'Het moet goedkomen'

Marokko kan zich zaterdag na twintig jaar weer plaatsen voor het WK voetbal.

Marokko kan zich zaterdag na twintig jaar weer plaatsen voor het WK voetbal. Tot de selectie behoren zes geboren Nederlanders. Drie oud-internationals over de hunkering naar Marokkaans succes.

Karim El Ahmadi (Marokko, Feyenoord) duelleert met Wilfred Zaha (9) van Ivoorkust. Marokko won het duel in januari tijdens de Afrika Cup met 1-0. Foto afp

Op zijn kin en wangen groeit tegenwoordig een grijzend baardje, hij draagt vaak een pet en zijn gezicht is wat voller. Toch wordt Ali El Khattabi (40) soms door een hem onbekende Marokkaan uitgenodigd voor een uitgebreide maaltijd. De oud-aanvaller van Sparta, Heerenveen en AZ speelde voor Marokko op het WK voetbal 1998. 'We werden uitgeschakeld in de eerste ronde, maar speelden goed, aanvallend voetbal', vertelt El Khattabi in een Rotterdams bagelrestaurant.

Twintig jaar duurt de hunkering naar een nieuwe Marokkaanse WK-zomer. Zaterdagavond is een gelijkspel bij Ivoorkust genoeg om zich onder de mondiale elite van 32 naties te scharen. De selectie bevat zes in Nederland geboren spelers: Hakim Zi-yech (Ajax), Karim El Ahmadi en Sofyan Amrabat (Feyenoord), Mimoun Mahi (FC Groningen), Nordin Amrabat (Leganes) en Mbark Boussoufa (Al-Jazira).

De stress onder Marokkanen is hevig. Maar het is een positief soort stress. 'Er is veel vertrouwen in deze ploeg', weet El Khattabi. 'Vooral door de laatste wedstrijd tegen Gabon. Er was dominantie van het begin tot het eind. Iedereen is nu superpositief.'

El Khattabi mocht tijdens het WK van 1998 invallen tegen Brazilië en Schotland. 'Dat was de gouden generatie met Hadji, Chippo, El Khalej en Naybet. Ik was de enige in Nederland geboren Marokkaan, sprak geen Arabisch, maar werd liefdevol opgenomen. Alles was goed geregeld.'

Op het toernooi werd gelijkgespeeld tegen Noorwegen, verloren van regerend wereldkampioen Brazilië en gewonnen van Schotland. 'Bij terugkomst in Marokko leek het of we de wereldbeker hadden gewonnen. In bussen werden we door de menigte naar de koning gereden die ons persoonlijk ridderde. Bij de trainingskampen daarna kwam familie van heinde en ver opdagen die ik heel lang niet had gezien. Marokko is een echt voetballand. In atletiek en kickboksen winnen we echte prijzen, maar iedereen praat over voetbal.'

Die gekte kan ook drastisch omslaan, zo ervoer een andere in Nederland geboren oud-international Nourdin Boukhari (37) toen hij werd uitgeschakeld met Marokko voor het WK van 2006. Een gelijkspel bij Tunesië was voldoende, maar doordat in de slotfase de ene Marokkaanse verdediger de bal wilde wegkoppen en de ander een spectaculaire omhaal in gedachten had, werd een fataal doelpunt geïncasseerd.

Boukhari: 'Het hele land kwam na afloop verhaal halen, je moest je overal verantwoorden. Als het niet goed gaat, is het in Marokko ook meteen heel erg slecht. Je brengt het land te schande, er wordt flink gescholden. Het WK halen is een obsessie geworden. Men is al weken aan het nagelbijten en bidden vanwege deze wedstrijd.'

Het warme bad in en rond de nationale ploeg waar El Khattabi over sprak, maakte Boukhari niet mee. 'Slecht eten, slechte velden, miscommunicatie, slecht materiaal. Ik kreeg een te kort shirt en toen ik met handen en voeten om een ander vroeg, kreeg ik een XXL dat om mijn lijf slobberde. Een andere maat was er niet.'

In de spelersgroep was sprake van eilandvorming. 'De Nederlanders, de Fransen en de in Marokko geboren spelers hadden hun eigen groepjes. We verstonden elkaar letterlijk niet. Er waren spelers met privileges, er was jaloezie. De bond deed toen niet de inspanningen die het nu doet.'

Er is veel ten goede gekeerd, erkent ook oud-PSV-speler Adil Ramzi (40) in zijn huis in Eindhoven. 'Spelers worden nu beter gemonitord en oud-spelers zijn betrokken bij de opleiding. Er wordt veel werk gestoken in Marokkanen die elders geboren zijn om voor Marokko uit te komen.'

oud-international Nourdin Boukhari Foto anp

Met zo'n aanpak was kwalificatie wellicht eerder gelukt. Ramzi herinnert zich nog de mislukte campagne voor het WK van 2002. Ook toen was een gelijkspel in de laatste uitwedstrijd, bij Senegal, genoeg. 'We gingen er vijf dagen van tevoren heen. Het was bloedheet, de trainingsvelden lagen op anderhalf uur rijden en de bus die ons daarnaartoe moest brengen was altijd stuk of te laat. De velden waren dramatisch en het eten vertrouwden we niet. 's Nachts werd er buiten lawaai gemaakt. Het veld in het stadion was droog en niet gemaaid, de tegenstanders reusachtige kerels.'

De omstandigheden zijn nu beter. De Marokkaanse ploeg slaapt in de Ivoriaanse havenstad Abidjan in een luxe Sofitel hotel, met airco op de kamer. De kok heeft zelf eten meegenomen. Alleen het trainingsveld is beroerd. Drieduizend fans zijn de ploeg achterna gereisd. De bond sloot een deal met Royal Maroc Airlines waardoor retourtjes slechts 200 euro kosten, vaccinaties waren gratis.

Oud-PSV-speler Adil Ramzi Foto anp

In Marokko zal het vanavond om 18.30 uur stil zijn op straat. 'Alsof het oorlog is en er een avondklok is, iedereen gaat die wedstrijd kijken', schetst Ramzi.

Zijn enige vrees betreft de druk. 'Veel spelers hebben vorige winter de Afrika Cup gespeeld, maar dit is met afstand de grootste test. Ze moeten het samen blijven doen, de emotionele controle behouden, óók als het tegenzit. Vroeger was er het probleem dat iedereen zelf de beslissing wilde forceren.'

Boukhari en El Khattabi hebben minder twijfels over de afloop van het sleutelduel. Boukhari: 'Als Ziyech een centrale rol krijgt met El Ahmadi in zijn rug is dit Marokko niet te stoppen.'

El Khattabi: 'Deze ploeg heeft spelers met individuele acties, ervaring en teamspelers. Het móét goedkomen. Anders ziet iedereen alles weer zwart, moet alles weer anders. Dan krijgt het Marokkaanse voetbal een enorme tik.'

Meer over