Tom Petty's laatste show in Nederland was subliem

Tom Petty is overleden. Lees deze recensie terug van zijn show in Amsterdam in 2012.

Wat een souplesse en variatie in tempo, wat een sprankeling in de arrangementen en wat een lichte toon. Zelden gingen twee uur in de Heineken Music Hall zo snel voorbij.

Tom Petty & The Heartbreakers (*****), Heineken Music Hall, Amsterdam, 24 juni 2012.

Vijfentwintig jaar geleden was Tom Petty met zijn Heartbreakers voor het laatst in Nederland. Toen stond hij samen met Bob Dylan op het affiche van de Rotterdamse Ahoy. Sindsdien heeft de Amerikaanse rockzanger talloze malen arena's en hallen in zijn eigen land weten te vullen, maar Europa deed hij nog maar zelden aan. Nederland helemaal niet.

(Recensie gaat verder onder de video.)

Wat we de afgelopen decennia gemist hebben, maakte Petty al na een paar minuten duidelijk. Een zeldzaam goed klinkende rockband waarin prachtig gemusiceerd werd. En waarin Petty (61) bewees nog altijd over een prachtige stem te beschikken. Een stem die het midden houdt tussen die van de jonge Bob Dylan en die van Roger McGuinn van The Byrds. Alleen klonk hij vaak veel voller en mooier.

Ook in de Heineken Music Hall, waar Petty wist te imponeren met een werkelijk fabelachtig goed geluid. Zijn platen, die hij sinds 1977, het hoogtepunt van de new wave, uitbracht, hebben niet allemaal de tand des tijds goed doorstaan, maar de uitgelezen selectie van een liedje of twintig doet je van de ene verbazing in de andere vallen.

(Recensie gaat verder onder de video.)

Wat een souplesse en variatie in tempo, wat een sprankeling in de arrangementen en wat een lichte toon, ook wanneer Petty met zijn band wat harder van leer trekt. De volgorde is al even perfect. Na de stevige bluesrocker Good Enough van zijn meest recente plaat Mojo (2010) kwam de op papier wat merkwaardige coverkeuze: Oh Well van Fleetwood Mac. Het klonk alsof er geen ander nummer gespeeld had kunnen worden.

Petty stond met een brede grijns tegen zijn vaste gitarist Mike Campbell te duelleren, terwijl ook zijn toetsenist Benmont Tench een haast kinderlijk plezier uitstraalde. Je hoort ze hier veel minder dan eigenlijk zou moeten, maar wat maakten ze een vertrouwde indruk: Listen To Her Heart, Free Falling en Refugee. En wat een onverwoestbare evergreen bleek Handle With Care, dat Petty (mede) componeerde voor de Traveling Wilburys. Organist/gitarist Scott Thurston was natuurlijk geen Roy Orbison, maar Petty hield het liedje rechtovereind.

(Recensie gaat verder onder de video.)

Het gastoptreden van Pearl Jams Eddie Vedder die zich door The Waiting mocht brommen, gaf het optreden geen enkele meerwaarde. Hooguit viel daarna extra op hoe knap Petty met Free Fallin' het optreden naar een griezelig perfecte climax voerde. Om er met een verbluffend eenvoudige, maar doeltreffende solo in It's Good To Be King maar snel een nieuw hoogtepunt op te laten volgen.

Zelden gingen twee uur in de Heineken Music Hall zo snel voorbij als zondag. Het jubelende Running Down A Dream ging aan twee toegiften vooraf. Mary Jane's Last Dance, een van de weinige hits die Petty in Nederland had en een door Vedder vals meegezongen American Girl.

Zelfs hij kon de conclusie niet verstoren dat Tom Petty & The Heartbreakers een concert van zeldzame klasse hadden gegeven.