'Wat de magie van de ploeg is? We winnen veel, dat is de magie'

Chantal Blaak verzilvert het vertrouwen van haar ploeg en wint Amstel Gold Race

Ze gunnen elkaar wat, zijn een hecht collectief en kunnen een koers naar hun hand zetten. Boels-Dolmans wordt niet voor niks het Quick-Step van het vrouwenwielrennen genoemd.

Chantal Blaak wint juichend de Amstel Gold Race: 'Het was geweldig dat de meiden in me geloofden. ' Foto Klaas Jan van der Weij / de Volkskrant

Het is vast pandoer in het team Boels-Dolmans: ploegleider Danny Stam vraagt bij de opening van het seizoen aan zijn vrouwen welke koers ze graag willen winnen. Opvallend: niemand noemde dit jaar de Amstel Gold Race, de koers die toch door de achtertuin van de sponsors voert. Het verhuurbedrijf Boels zit in Sittard, landschapsinrichter Dolmans houdt kantoor in Bunde. Maar zondag bleek dat de ploeg zoveel munitie heeft dat de renners wedstrijden kunnen domineren die niet eens boven aan hun lijstjes staat.

Het is luxe en machtsvertoon ineen. Zie de volgende namen en bijhorend statuur. Veel ogen waren gericht op olympisch kampioen Anna van der Breggen, de winnaar van vorig jaar die deze lente al zegevierde in de Strade Bianche en de Ronde van Vlaanderen. Maar het was ploeggenoot Chantal Blaak, de regerend wereldkampioen, die na 116 kilometer koers de sterkste bleek van de restanten uit een kopgroep van acht. Op de tweede plek eindigde Lucinda Brand van Sunweb.

Het verloop van de koers illustreerde alweer dat Boels-Dolmans vaak het Quick-Step van het vrouwenwielrennen wordt genoemd. Meerdere renners kunnen de rol van kopvrouw op zich nemen, op verschillende scenario’s tijdens de koers is een antwoord paraat. Volgens het plan van Stam moesten de andere ploegen in eerste aanleg maar de wedstrijd proberen te maken. Dan kon het team zelf in de eindfase de azen uitspelen: eerst Van der Breggen en mocht die geen vrijgeleide krijgen, dan had hij Blaak en Amy Pieters achter de hand.

Druk vind ik wel fijn

Dit keer daalde al heel snel de rust in de gelederen. De samenstelling van de kopgroep die halverwege de wedstrijd werd gevormd, gaf meteen uitzicht op winst. Er waren voldoende ploegen vertegenwoordigd met sterke renners, en van hen was Blaak zeer waarschijnlijk de allersterkste. Het volstond om de vlucht te bewaken. De wereldkampioen: ‘Het was geweldig dat de meiden in me geloofden. Het geeft wel druk. Het was ook lastig, maar dat vind ik wel fijn.’

Van der Breggen verbaasde zich erover dat nogal wat ploegen zich neerlegden bij de situatie. ‘Als ik bij een ander team had gezeten en had gehoord dat Chantal in de kopgroep zat, had ik die nooit zoveel speling gegeven.’ Zij sprak van een betrekkelijk makkelijke dag. ‘Het was niet aan ons, vandaag. Maar je moet wel zorgen dat je voorin blijft zitten om te kijken wat er gebeurt.’

Teambaas Erwin Janssen, tevens de directeur van Dolmans Landscaping Group, noemt de vergelijking met Quick-Step ‘een mooi compliment’. ‘Wij rijden ook altijd om te winnen.’ Met een jaarlijks budget van twee miljoen euro hoort Boels-Dolmans tot de grotere ploegen in het vrouwenpeloton, maar met louter een ruime begroting ben je er volgens hem niet. 

Het draait ook om het tonen van betrokkenheid door de sponsors, het stapsgewijs werken aan de ontwikkeling van het team – de ploeg steeg in enkele jaren van de 17de naar de eerste plek op de ranglijst van de sterkste vrouwenteams  en het creëren van een saamhorigheidsgevoel. Zo gaan de renners aan het begin van het seizoen samen op skivakantie. Janssen: ‘Wat wij horen is dat de meiden trots zijn dat ze voor ons rijden.’

De magie van de ploeg

De renners zelf sluiten zich aan. Van der Breggen: ‘Wat de magie is? We winnen veel, dat is de magie. Als je bij het team komt, weet je dat je met sterkere renners te maken krijgt. Dan moet je in staat zijn een ander ook wat te gunnen.’ Blaak: ‘Wij kunnen als een blok rijden en inspelen op ontwikkelingen in de wedstrijd.’ 

De Amerikaanse Lizzie Deignan, wegens zwangerschap zondag niet in de koers maar wel bij het team, is vooral blij met de lange adem van de ploeg die in 2010 begon, toen nog alleen als Boels. Zij maakt er sinds 2013 deel van uit. ‘Ik heb al een paar keer meegemaakt dat sponsors er na één jaar mee stopten. Dan moest ik weer op zoek naar wat anders. Hier voel ik me veilig.’

In de slotfase van de wedstrijd vertrouwde Blaak op haar sprint. Ze voelt zich met de regenboogtrui om de schouders sowieso zekerder van haar zaak. ‘Vorig jaar dacht ik hier alleen: waar kan ik aanklampen. Nu vroeg ik me af waar ik kon aanvallen.’ 

Kraken

Ze had op de voorlaatste passage van de Cauberg al de tegenstanders getest, zij het vergeefs. ‘Misschien zouden ze kraken.’ In de nog resterende kilometers kon ze zich beperken tot het onschadelijk maken van enkele prikken door medevluchters. In de laatste meters had ze voldoende kracht over om Brand en de Australische Amanda Spratt achter zich te laten.

Ploegleider Stam van Boels-Dolmans snapt wel waarom de Amstel Gold in zijn team niet stond aangevinkt. ‘Een wedstrijd als de Ronde van Vlaanderen is populairder. Dat is een monument. De Amstel staat in deze versie nu pas voor de tweede keer op de agenda.’ 

Chantal Blaak had zelf ook Vlaanderen genoemd, maar na haar vijfde plek in Oudenaarde dacht ze al snel aan een topprestatie in Zuid-Limburg. ‘Het is heel speciaal om hier te winnen. Ik hoorde veel toeschouwers mijn naam roepen, daar kreeg ik veel moraal van.’

Op het podium trok ze een paarse trui aan, voorbehouden aan de leider in het World Tour-klassement. Die nam ze over Amy Pieters, ook ploeggenoot. Daarna hapte ze in het schuim van een glas bier – het begrip Amstel was deze dag in meer gedaanten de moeite waard geweest.

Meer over