Interview

'Ik liep de helft van de week te janken'

Raemon Sluiter verloor zijn grootouders en nichtje

Als jeugdcoach bij de prestigieuze Orange Bowl in Amerika geniet oud-tennisser Raemon Sluiter weer van zijn sport. Hij moest eerst afrekenen met zijn depressiviteit.

Tennisser Raemon Sluiter in 2009. Foto Joost van den Broek

Voor het eerst in ruim vijf jaar is tennis geen vlucht meer, zegt Raemon Sluiter, die zijn bijbaan als directeur van het NK tennis in Rotterdam opgaf om fulltime namens de KNLTB jeugdtalenten te begeleiden. Drie maanden zat de 36-jarige Rotterdammer depressief thuis. `Nu laat ik het geluk weer toe en kan ik eindelijk genieten van mijn sport.'

Binnen twee jaar overleden de grootouders en het nichtje van Sluiter. `Bam, bam, bam; het heeft er stevig ingehakt. Ik was close met mijn opa en oma, al weet je dat ze eens zullen overlijden. Maar een meisje van vier jaar oud met een hersentumor? Ik kon haar dood geen plek geven. Soms dacht ik: was ik maar gelovig. Kan ik me wellicht verzoenen met het idee dat ze nu op een betere plek is. Maar er is geen betere plek voor mijn nichtje dan bij haar ouders en broertje thuis.'

Uitgerekend tijdens het ATP-toernooi in sportpaleis Ahoy, waar hij in 2003 de finale bereikte en vijf jaar later `als een wereldkampioen' was uitgezwaaid, klapte Sluiter dit jaar in elkaar. `Van de ene op de andere dag kon ik niks meer. Ik heb mezelf jarenlang voor de gek gehouden en in een poppenkast gespeeld. Juist die herinneringen aan vroeger in Ahoy waren zo confronterend. Ik ging volledig knock-out.'

Comeback

Zijn vriendin, oud-hockeyster Fatima Moreira de Melo, hield hem voor dat het zo niet verder kon. Sluiter: `Ik zei altijd tegen haar: geef me tijd. Tot we bijna vijf jaar verder waren en ik nog midden in het rouwproces zat. Ik moest professionele hulp zoeken, anders zou de kwaliteit van mijn leven tussen een 3 en een 5 blijven liggen. Zo beroerd was het. Ik heb geluk gehad dat Faat zo geduldig met me was, want geduld is niet bepaald haar sterkste eigenschap. Het geeft wel aan hoe sterk onze relatie is.'

Sluiter bezocht een psychiater en formuleerde met hem een metafoor om zijn mentale revalidatie te kunnen duiden. `Ik moest innerlijk alles afbreken en mezelf weer opbouwen. Het voelde alsof in mijn hoofd een kamer was, waar het op zijn Rotterdams gezegd een grote teringzooi was. De kasten waren open. Mijn kleren, schoenen, tennisrackets; alles lag door elkaar heen. Het leek alsof een storm in die kamer had gewoed. Ik wist niet waar ik moest beginnen met opruimen. En juist daarom durfde ik zo lang die deur niet te openen.'

In 2008 had Sluiter zijn carrière beëindigd, omdat hij door het overlijden van zijn grootouders en de ziekte van de dochter van zijn broer niet als een tennisprof kon leven. Ook zes jaar later wandelt zijn nichtje in gedachten met hem mee. `Als ik een tekenfilm zie, waar zij naar keek of een knuffel die ze had. Als ik een meisje zie lopen van haar leeftijd; er gaat geen moment voorbij dat ik haar voor me zie. Kun je nagaan hoe mijn broer zich moet voelen.'

Begin dit jaar stuurde Sluiter een sms naar zijn voormalige coach Tjerk Bogtstra. 'Jij weet het, dit speelde al in 2009.' In dat jaar had Sluiter zijn comeback gemaakt. `En niet omdat ik nog zo graag wilde tennissen. Het was heimwee naar vroeger, naar de tijd waarin ik mijn grootouders en mijn nichtje nog om me heen had. Ik vluchtte voor de realiteit, mijn rentree heeft het herstelproces alleen maar vertraagd. Het kleine beetje energie dat ik nog had, stopte ik in het tennis. De rest bleef liggen in dat kamertje, ook nadat ik in 2010 opnieuw stopte.'

Sluiter rechtvaardigde zijn rentree in 2009 door als nummer 866 van de wereld - de laagst geklasseerde speler ooit - de finale van het grastoernooi in Rosmalen te bereiken. Het was verleidelijk om zijn laatste droomreis te koesteren, als een ode aan de tennisser die al bij zijn debuut in de Davis Cup in 2001 het onmogelijke mogelijk maakte.

Schijn bedroog. Sluiter: `Weet je dat ik altijd vertel dat ik drie ATP-finales heb gespeeld? Ik heb die vierde in Rosmalen uit mijn geheugen gewist, hoe mooi het toen ook was. Maar ik besefte al snel dat ik niet om de juiste redenen was teruggekeerd in de tennissport. Nu pas gun ik mezelf ruimte voor de mooie herinneringen.'

Raemon Sluiter en zijn vriendin Fatima Moreira de Melo. Foto ANP Kippa

Evenwicht

Tennis was een vlucht en therapie ineen, vertelt Sluiter, in het trainingscentrum van de KNLTB in Almere. 'Alleen op de baan kon ik de ellende loslaten, dacht ik. Maar het loste niks op. Voor Bogtstra is het als coach ook een moeilijke periode geweest. Sjokte ik in de stromende regen achteraan bij de conditietraining, acht kilo te zwaar. Er was nog te weinig vanaf, toen ik terugkeerde in het circuit. Ik kwam van ver, maar ik was absoluut niet de atleet die ik moest zijn.

'Er kwam ook bij dat ik in een wijde boog om dat zwarte gat was heengelopen. Het tennis had me alles gegeven, ik zocht in 2009 in feite een oude geliefde op. Maar het gevoel van mijn Davis Cupzege op Ferrero in 2001 kwam natuurlijk niet terug.'

Achteraf bleek Sluiter zijn sores slechts te hebben geparkeerd. 'Ik flikkerde alles in die kamer en gooide snel de deur dicht. Tjerk herkende me niet meer. Ik had geen energie, was met een training per dag wel klaar. Het was een bende in mijn hoofd, maar ik wilde er niet aan toegeven. Gelukkig vluchtte ik in het tennis. Ik had het ook kunnen zoeken in andere rotzooi, want daar ben je in die situatie wel vatbaar voor. Je wilt alles doen om dat kutgevoel te verdoven.'

Ook binnen zijn familie werd teveel weggedrukt, zegt Sluiter. 'We waren geen praters. Nu zegt mijn broer: laat me een paar dagen met rust, ik ben er even klaar mee. We trekken elkaar niet langer mee in ons verdriet. Iedereen had zijn eigen rouwproces. Mijn moeder raakte haar ouders en kleindochter kwijt. Ook zij was zichzelf niet. Tot mijn 25ste ging ik fluitend door het leven. Was ik de grappenmaker, die zijn omgeving vermaakte. Nu weet ik dat ik een acteur was.'

Pas dit jaar heeft Sluiter de kamer in zijn hoofd op orde gekregen, al spreekt hij van een wankel evenwicht. 'Het was loodzwaar, ik liep de helft van de week te janken. De supermarkt is vier maanden lopen van ons huis. Ik haalde het niet, was bang voor de confrontatie. Stukje bij beetje ben ik opgekrabbeld, al gaat er geen dag voorbij zonder dat ik aan dat proces denk.

'Ik bezoek die psychiater nog wekelijks, want door het intensieve werk bij de tennisbond kan ik ook weer over de rand vallen. Ik loop die kamer niet meer voorbij met de mededeling dat alles is opgeruimd. Het is nu mijn kantoor geworden, waar ik mijn herstelwerkzaamheden verricht. Maar de littekens zullen altijd zichtbaar blijven.'

Raemon Sluiter op de tweede dag van het Dutch Open Tennis Tournament op 17 juli 2007. Foto anp
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.