Interview

'Ik had mijn droom gerealiseerd, tegen de stroom in'

Interview Ilse Poinart, wereldkampioen korfbal in 1991

Vandaag begint in België het tiende WK korfbal. Titelhouder Nederland verloor alleen de WK-finale in 1991 in Antwerpen. Mede dankzij een vrouw die vooroordelen moest overwinnen.

Ilse Poinard: 'Het is na 24 jaar een bizarre gedachte dat we een unieke prestatie hebben geleverd.' Beeld Marcel van den Bergh / de Volkskrant

We dineren niet toevallig in een restaurant op de linkeroever in Antwerpen, met uitzicht op de kathedraal aan de overkant van de Schelde. Dit beeld ligt verankerd in de jeugd van Ilse Poinart, de korfbalster die België in 1991 met haar treffer in de slotminuut de enige wereldtitel ooit bezorgde.'Het is na 24 jaar een bizarre gedachte dat we een unieke prestatie hebben geleverd.'

Met de 53-jarige Poinart beleven we opnieuw die magische avond in de 'Hel van Deurne', de oude Arena in Antwerpen lijkt te exploderen als de Belgische korfballers in de WK-finale tegen aartsrivaal Nederland het onmogelijke mogelijk maken. 'Jullie konden alleen maar verliezen', zegt de Belgische topschutter. 'Bij ons was het altijd net niet geweest, het was de laatste kans voor die generatie om een hoofdprijs te winnen.'

Twee aanvallende vrouwen in een vak koppelen aan twee lange mannen voor de rebound; het bleek een meesterzet van bondscoach Rudy Ramaekers, die zijn Nederlandse collega Ben Crum overtrof. Poinart: `Tot op de dag van vandaag begrijp ik niet, waarom Crum in de rust Bram van der Zee heeft vervangen. Ik zou het nooit hebben gedaan.

'Van der Zee was niet alleen een creatieve aanvaller, zo gaf Nederland in dat vak tevens zijn lengtevoordeel prijs. Ron Steenbergen had al een strafworp gemist, Crum had hem eraf moeten halen. Het versterkte ons gevoel dat Nederland in verwarring was.'

Klein en tenger

Met haar gouden handjes gooide Poinart de bal vanuit alle posities door de korf, zoals ze het als kind bij de Antwerpse club Sikopi had gedaan. 'Ik ging als meisje van vijf jaar al mee met mijn oudere broer. De hal van Sikopi lag vlak bij het ouderlijk huis. Ik weet nog dat ik de eerste bal meteen door de korf gooide. Ik was gelijk verkocht, scoren werd mijn passie. Ik heb er sindsdien dagelijks op getraind.'

Poinart twijfelde dus niet in de slotminuut van de WK-finale, toen zij op 10-10 na een vrije worp het laatste schot moest nemen voor België. 'Ik was klein en tenger, het schot was mijn belangrijkste wapen. Het is me altijd voorgehouden dat ik alleen als topscorer zou kunnen slagen in het topkorfbal. Ik was met mijn 1,65 meter slechts enkele centimeters kleiner dan de andere vrouwen in de Belgische ploeg. Maar aan mij is het jarenlang blijven kleven.

'Bij bondscoach Daniël De Rudder heb ik acht jaar op de bank gezeten. Ik mocht alleen de kleine wedstrijdjes spelen. In finales tegen Nederland werd ik nooit opgesteld. Te klein voor de top, was het oordeel van De Rudder. Eindelijk kon ik dat vooroordeel weerleggen. Ik wist: nu moet je het beslissen. Ik heb het vaker gedaan in de laatste minuut. Ik hield van de druk.'

De Vlaamse tv-commentator schreeuwt het uit na de treffer van Poinart. 'België is wereldkampioen.' Hij heeft te vroeg gejuicht, want Nederland krijgt nog een aanval. Uitgerekend invaller Hans Heemskerk mag nog een strafworp nemen. Poinart: 'De klok stond al stil. Je voelde een golf van ontzetting door de hal gaan. Nederland zou alsnog een verlenging afdwingen. En dan ging België weer verliezen.'

Voor altijd wereldkampioen

Onder een hels fluitconcert maakt Heemskerk een hupje en gooit op. De bal stuitert op de rand van de korf en valt naast de mand. Het blijft 11-10 voor België en de Duitse scheidsrechter fluit meteen af. 'De gevoelens waren onbeschrijflijk', zegt Poinart.

Ze is voor één dag de koningin van België en voor altijd wereldkampioen korfbal. 'Ik zag mezelf als meisje dat haar eerste bal door de korf gooide. Ik had mijn droom gerealiseerd, tegen de stroom in.'

De euforie spat ook van de tribunes. Prompt klinkt de tweede hymne van België door de Arena, het legendarische Liefde voor Muziek van de Vlaamse volkszanger Raymond van het Groenewoud. Iedereen danst op het refrein:

En geef me vuur.

En geef me vuur

Nee geen lucifer natuurlijk,

Maar passie elk uur.

Gemiste strafworp

Poinart: 'Van het Groenewoud had het nummer al enkele jaren eerder uitgebracht. Liefde voor muziek werd het lijflied van het WK korfbal en het is een hit gebleven. Jammer dat hij het niet live heeft gezongen na de finale.'

Na die historische triomf besefte Poinart dat het nooit mooier zou worden. 'Ik was wereldkampioen, Europa Cupwinnaar met Sikopi en verkozen tot beste korfbalster van België. Ik kon geen beter moment kiezen om te stoppen. Ik besef dat ik geluk heb gehad. Voor Hans Heemskerk was het afschuwelijk om afscheid te moeten nemen met een gemiste strafworp, waaraan hij zijn leven lang wordt herinnerd. En Ben Crum is de enige Nederlandse coach die een WK-finale heeft verloren. Dat kruis zal hij moeten dragen.'

Met gemengde gevoelens constateert Poinart dat de wereldtitel voor België in 1991 een incident is geweest. 'De Belgische korfbalbond heeft niets gedaan met dat succes. Ik was een bekende naam, voor de internationale federatie heb ik de korfbalsport over de gehele wereld gepromoot. In België bleef het nagenoeg stil. Iedereen staat nu achter onze voetballers, hockey heeft het land veroverd. Wij hebben verzuimd korfbal definitief op de kaart te zetten.'

Geschiedenis herhalen

Vlaanderen korfbalt, en dan vooral in de regio Antwerpen. Poinart berekent dat tegenover één Belgische international vijftien Nederlandse toptalenten staan. 'De achterstand is alleen maar groter geworden.'

Toch is het tijd voor België om de geschiedenis te herhalen, zegt Poinart. 'Het is niet goed voor het korfbal dat Nederland altijd wint. Wij waren in '91 op papier ook de mindere. Op karakter en mentaliteit is veel mogelijk. Ik geloof dat de Belgische korfbalploeg in de nieuwe Arena in Antwerpen dezelfde ambiance kan oproepen als 24 jaar geleden.'

Beeld de Volkskrant
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.