen leggen noodgedwongen dat strakke korset van trainer Deschamps af, dat altijd wachten en snel toeslaan, want ze moeten in de achtervolging. En nu ze vrij zijn en snel drie wonderlijke doelpunten maken, krijgen ze prompt last van arrogantie, doen ze gekke dansjes en blijken ze kwetsbare mannen in plaats van voetballende rekenmeesters.

Het is te laat tegen de Zwitsers met hun multiculturele leger, geboren op het WK voor spelers tot 17 jaar van 2009 in Nigeria, toen ze de beker ontvingen van Blatter. De technisch directeur van de bond stelde destijds dat hij alle spelers met een dubbel paspoort wilde behouden voor zijn land en dat was best lastig, mede omdat Zwitserland twee weken later in een referendum stemde tegen meer minaretten, en veel van die spelers zijn moslim. Een van hen, Haris Seferovic, kopte maandag twee keer klassiek raak.

Niet alleen daarom is het duidelijk dat voetbal meer behelst dan winst. Supporters op de tribunes en thuis huilden en schreeuwden, ze waren opgewonden of verbijsterd. Ze klapten voor beide ploegen. Dit was zoals sport hoort te zijn. Een avond om nooit te vergeten, 28 juni 2021.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden