De foto van Klaas Jan van der Weij die ook op cover van het sportkatern staat.
De foto van Klaas Jan van der Weij die ook op cover van het sportkatern staat. © Klaas Jan van der Weij / de Volkskrant

'Iedereen moest voor ons zijn stoeltje opklappen. Dan voel je je wel de koning, hè!'

Bellen met Tourfotograaf Klaas Jan van der Weij

Volkskrantfotograaf Klaas Jan van der Weij (64) doet dit jaar voor de 23ste keer verslag van de Tour de France. Hoe gaat hij daar te werk? Hij legt het uit aan de hand van een van zijn foto's, in deze vrijwel dagelijks verschijnende rubriek.

Klaas Jan! Gisteren kregen we elkaar niet aan de lijn, omdat je geen bereik had. Aan de foto op de cover van het sportkatern te zien, stond je op een Pyreneeën-col.

'Het aparte was dat er geen publiek op de Mûr de Péguère mocht. Ik mocht de auto er ook niet stilzetten, maar we mochten er vanuit de finishplaats wel overheen om de auto in het publiek te parkeren. We vonden een plekje en liepen daarna de berg op. Ik kreeg visioenen van prachtig beeld zonder publiek, daar ben ik gek op. Maar toen de renners eraan kwamen, zaten er vijftien motoren voor.'

'Ik kon niks maken, want de flauwe bochten volgden elkaar snel op. Het werd een beeld van niks. Maar toen ik later hoorde dat de favorieten elkaar geen ruimte gaven, kwam deze foto uitstekend uit. Ze zitten dicht op elkaar.'

Moeilijk om er te komen?

'Omdat ik een hesje droeg, mocht ik er wel komen.'

Je hebt het in deze rubriek al een paar keer gehad over het afwerken van de foto's. Wat houdt dat precies in?

'Onderweg of in het perscentrum - je moet steeds kijken wat het meest praktische is - ga ik de foto's bewerken. Ik zet het contrast soms wat hoger, want dat maakt de foto wat pittiger. De uitsnede vind ik ook heel belangrijk.'

Ik was helemaal kapot gisterenavond. Normaal gesproken slaap ik niet eerder dan twaalf uur, maar ik was om elf uur al in slaap gevallen

'Het was gisteren een dag van afwerken, want we waren om 07.00 uur al bij de finish. Het was leuk om te zien hoe die mannen van Movico de podia opbouwen. Ik heb daar 25 foto's bewerkt en ben daarna pas het parcours opgekomen. Op de klim vond een unieke gebeurtenis plaats. We reden ons in eerste instantie helemaal klem, kwamen er na heel wat wringen toch weer door en reden duizend mensen tegemoet aan de voet van de Mûr de Péguère. Blijkbaar wisten zij ook niet dat ze de berg niet op mochten. Achter de afzettingen zag ik thermoskannen, kratten bier en barbecues.'

'We dachten dat we helemaal geklopt waren, maar toen gebeurde iets wat ik nog nooit had meegemaakt. Binnen een minuut werd de hele kruising door vijf agenten schoongeveegd, speciaal voor ons. Iedereen moest zijn stoeltje opklappen. Dan voel je je wel de koning, hè. Maar het was wel bizar, zo'n lege berg. Er liepen alleen wat verzorgers rond. En ik.'

En deze foto's kwamen eruit...

'Ik was helemaal kapot gisteravond. Normaal gesproken slaap ik niet eerder dan twaalf uur, maar ik was om elf uur al in slaap gevallen, met de kleren aan. Ik was 19 uur op geweest, want ik moest er om kwart over vier uit om die foto van de podiumopbouw te maken.

Vandaag een boom opzoeken om een dutje te doen?

'Nou, dat zit er ook weer niet in. Maar ik doe het wel even rustiger aan.'