Verdriet is het ding met veren
Max Porter

Verdriet is het ding met veren

Fictie

Volkomen originele vertelling over rouw

Is het proza? Poëzie? Een sprookje? Zijn het droombeelden? Verdriet is het ding met veren, het wonderlijke en wonderbaarlijke debuut van Granta-redacteur Max Porter, is het allemaal en meer. Fragmenten theaterdialoog, flarden mythologie, bladzijden uit een jongensboek, een dagboek, opsommingen. Laten we het daarom voor het gemak een roman noemen, want dat genre is voor geen enkel gat te vangen.

Kraai

Verdriet is het ding met veren vertelt op volkomen originele manier het verhaal van een jong gezin waarvan de moeder plotseling komt te overlijden. De vader en twee zoontjes blijven over. Hun verdriet wordt in dit boekje belichaamd door Kraai, een personage dat kort na de dood van de moeder hun leven binnendringt. 'Ik ga pas weer weg als je me niet meer nodig hebt', zo laat Kraai de overdonderde vader weten.

Kraai is een wonderlijke figuur. Hij maakt bang, irriteert, beschermt, troost, vertelt grappen en verhalen, hangt de paljas uit en spreekt bij vlagen een aardig snaveltje Latijn.

Dat de belichaming van het verdriet in dit boek de gedaante van een kraai heeft, is geen toeval. De vader is een Ted Hughes-liefhebber en werkt aan een boek over de Engelse dichter. Crow heet de bundel die Hughes schreef in de jaren na de zelfmoord van zijn echtgenote Sylvia Plath.

Hoopvol

In Verdriet is het ding met veren komen afwisselend de vader, de jongens en de kraai aan het woord. Elke stem vertegenwoordigt een andere dimensie van het verdriet en vooral de manier waarop Porter de gevoelens van de jongens weergeeft is fenomenaal.

'Er waren eens twee jongens die expres dingen over hun vader verkeerd onthielden. Dan voelden ze zich beter als ze soms dingen vergaten over hun moeder.'

Geleidelijk evolueert de toon in het boek van ontredderd via gelaten naar voorzichtig hoopvol.