Risk
Jelmer Soes

Risk

Jeugd

Risk

In het jeugddebuut van Jelmer Soes lijkt het personage van de stugge Stiene sterker dan de schrijver

Is het een speelparadijs, een hangplek of een markt voor drugsdealers? De ambtenaren van de gemeente Klarebron, zo'n non-descripte nederzetting die overal in of nabij de Randstad kan liggen, krijgen spijt van het houten kasteel dat ze hebben neergezet op de heuvel in het park. De ontdekking dat op dezelfde plek ooit een écht slot stond, komt de wethouder dan ook goed uit.

Pech voor de hoofdpersonen van dit verhaal, die zo graag op regenachtige dagen hun treurige vinexleventjes vanaf die heuvel bekijken: charmeur Gio, de dikke Sascha, Paultje met zijn ultrarechtse scootervrienden, de stugge Stiene en de flierefluitende gymnasiast Risk. De onderkoelde erotiek tussen die laatste twee spat van hun vreemde, quasi-filosofische gesprekjes af.

Toch is er met Risk, het jeugddebuut van dichter en theatermaker Jelmer Soes, te veel mis om van een succes te spreken. De vormgeving is armoedig, de verhaallijn ongeloofwaardig en de dialoog ouwelijk. Dat de plaatsnamen 'Klarebron' en 'Klarenbeek' door elkaar worden gebruikt, bewijst dat er bij de uitgeverij niet serieus naar de tekst is gekeken.

Dieptepunt vormt de ingevlochten geschiedenis van 'Leon de Norenzoon' en zijn vrouw, die in 1181 verslag doen van hun zoektocht naar een plek om zich te vestigen. Soes weet geen snars van de Middeleeuwen af en heeft geen enkele moeite gedaan daar wat aan te veranderen. En dat is pijnlijk, omdat hij dat zijn belangrijkste hoofdpersoon Stiene nu juist wél laat doen in het Stadsarchief van Klarebron.

De enige reden om dit debuut toch te bespreken, is dat Stiene sterker lijkt dan haar schrijver. Het door haar geschetste portret van verkeerd begrepen hangjongeren is origineel en aanstekelijk. Haar vaststelling dat de meeste mensen in haar klas 'vast wel oké zijn', maar dat ze er niet achter komt doordat er 'altijd wel een luidruchtige kleuter met hippe kleren doorheen zit te schreeuwen' is raak en wrang.

Knap dat uit al die slordigheid en gemakzucht toch een integer beeld van een tiener opstijgt. Het is ook geen mopperen om het mopperen, er zit visie achter. Stiene heeft de wereld iets te zeggen. Dit is evenmin heulen met tieners, zoals je in veel populair geschreven puberpulp ziet, dit komt in de buurt van echt. Risk had met wat meer geduld een indrukwekkend debuut kunnen opleveren.