Spannend is het biografische Final Portrait niet, en interessant evenmin
©

Spannend is het biografische Final Portrait niet, en interessant evenmin

Film (drama) - Final Portrait

In Final Portrait tellen we de dagen, die op elkaar beginnen te lijken. Heel spannend is het niet. In de vriendschap tussen Giacometti en James Lord staat maar weinig op het spel.

Final Portrait (**), drama
Regie: Stanley Tucci
Met: Geoffrey Rush, Armie Hammer, Clémence Poésy
90 min., in 30 zalen.

'Je hebt het gezicht van een bruut', zegt Giacometti.

'Dank je', antwoordt de Amerikaanse criticus, die opzit voor een portret in een Parijs atelier, omringd door de karakteristiek uitgemergelde beelden van de Zwitserse kunstenaar.

Geoffrey Rush oogt getrouw als het versleten genie Giacometti, zelfs al steekt het Australische accent van de acteur soms even de kop op

'En van opzij zie je er achterlijk uit', vervolgt Giacometti, die na wat penseelstreken terugschrikt voor het resultaat: 'Fuck.'

Het lukt niet, in het biografische kunstenaarsportret Final Portrait van de Amerikaanse acteur en regisseur Stanley Tucci. Of het lukt wel, maar Giacometti beseft niet dat hij anno 1964 bezig is aan zijn laatste grote werk op doek. Telkens als het gekerfde gelaat op doek voltooid lijkt, veegt hij er met grove streken grijs overheen. Sisyfusarbeid, verspreid over de achttien frustrerende dagen waarin Giacometti-biograaf James Lord (Armie Hammer) poseerde voor de met hem bevriende kunstenaar.

Geoffrey Rush oogt getrouw als het versleten genie Giacometti, zelfs al steekt het Australische accent van de acteur soms even de kop op. Final Portrait speelt een paar jaar voor de dood van de kunstenaar in 1966. Giacometti oogt ontevreden over zijn oeuvre, is uitgekeken op z'n echtgenote en oude muze, aanschouwt nu liever een lokale prostituee en spendeert onverschillig de binnenkomende bakken geld.

Tucci, die ook het script schreef, regisseerde al vaker, waaronder in 2007 een matte Engelstalige remake van Theo van Goghs Blind Date. Hij rekt Final Portrait uit: we tellen de schilderdagen, die op elkaar beginnen te lijken. Giacometti kan zijn doek niet loslaten, dus dient de geportretteerde Lord zijn geplande terugreis naar Amerika almaar uit te stellen. Heel spannend is dat niet, want veel komen we niet te weten over de door Hammer stijf verbeelde Amerikaan, zoals er in de vriendschap tussen de kunstenaar en criticus ook maar weinig op het spel staat.

Final Portrait werpt wel een interessante vraag op: wanneer is een kunstwerk voltooid? (Nooit, meen Giacometti). Maar als drama is Tucci's film onvoldoende interessant om de duur van negentig minuten te legitimeren.