Nika Daalderop op archiefbeeld.

Interview Nika Daalderop

‘Ik had nooit verwacht dat ik het WK zou missen’

Nika Daalderop op archiefbeeld. Foto Ronald Hoogendoorn

Volleybaltalent Nika Daalderop kijkt met gemengde gevoelens naar de opvallende prestaties op het WK van de nationale ploeg. Blessureleed houdt haar thuis. ‘Maar ik gun ze alles.’

De koffer inpakken voor de reis naar haar nieuwe werkplek Florence kostte volleybalster Nika Daalderop maandagochtend de eerste set van de WK-interland Nederland – Dominicaanse Republiek (3-0). Ze kon even geen tv kijken. ‘Die twee andere sets waren wel heel goed, zeg. Het ziet er prima uit. Ze raken steeds beter in vorm.’

Daalderop (19) kan ‘ze’ zeggen, waar zij eigenlijk ‘we’ of ‘ons’ bedoelt als ze spreekt over de ploeg die zeven duels op rij ongeslagen is. Ze heeft wat afstand kunnen nemen, al kost het haar moeite. De Amsterdamse, nu in Italiaanse dienst (Il Bisonte Firenze), is deel van het Nederlands volleybalteam, maar door blessureleed noodgedwongen thuis gebleven.

Eerst had ze een enkelblessure, later een stressfractuur in haar linkerscheenbeen. De oorzaak: veel en hoog springen en vaak landen op het linkerbeen. ‘Jij mag niks meer, zei de dokter. Meteen en geheel op rust. Ik hoefde geen gips, maar rennen en springen waren verboden.’

Het afhaken van het grote talent was met de afmelding van de aan haar knie geopereerde Robin de Kruijf de tweede grote tegenvaller voor Nederland in de aanloop naar het WK in Japan. Met mogelijk nog zes wedstrijden te gaan tot de finale, kan hun afwezigheid een gemis blijken.

‘Ik had nooit verwacht dat ik het WK zou missen’, zegt Daalderop met enige stemverheffing. Wat meer omfloerst: ‘Het was wel even slikken. Ik vind het moeilijk. Ik had er bij willen zijn. Ik volg ze. Ik gun ze alles. Ik hoop dat ze het zo goed mogelijk doen. Het is mijn team en het is mooi als ze met een medaille thuiskomen.’

Passer-loper

Als Daalderop topfit was geweest, was ze bij de verdeling en het sparen van krachten de eerste vervanger geweest van Anne Buijs, aanvaller en ontvanger van de opslag, in het volleybal de passer-loper geheten. Vorig jaar deed ze dat als 18-jarige bij het WK-kwalificatietoernooi zo goed dat vaste kracht Buijs even in de coulissen belandde. Bij het EK in Azerbeidzjan begon Daalderop zelfs in de basis.

‘Anne was beter. Zij heeft dat EK ook prima gespeeld. Ze was door mijn eerdere optreden extra gemotiveerd. Ze heeft vast extra haar best gedaan. Ik val voor haar in of anders voor Maret Grothues. Ik sta slechts een enkele keer in de basis en dacht echt niet, toen ik bij die WK-kwalificatie een basisplek had, dat het voor altijd zou zijn. Niets is voor altijd.’

Oud-bondscoach Giovanni Guidetti, de architect van het huidige team, liet deze maand in het AD weten dat Daalderop ‘het nieuwe bloed’ was waar het Nederlands team behoefte aan had voor dit WK.

‘Leuk dat ie dat zegt’, reageert Daalderop. Ze kan er niet veel mee. Ze is er niet bij. Maar weet wel dat Guidetti de man was die haar al op jonge leeftijd (17) op het oog had en haar in het olympisch jaar 2016 in de nationale selectie haalde.

Zand en zaal

‘Ik ben tweemaal Europees jeugdkampioen beachvolleybal geweest. En vicewereldkampioen met Mexim van Driel. Ik deed zand en zaal. Maar toen het Nederlands team aan de bel trok, moest ik kiezen. Het gaat niet samen. Want beach is tegenwoordig ook in de winter.’

Haar kwaliteit in de zaal, lang (1.89) en vaardig (‘een hoge, snelle bal wil ik krijgen’), bracht Daalderop al op 17-jarige leeftijd in het buitenland. Toen ze haar gymnasiumdiploma had, vertrok ze naar Aken. Daarna was het Stuttgart en nu, weer een jaar later, sluit ze aan bij Firenze, in de Italiaanse Serie A1.

Ze had gehoopt deze week direct voluit in de training te kunnen gaan. ‘Maar er is op de foto nog steeds een spoor van de fractuur te zien.’

Maandag is ze gearriveerd in Florence. Ze doet aangepaste oefeningen terwijl de nationale ploeg in Japan op weg lijkt naar de beste prestatie in de WK-historie. Een plaats bij de laatste zes kan de ploeg bijna niet meer ontgaan.

Daalderop heeft nog geen tv en moet haar app op de smartphone hanteren om woensdagochtend vroeg iets van Nederland – Brazilië, de achtste WK-wedstrijd van haar collega’s en vriendinnen, te kunnen zien. In Italië worden WK-duels met 24 uur vertraging uitgezonden.

‘Het komt wel goed’, zegt ze voordat ze aansluit bij de lunch, ook voor volleyballers een belangrijk moment van de Italiaanse dagbesteding.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.