Lieke Wevers tijdens het WK in 2015, een hoogtepunt in haar carrière.

Interview Lieke Wevers

‘Op mijn 80ste doe ik nog een spagaat’, toch heeft Lieke Wevers nu even rust nodig

Lieke Wevers tijdens het WK in 2015, een hoogtepunt in haar carrière. Beeld ANP

Lieke Wevers (26) heeft een sabbatical. Noodgedwongen. Haar lichaam is moe en moet worden ‘gereset’. Bij bij de EK turnen, nu in Glasgow, is ze toeschouwer. Hoe lang de tweelingzus van olympisch kampioen Sanne aan de kant staat, is ongewis. 

Je hebt de handdoek in de ring geworpen?

‘Nou, dat klinkt wel heel rigoureus. Ik maak een pas op de plaats. Ik focus me op herstel, voor het halen van mijn doel op de lange termijn. En dat zijn de Olympische Spelen van Tokio 2020.

Na de Spelen van Rio nam je al een pauze?

‘Ik ben toen naar Australië geweest en naar Azië. Niet als backpacker hoor. Het was fun en een beetje werk. Clinics geven. Ik kwam in april vorig jaar terug, na vier maanden reizen. Voelde al wel wat lichamelijke klachten. Ik dacht in het begin aan een opstartprobleempje. Maar het voelde wel anders dan ik gewend was van mezelf.’

Was je uitgeput?

‘Ik was na Rio heel moe. Ik was opgelucht dat alles achter de rug was. Fysiek ben ik tot het gaatje gegaan. Ik heb echt elke vezel in mijn lijf ingezet om te halen wat ik wilde halen. En daarvoor heb ik alles gedaan, de hele olympische cyclus 2012-2016 lang. Mijn hele leven eigenlijk al. Ik deed alle tussenstations sinds 2014, na weer een comeback. En die tussenstations waren nodig om het eindstation Rio te halen.’

Lieke Wevers tijdens de meerkampfinale op de Olympische Spelen van Rio. Beeld ANP

Waar ging het mis?

‘Ik werd in januari 2016 drie weken ziek. Dat was heftig. Ik zette me eroverheen. Maar ik liep constant achter in dat jaar. Ik kreeg het op de rit, want anders haal je niet de top-20 in de olympische meerkamp. Maar een jaar eerder ging ik als 5de de WK-finale in. Ook daarom was Glasgow 2015 magisch voor mij.’

Je hebt in dat olympisch jaar nooit gedacht: beter wat rust
nemen?

‘Die mogelijkheid bestond niet in mijn geest. Dat is mijn mentaliteit. Dat karakter heeft me deze carrière gebracht. Maar het eist een keer zijn tol.’

Maar je gelooft nog steeds in je potentie, 26 jaar oud?

‘Ik ben ervan overtuigd dat weer komt als het met mijn gezondheid goed gaat. Twee jaar jonger of ouder maakt niet meer uit. Toen ik 18 was, werd ik ook al afgeschreven. Zo was turnen in die tijd. Dat nummertje van je leeftijd telt niet meer.’

Ben je overreached, overtraind? Hoe benoemen je begeleiders het?

‘Ik zit midden in de onderzoeken. En verkeer in een herstelfase om straks weer alle knopjes goed te kunnen indrukken.’

Je doet dus niks?

‘Jawel, ik doe wel fysieke training. Maar als het nodig is in mijn bed te liggen voor herstel, dan doe ik dat ook. Lenigheid onderhouden? Joh, al zou ik ’m nooit meer doen, dan kan ik nog op m'n 80ste een spagaat doen. Dat zit er gewoon in bij mij. Maar nu bouw ik aan een pakketje fitheid, zodat ik weer de zaal in kan bij Vincent (Wevers, vader en coach, red.).’

Lieke Wevers (links) en Sanne met hun vader en coach Vincent tijdens het WK-kwalificatie wedstrijden in 2017. Beeld ANP

Je bent wel voorzichtiger geworden?

‘Pijntjes houd je altijd in onze sport. Ik ga niet pijnvrij de road to Tokyo afleggen. Afgelopen zomer had ik pijn aan de heup en lies. Ik heb daarmee de WK in Montreal geturnd. Ik kan wel erg goed door de pijn heen werken. Maar ik wil het op deze leeftijd wel serieus nemen.’

Want jij moet nog langer mee dan een turnleven?

‘Ik dacht daar nooit aan. Ik beukte erdoorheen. Maar op een gegeven moment gaat dat niet meer. Het lichaam trok aan de bel. Je moet nu even luisteren, zei het. Ik kende mijn lichaam al behoorlijk, maar soms was ik koppig en weigerde te luisteren. Mijn carrière kenmerkt zich door kwetsbaarheid en blessures. Maar ook altijd door steengoede comebacks.’

Is er een verschil tussen Sanne en jou, qua lichaam?

‘Ik heb een ander postuur, langer, slanker. Waardoor ik andere  klachtjes krijg. Sanne is iets stugger. Dat heeft wel zijn voordelen. Zij hangt niet altijd zo in de gewrichten. Maar zij heeft misschien weer sneller een spierblessure. Sanne kent mij het best, ze is waakzaam. Die herkent ook signalen, van hé, oppassen Lieke. Uit bescherming. Maar ik kan het slecht horen, als zij zegt dat ik dat rustig aan moet doen. Ik ben niet van stappen terug. Ik wil alleen maar harder zodra het weer gaat.’

En nu? Zegt dokter Karin Top dat het goedkomt?

‘Het belangrijkste is dat ik het zeg. Zij kan het wel zeggen, maar als je het zelf niet denkt, dan komt het niet goed. Ik zeg: het komt goed. Want ik ben een optimistisch mens. Ik ga altijd voor verbeteringen en oplossingen. En nee, ik heb geen second thoughts over de beslissing door te gaan tot Tokio. We gaan ervoor.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.