Natalie Ballenger en Kevin Hack in West Side Story.
Natalie Ballenger en Kevin Hack in West Side Story. © Susanne Brill

Spel in West Side Story is koddig en past niet bij de ernst van het verhaal

Theater (musical) - Jerome Robbins

Bij het weerzien van West Side Story valt meteen Bernsteins tijdloze muziek op, hier uitstekend gedanst en gezongen. Lastiger is het spel, dat een soort koddig is, en dus niet passend bij de ernst van het verhaal.

Musical
Jerome Robbins (concept, choreografie), Leonard Bernstein (muziek) en Stephen Sondheim (lyrics).
16/12, World Forum Theater, Den Haag, daar t/m 30/12
Van 2/1 t/m 6/1 in Martini Plaza Groningen.

'Set design: Paul Gallis', staat er in het programmaboek van West Side Story. Deze moeder aller musicals is in een recente Broadwayproductie voor een aantal weken in Nederland neergestreken, eerst in Den Haag, daarna in Groningen. De Nederlander Gallis is een wereldberoemd ontwerper, die hier voornamelijk legendarische decors maakte voor theatergroep Globe en later Toneelgroep Amsterdam. Dat hij in New York ook al aan de weg timmert, vervult toch met enige trots.

Voor deze productie ontwierp hij een simpel maar effectief toneelbeeld: stalen, uitpandige trappenhuizen, hét kenmerk van de Upper West Side in Manhattan waar het verhaal zich afspeelt, met daarachter een groot scherm met foto's van wolkenkrabbers. Voor de hand liggend misschien, maar het schept ook ruimte voor dit grote ensemble, dat met zijn Amerikaans-professionele aanpak deze musical veel eer betoont. Het zijn juist de grote dans- en zangnummers die in dit geval imponeren - laat dat maar aan deze profs over.

Schitterend zijn grote nummers als America, Tonight en Somewhere

Gebaseerd op Shakespeare's Romeo en Julia is het verhaal bekend: de vete tussen twee jeugdbendes - de Jets (Pools-Amerikaans) en de Sharks (Puerto Ricaans) - maakt dat de liefde tussen Tony (Jet) en Maria (Shark) gedoemd is te mislukken. Tijdens een dansfeest kruisen hun blikken elkaar, daarna laten ze elkaar niet meer los. Tweeënhalf uur later hebben raciale spanningen, familievetes en straatgeweld ertoe geleid dat Tony dood op straat ligt en Maria ontroostbaar is.

Bij het weerzien van West Side Story valt meteen op dat de muziek van Leonard Bernstein tijdloos klassiek is. Wat een geweldige score - het ritme van de muziek voert de spanning onderhuids op, de langzame passages onderstrepen op lyrische wijze de gedoemde romantiek. Schitterend zijn grote nummers als America, Tonight en Somewhere, hier uitstekend gedanst en gezongen.

Ballenger beschikt over een bijna opera-achtige sopraan

Lastiger is de acteursregie, die uitgaat van een soort koddigheid die nogal ongepast is bij de ernst van het verhaal. Zeker, West Side Story kent ook een paar luchtiger scènes, maar die worden bijna met schoolplein-humor aangezet. Oom agent loopt bulderend te zwiepen met zijn rubberen knuppel, de Jets lijken in hun toneelspel af en toe behoorlijk gay. Jammer ook dat het volume van de spelscènes soms zo hard is dat de tekst van Stephen Sondheim moeilijk is te verstaan.

De hoofdrollen worden gespeeld door de Kevin Hack en Natalie Ballenger. Hack is het type ideale schoonzoon, die net dat beetje extra spanning mist om echt voor hem te vallen. Met zijn zangtechniek is verder niets mis, hoewel hij in Maria wel eventjes door de toon zakt. Ballenger daarentegen beschikt over een bijna opera-achtige sopraan, kan ijzingwekkend zuiver en hoog zingen en is volstrekt geloofwaardig in haar acteren. Met haar verdriet voel je ten slotte even mee.