Volstrekt onduidelijk wat de makers van Tulipani voor ogen hadden

Film (romantisch drama) - Tulipani

Het is volstrekt onduidelijk wat de makers van dit drama nu eigenlijk willen laten zien. Iets tragisch? Iets romantisch? Gezien de omstandigheden is het een wonder dat Tulipani is verschenen.

Tulipani

Romantisch drama
Regie Mike van Diem
Met Gijs Naber, Anneke Sluiters, Ksenia Solo
90 min., in 45 zalen.

Een goed verhaal moet je niet kapot checken. Dus als iemand je vertelt dat er ooit een man was die na de Watersnoodramp van 1953 in vijf dagen vanuit Zeeland naar Zuid-Italië is gefietst, kún je zeggen: 'Hoho, wacht eens even, in víjf dagen?' (zoals een politieman doet in Tulipani). Of je kunt het ter kennisgeving aannemen omdat je simpelweg wilt weten hoe dit verder gaat. In de openingsfilm van het Nederlands Film Festival negeer je als kijker voortdurend alle logica ten faveure van de vertelling.

De film gaat over Anna (Ksenia Solo) die afreist naar Italië, waar ze dertig jaar geleden is geboren. Daar krijgt ze het levensverhaal van haar ouders te horen, of eigenlijk dat van haar vader Gauke (Gijs Naber). Zijn geschiedenis is te zien in lange flashbacks. Hij was een Zeeuwse boer die na de Watersnoodramp heeft gezworen dat zijn toekomstige echtgenote en kinderen 'nooit natte voeten' zullen hebben. Zo kwam hij in Italië aan.

Dertig jaar na dato blijkt het verhaal van de blonde vreemdeling mythische proporties te hebben gekregen. Naber is in de herinnering van de Italianen uitgegroeid tot een messiasachtige figuur. En zo mooi en vet regisseert Mike van Diem (Karakter, De surprise) ook. Hij laat Naber met lang haar, baard en een houten kruis rondwandelen. Het stadje is er een uit olijfoliereclames en de tulpenvelden zijn kleurexplosies.

Als Gaukes avonturen té ongeloofwaardig dreigen te worden, pakt de verteller de draad weer op. Dat dit een kluchtige kroniek is vol overdrijvingen, benadrukken die momenten.

Lees verder onder de foto.

Dat redt Tulipani nog best lang. Want met dat argument kun je ook ándere idiote aspecten van het scenario goedpraten. Dat een dove Zeeuwse vrouw erin is geslaagd Italiaans te leren, in de tijd dat de meeste Zeeuwen nog bezig waren hun huizen te herstellen, oké. Seksscènes waarin een vrouw ongelofelijke orgasmes krijgt: vooruit dan maar. Dat Gauke op een merkwaardig moment de kroeg binnenwandelt om een mop te vertellen, het zal wel.

Maar door de sprookjesachtige toon loopt de film hopeloos vast op het moment dat de maffia opduikt. De gruwelen die de misdadigers aanrichtten, mondden uit in een ronduit kluchtige finale. Is dit om te lachen of om te huilen?

Van Anna worden we ook niet veel wijzer. Die hoort het verhaal onbewogen aan.

Een film die zoveel coulance van de kijker vraagt, zou in ruil echt één mooi, meeslepend verhaal moeten bieden

Gezien de omstandigheden is het een wonder dat Tulipani überhaupt is verschenen. Beoogd regisseur Marleen Gorris kreeg een burn-out, Van Diem nam het over en herschreef het script van Peter van Wijk in vier weken. Het verklaart misschien waarom het bij deze film met een nodeloos kunstmatige vertelstructuur volstrekt onduidelijk is wat de makers voor ogen hadden - iets romantisch? Iets tragisch? Iets over de blanke Hollander als redder (au)? Een komedie met oubollige poep- en piesgrappen?

Waarschijnlijk had iedereen die zich ooit met de film heeft bemoeid een ander idee. Irritant, want juist een film die zoveel coulance van de kijker vraagt, zou in ruil daarvoor echt één mooi, meeslepend verhaal moeten bieden.