Wedstrijdverslag baanwielrennen

‘Nog een half tandje zwaarder’: grote sprinter Kirsten Wild wint Europees goud op de scratch

En dat was nummer één. Natuurlijk won baanwielrenster Kirsten Wild in Glasgow Europees goud op de scratch. En natuurlijk wordt er op meer gerekend.

Kirsten Wild blijft alles en iedereen voor in de eindsprint van de scratch. Foto EPA

De WK waren in haar ogen al uniek geweest. ‘Dat gaat nooit meer gebeuren’, sprak de drievoudig wereldkampioene van Apeldoorn, Kirsten Wild, op het overbevolkte middenterrein van het Sir Chris Hoy Velodrome in Glasgow.

Ze wiste het zweet van het voorhoofd na weer zo’n uitoefening van haar formidabele sprintkracht. Wild, de grote sprinter onder de baanrenners, was net Europees kampioen op de scratch geworden en mocht even de vergelijking trekken met de WK.

In veertig ronden van 250 meter, een race naar de streep, zette zij de zaak naar haar hand. Maar elke suggestie dat haar suprematie van maart in Apeldoorn een half jaar later in Glasgow gekopieerd kon worden, wees de vrouw in de regenboogtrui van de hand. Haar gehoor moest goed luisteren. ‘Apeldoorn was uniek.’

Voorbereiding

Beter dan toen, in die wintermaand, was zij nooit voorbereid. Beter pakte die preparatie nimmer uit: wereldtitels op de scratch, het omnium en de puntenkoers, plus zilver (met Amy Pieters) in de koppelkoers.

Voor Glasgow, de Europese titelstrijd, was de voorbereiding beperkt. Zondag reed zij nog een wegwedstrijd in Londen. Ze won de Prudential Ride in het hart van de Britse hoofdstad, voor Marianne Vos, in een ordinaire sprint naar de streep. Ploeggenoten van haar profteam Wiggle High5 piloteerden haar, zeiden dat ze rustig moest blijven. Want ze voelde zich niet super.

Kansen grijpen

Vrijdagmiddag in het warme velodroom van Glasgow moest Wild (35) het alleen doen. Ze heerste. Dat hoorde bij haar status van wereldkampioen. Toen titelverdediger Trine Schmidt, een Deense met achtervolgingskwaliteiten, er met de Belgische Jolien D’Hoore vandoor ging − er stonden nog tien ronden op het bord − dichtte zij met een paar machtige pedaalslagen het gat. Ze ging niet door, want de massasprint, vier dik, had haar voorkeur. ‘Hoewel zo’n wedstrijd altijd anders kan lopen.’

Dat ze de achterstand gemakkelijk inliep, had niet alleen met haar tactische gevoel, positionering (niemand aan de buitenkant naast haar) of met de omvang van haar dijen te maken. Wild, prototype van de sterke vrouw, had ook een zwaardere versnelling (56x15) gestoken. Ze voelde zich goed. ‘Een half tandje zwaarder’, noemde ze dat. D’Hoore had juist een tandje lichter laten monteren. De Vlaamse wilde de benen nog wat sparen voor de rest van het toernooi.

Die gedachte leefde niet bij Wild, die haar kansen grijpt als die zich aandienen. Ze heeft nu vier wereldtitels en vijf Europese titels op de baan achter de naam, op een totaal van 23 medailles. Opvallend genoeg was zij nog nooit Europees kampioen op de scratch, een nummer dat haar op het lijf is geschreven.

In Glasgow fietst Wild nog drie baannummers om Europees goud. Ze heeft, om de benen te sparen, de afvalkoers geschrapt. Ze werd door bondscoach Thorwald Veneberg nog gevraagd om aan te treden voor de wegkoers van zondag, maar dat leek haar toch iets te veel van het goede. Er zijn op de baan al olympische kwalificatiepunten te verdienen. Dat is nog een leemte bij de vrouw uit Zwolle. Ze heeft nog geen olympische medaille.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.