Millicent Simmonds zoekt als het dove meisje Rose haar moeder in New York.
Millicent Simmonds zoekt als het dove meisje Rose haar moeder in New York. ©

Wonderstruck is schitterende ode aan veerkracht en inventiviteit van kinderen

Film (drama) - Wonderstruck

Schitterende ode aan de veerkracht en inventiviteit van kinderen. Elke scène dompelt de kijker onder in een nieuwe, prachtig vormgegeven werkelijkheid.

Wonderstruck

Drama
Regie: Todd Haynes
Met: Millicent Simmonds, Oakes Fegley, Julianne Moore, Michelle Williams
117 min., in 38 zalen

Het prachtige Engelse woord 'wonderstruck' laat zich in het Nederlands niet makkelijk vertalen. 'Weggeblazen' komt misschien in de buurt, of 'gevloerd'. Maar het is meer: zo overdonderd worden door een soort magische schoonheid dat die regelrecht je hart raakt, zoiets. Hoe dan ook: met zo'n filmtitel beloof je wat als regisseur.

'Ik wilde écht iets unieks maken voor kinderen'

In zijn eerste kinderfilm goochelt regisseur Todd Haynes met verhaallijnen in een bloemrijke visuele stijl. Te hooggegrepen? 'Kinderen verdienen zo veel meer dan ze doorgaans krijgen.' Lees hier het interview. (+)

Todd Haynes' Wonderstruck, naar een jeugdboek met dezelfde titel, lost veel van die beloften in. In deze familiefilm volgt hij twee kinderen die allebei weglopen naar New York en laat hij hun avonturen parallel lopen. Daarbij zijn de kinderen doof en leven ze ieder in een ander tijdperk. Rose reist in 1927 naar de metropool om haar moeder te zoeken, een zwijgende filmactrice. Ben vertrekt vijftig jaar later, op zoek naar de vader die hij nooit heeft gekend.

Hoe smelt je twee verhalen tot een film? Wat doe je als je belangrijkste personages niet verbaal communiceren? Laat dat soort hoofdbrekens maar aan Haynes (Carol, I'm Not There) over, een regisseur die weinig gesproken taal nodig heeft om een verhaal te vertellen en visueel altijd weet te betoveren. Moeiteloos schakelt hij tussen de twee verhalen, de een in zwart-wit gefilmd, de ander in kleur, terwijl hij knipoogt naar stomme films en broeierige New York-cinema uit de jaren zeventig.

Of het nu gaat om een decor met opgezette wolven in een natuurhistorisch museum of de kleipoppetjes die Haynes inzet om een dramatisch verhaal te vertellen: diorama's lopen als een rode draad door Wonderstruck. En op een bepaalde manier voelt de film ook alsof je door zo'n museumgalerij met zorgvuldig ontworpen wereldjes loopt. Elke scène dompelt de kijker weer onder in een nieuwe, prachtig vormgegeven werkelijkheid. Met muziek, geluid en beeldrijm zorgt de regisseur dat er een soort logische connectie ontstaat tussen de twee avonturen.

Het maakt Wonderstruck tot een film om ademloos te bewonderen - kijk toch die belichting! Die kleuren! Die fantastische kostuums en decors! De perfect passende soundtrack met David Bowies Space Oddity! Een sierlijk huzarenstukje, dat langzaam maar zeker duidelijk maakt hoe de twee kinderen met elkaar in verband staan.

Er is één minpuntje: de films van Haynes lopen met hun nadruk op schoonheid altijd het risico afstandelijk te worden. En ergens in de gekunsteldheid van Wonderstruck, hoe beeldschoon en bewonderenswaardig ook, gaat iets verloren. De jonge acteurs zijn charmant en goed en de thematiek over eenzaamheid, verzameldrang, over zoeken naar een plaats waar je 'thuishoort' is net niet te opdringerig. Het is een schitterende ode aan de veerkracht en inventiviteit van kinderen. Maar ergens onder al dat visueel overdonderende ligt de emotionele impact begraven.