Kika Magalhães in The Eyes of my Mother.
Kika Magalhães in The Eyes of my Mother. ©

Sympathie voor de verknipte moordenaar in beeldschoon zwart-wit

Film (horror) - The Eyes of My Mother

The Eyes of My Mother zuigt je mee in de vervreemdende wereld van een eenzaam kind. Pesce weet een onheilspellende dreiging over zijn beeldschone zwart-witbeelden te leggen.

The Eyes of My Mother

Horror
Regie: Nicolas Pesce
Met: Kika Magalhaes, Will Brill
76 min., in 5 zalen.

Hoe ver kun je meevoelen met een waanzinnig monster? Met een verknipte moordenaar als Ed Gein (1906-1984)? Huiveringwekkend ver, zo blijkt tijdens de sfeervolle zwartwithorrorfilm The Eyes of My Mother.

Misschien heeft het ermee te maken dat het monster in kwestie een mooie vrouw is: de wereldvreemde, sierlijke Francisca (Kika Magalhaes). Of het ligt eraan dat debuterend regisseur Nicolas Pesce (van videoclips van onder anderen Snoop Dogg en The Black Keys) alle gruwelen zo oogstrelend weet op te dienen.

The Eyes of My Mother maakt deel uit van een reeks kunstzinniger griezelfilms

In de film, die ook door Pesce werd geschreven, groeit Francisca op een afgelegen boerderij op. 'Eenzaamheid kan gekke dingen doen met de geest', wordt haar aan het begin van de film verteld door haar moeder, een Portugese oogchirurg die nu alleen nog op koeien oefent. En eenzaam wordt de zwijgzame Francisca. Door een traumatische gebeurtenis én de afwezigheid van normale volwassenen in haar omgeving leert zij alleen verknipte omgangsvormen aan, met alle desastreuze gevolgen van dien.

The Eyes of My Mother maakt deel uit van een reeks kunstzinniger griezelfilms, zoals The Witch, waarin sfeer en psychologische horror belangrijker zijn dan schrikeffecten. Vanaf het begin weet Pesce een onheilspellende dreiging te leggen over zijn beeldschone zwart-witbeelden van het Amerikaanse platteland, waar eenzaamheid en dood nu eenmaal onderdeel uit lijken te maken van het leven. Met fadomuziek benadrukt hij de melancholieke ondertoon.

Pesce suggereert het geweld met geluid, maar het blijft buiten beeld

En zo ga je voor dat arme meisje voelen, met haar hopeloze pogingen tot contact. De ranzige bloederigheid waarop dit vaak uitloopt, is hooguit te zien in fascinerende grijs-zwarttinten. Bovendien suggereert Pesce het geweld met geluid, maar het blijft buiten beeld. Het maakt de horror gemakkelijker te verhapstukken. Maar dat maakt het alleen maar erger: The Eyes of My Mother zuigt je mee in Fransisca's vervreemdende wereld, maakt haar verknipte geest niet begrijpelijk, maar wel op een gekke manier logisch. Eerst nestelt de film zich lekker onder de huid, maar daarna wordt langzaam maar zeker het dragelijke opgerekt. Als een monster dat je tegen beter weten in hebt binnengelaten, maar nu niet meer naar buiten wil.