Purgatory, Tyler Childers.
Purgatory, Tyler Childers. © Robert Gijsse000

Purgatory is een wild maar onweerstaanbaar countryfeestje

CD (roots) - Tyler Childers

Het platenjaar begint met een aangename rootsverrassing. Tyler Childers uit Kentucky - een kind dus uit de kraamkamers van de Amerikaanse country - is een protegé van de zanger Sturgill Simpson, maar kan uitstekend op eigen benen staan.

Purgatory (****)
Tyler Childers
Roots
Thirty Tigers/ Bertus

Zijn album Purgatory, dat nog wel deels door Simpson is geproduceerd, verwijst naar de onaangepaste countrytijden van Willie Nelson en Waylon Jennings, met door bitse gitaren gegeselde liedjes. Zeer enerverende liedjes, die vooral werken als ze hard uit de autoradio knallen.

Elke track is even opwindend, dankzij de knauwende en soms subtiel overslaande stem van Childers, het jankende samenspel van violen, steelgitaar en hakkende banjo's en vooral de meezingrefreintjes in fantastische samenzang.

Childers en band gaan geen hippe experimenten aan en blijven trouw aan de 'outlawcountry' uit de jaren zeventig. Ook in de teksten, want die zijn behoorlijk rebels. Childers zingt over alcoholisme, moord, ondiepe graven en brute bargevechten, overigens in een welbespraakte en poëtische stijl. En het kwaadaardig rockende topnummer Whitehouse Road lijkt een loflied op de geneugten van Colombiaanse poeders. 'We been sniffin' that cocaine, ain't nothing better when the wind cuts cold. Lord, it's a mighty hard livin', but a damn good feelin' to run these roads.'

Er zijn verschillende manieren om binnen de lijntjes te blijven, wil Childers maar zeggen. Een wild maar onweerstaanbaar countryfeestje.