'Stel je voor dat Quevilly straks Europa in gaat'

quevilly ‘Mijn grote angst is de arbitrage’, zegt Christian Colard, begin zeventig, die met zijn zoon Eric nooit een thuiswedstrijd van Quevilly overslaat....

Wat voetbal betreft acht hij Quevilly niet kansloos. Paris Saint-Germain (PSG) is er wel eens beter aan toe geweest. En Quevilly – door de echte supporter de kanaries genoemd – is een collectief, dat bij momenten kan vlammen.

Vanavond, als Quevilly in de halve finale van de Coup de France aantreedt tegen PSG, zullen de tribunes geel-zwart gekleurd zijn. Er worden twintigduizend shawls gedistribueerd, dozen vol lawaairatels in de clubkleuren liggen klaar.

Bij de thuiswedstrijd tegen Quimper, anderhalve week voor de bekerontmoeting met PSG, is de ambiance anders. Traag druppelen de supporters binnen. Het zullen er uiteindelijk een paar honderd worden, onder wie veel echtparen en vaders met kinderen. Ze verdelen zich over de staantribune en de kleine zittribune er pal tegenover. Rechts van die zittribune zijn de kleedkamers met een uitschuifbare spelersslurf; links de clubkantoren, ondergebracht in gestapelde stalen bouwketen.

Daar is ook de kamer van Arnaud Larue, directeur van de club. ‘We waren bepaald niet blij met de loting’, vertelt hij. ‘In sportief opzicht is er niets mis met PSG. Maar op alle andere gebieden is het een ramp.’

PSG is de club met de meest gewelddadige aanhang van Frankrijk. Een paar weken geleden stierf een PSG-supporter die door andere PSG-supporters in coma was geslagen. De club moet nu een reeks competitiewedstrijden zonder publiek spelen.

Quevilly versloeg in het bekertoernooi Boulogne en Rennes, beiden ook uitkomend in de hoogste divisie. Dat gebeurde in het stadion van het aangrenzende Rouen. Had de ploeg tegen Lens of Monaco geloot, de andere halve finalisten, dan was het weer Stade de Rouen geworden. Nu moet op last van de bond worden uitgeweken naar Caen, dat een gloednieuw stadion met videosurveillance heeft.

De kaartverkoop wordt maximaal gecontroleerd. Geen kaarten via internet; wie koopt moet zich identificeren; niet meer dan vier kaarten per persoon en alleen voor inwoners van de vijf departementen in de directe omgeving van Quevilly. ‘Dit is voor onze administratie bijna niet te doen’, verzucht Larue. ‘Wij zijn de ontvangende partij, we moeten alles organiseren. Het is afwachten is of we uit de kosten komen.’

AS Plateau, FC Dieppe, Pont-Audemer, Kaweni, Pacy, Saint-Quentin, Angers, Rennes, Boulogne: Quevilly overleefde negen rondes om zo ver te komen. De club heeft een traditie hoog te houden. In 1927 speelden ze de finale van de beker, in 1968 kwamen ze tot de halve finale, in 1996 en 2005 werd de kwartfinale gehaald. Quevilly bracht het vier keer tot amateurkampioen van Frankrijk.

‘Dit is een echte arbeidersclub’, zegt Larue. ‘De mensen hebben wat voor elkaar over.’ De geschiedenis is verweven met die van de Lozai’s, een familie van scheepsbouwers die vonden dat hun arbeiders zich op de vrije dag moesten kunnen ontspannen. Er werden twee verenigingen opgericht. Een voetbalclub en een fanfare om de wedstrijden te bebeleiden.

Die verbintenis duurde tot het zwarte jaar 1978. Quevilly was zo afgegleden dat Lozai zijn handen van de club aftrok. Bekers, trofeeën, boekhouding – alles verdween als bij toverslag. Een handjevol getrouwen bouwde de club weer op. Vanuit de kelder van het amateurvoetbal klom Quevilly in elf jaar zeven klassen, tot het terug was in de hoogste amateurafdeling.

Nu wil de vereniging de stap naar het betaalde voetbal maken. Er zijn al tweehonderd sponsorcertificaten verkocht; de minimum inleg is 2.000 euro.

Op het veld lopen de spelers zich warm. Ze trainen elke dag. Acht spelers zijn in dienst van de club, ze verdienen tot 2.100 euro per maand. De anderen werken bij de supermarkt van de president, krijgen als politieagent sportverlof of studeren. Bij winst op PSG wacht hen een premie van 8.000 euro

‘Het is een hechte groep’, vindt trainer Régis Brouard, oud-prof bij Montpellier. ‘Dat zal ons helpen tegen PSG. De kwaliteiten van het team doen er dan minder toe. Het gaat om koelbloedigheid en motivatie. Voor de kwartfinale tegen Boulogne maakte ik een geluidsband met reacties op de wedstrijd tegen Rennes. Je hoorde publiek, kinderen, radiostemmen, journalisten. De spelers luisterden met tranen in de ogen.’

Dat zijn ploeg het in het bekertoernooi beter doet dan in de competitie, vindt hij niet zo vreemd. ‘Tegen amateurploegen hebben we het met ons gestructureerde voetbal soms moeilijk. Dan kom je soms verder met opportunisme. We hebben eigenlijk een ploeg om hoger te spelen.’

Allez kanaries, klinkt het even later vanaf de staantribune als de geel-zwarten ten strijde trekken tegen Quimper. Eerlijk is eerlijk: ze bakken er niets van. Na een kwartier staat het 1-0 voor Quimper en dat zal niet meer veranderen.

In de striemende regen worden zes ballen over de tribunes de wijde wereld in geschoten. ‘We missen vijf basisspelers, dat zie je aan het spel’, vergoelijkt een supporter.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.