REC is als divers en avontuurlijk muziekfestival bijzonder spannend
© Gerrit-Jan Ek

REC is als divers en avontuurlijk muziekfestival bijzonder spannend

Muziekfestival - REC

Een muziekfestival dat wél een afspiegeling van de Nederlandse samenleving toont: het kan, blijkt op het Rotterdamse REC-festival. Gecombineerd met de slimme programmering maakt het een spannend festival.

REC (****), 4/11, diverse locaties in Rotterdam.

Gezien in het publiek: petjes en hoodies, afro's en dreads, hier en daar zo'n pijnlijk, nauwkeurig gemillimeterd hipsterbaardje, maar vooral een jong publiek waarvan de diversiteit een weerspiegeling is van het brede aanbod van het REC-festival. Én van de, ahem, Nederlandse samenleving. Want als iets duidelijk wordt op het jonge, hippe Rotterdamse festival, is het dat hier ook een gekleurd publiek wordt bereikt. Waar doorgaans vooral blanke grootstedelijke bezoekers hippe popfestivals sieren, lijkt alles tussen zwart en wit op de tweede editie van REC af te komen.

Meanderen

Het kan blijkbaar, een muziekfestival opzetten dat zowel het avontuur opzoekt als jongeren van alle kleuren aanspreekt. Misschien is Rotterdam daar ook de stad voor. Hier niks geen prestigieuze poppaleizen maar, ouderwets haast, een rijtje locaties, die een tweede leven hebben gekregen als poppodium. Waar een uitgedokterd kleurschema van een poenige architect te duur is, biedt graffiti wel uitkomst. Panden als Perron, Transport en BAR stralen een gemoedelijke, haast industriële onafheid uit die uitnodigt tot muzikaal avontuur. Of, zoals de organisatie het zelf noemt, 'cutting edge live elektronische muziek.'

Dat betekent dat zowel Colin Benders (in een vorig leven Kyteman) op REC kan stoeien met modulaire synthesizers als dat het Amerikaanse Badbadnotgood, dat samenwerkte met o.a. Kanye West, naar hartelust jazz kan mengen met hiphop. Artiesten die niet zozeer grenzen overschrijden, maar voor wie muzikale afscheidingen geen betekenis meer hebben.

Het Franse duo Acid Arab bijvoorbeeld, laat precies datgene horen waar hun naam verwijst. Dreunende ravebeats worden versierd met synths die de kenmerkende zwevende strijkers in Arabische muziek imiteren. Armen slingeren in de lucht op de meanderende melodieën, terwijl dansende lijven gehoorzamen aan de dwingende vierkwartsmaat.

Noses Sumney in een onderonsje met zijn babbelende publiek: 'Shut the fuck up!' Het werkt

Shabazz Palaces, de Amerikaanse hiphopformatie waar rapper Butterfly van de ter ziele gegane jazzrapgroep Digable Planets deel van uitmaakt, zoekt het in spacy hiphop. Chillen in een andere dimensie.

Er is zelfs ruimte voor de verstilling die een singer-songwriter als Moses Sumney biedt, de Amerikaans-Ghanese artiest die het prachtige debuutalbum Aromanticism uitbracht. En als die ruimte lijkt dicht te slibben door geroezemoes, creëert de zanger zelf wel een opening. Sumney in een onderonsje met zijn babbelende publiek: 'Shut the fuck up!' Het werkt. Als Sumneys falset de lucht in schiet, om daar te blijven hangen tot het oplost in de ijle stratosfeer, kijkt het gefascineerde publiek hem aan alsof ze een vliegtuig als puntje aan de hemel ziet verdwijnen. En met geloopte en gestapelde vocalen weeft Sumney een dicht tapijt dat je optilt en in vervoering brengt.

Feest

Wie zich aan een uitbundiger feest wil overgeven, begeeft zich naar de grote zaal van Annabel, waar de dancepop van het Zweedse Little Dragon veel opwindender klinkt dan op de plaat. Of anders naar Perron, waar de steady uitbouwende techno van de Britse dj Pangaea je bekruipt. Al heeft publiekstrekker rapper Joey Bada$$ dan de meeste bezoekers weggezogen van kleinere podia. In Annabel wachten fans drie kwartier tot de Amerikaanse rapper wat van zich laat horen. Maar dan laten de bassen de haren op je armen trillen en wordt er flink huisgehouden in de moshpit.

Als Bada$$ in het opzwepende No. 99 vraagt 'What's my name?' beantwoordt de zaal eensgezind 'Bad Man!' Bas en drums zijn nietsontziend woest. En het publiek laat de slagregen gelukzalig op zich neerkomen.

Het is feest! En ook al lijkt Nederland verzadigd van de festivals, met een slimme programmering en een gemêleerd publiek met goede zin kan REC, zoals de organisatie het zelf noemt, een 'future classic' worden.