Gerardjan Rijnders
Gerardjan Rijnders ©

Romp toont de mens als tijdelijk toeval

Theater - Romp (De Gemeenschap)

Karina Holla speelt in Romp een oude dame en maakt daarvan een huiveringwekkend goed optreden. Romp is een lange, laatste ademtocht vol bezwerende woorden.

Romp (****), theater.
Van Rob de Graaf. Door De Gemeenschap. Regie Roy Peters 22/10, Theater Oostblok, Amsterdam.
Tournee.

Ze doet meteen denken aan Winnie, de vrouw in Samuel Becketts theaterklassieker Happy Days, die tot haar hoofd in een berg zand zit ingegraven. Ook van Karina in Romp, het nieuwe toneelstuk van Rob de Graaf, is enkel nog het hoofd zichtbaar. Maar zij ligt in een ziekenhuisbed en zal daar niet meer uitkomen. Wat Winnie en Karin verbindt, is de drang nog één keer van zich te laten horen, voordat alles definitief is afgelopen. Zowel Happy Days als Romp is in wezen een lange, laatste ademtocht vol bezwerende woorden.

Karina Holla speelt in deze voorstelling van De Gemeenschap de oude vrouw en maakt daarvan een huiveringwekkend goede performance. Met harde stem, rollende ogen, een perfectie dictie - soms als een brulboei, dan weer timide flemend - leidt ze het publiek door haar bestaan. Op zeker moment daalt ze af in haar herinnering en is er sprake van nare dingen die ze als jong meisje meemaakte. Het heeft haar lot bezegeld, maar in de kunst zocht ze troost.

Mannelijke stervende zwaan

Naast haar zit al die tijd een zwijgende man (Gerardjan Rijnders), die luistert en incasseert. Ergens halverwege kleedt hij zich uit en danst naakt een solo (choreografie Karin Post), als een mannelijke stervende zwaan, de armen fladderend als lamme vleugels. Ten slotte neemt hij het woord in een kalme apologie vol berusting: 'De som eindigt altijd op nul/ We bestaan/ En daarna is het alsof we nooit hebben bestaan.'

In regie van Roy Peters zijn een paar ijzersterke geluids- en lichteffecten toegevoegd. De mens als tijdelijk toeval: in Romp leidt dat van de gelukkige dagen van weleer tot een genadeloos eindspel.