Prince of Tears laat je na 30 minuten glimlachend achter
©

Prince of Tears laat je na 30 minuten glimlachend achter

CD (Pop) - Prince of Tears (Baxter Dury)

Baxter Dury is niet het soort muzikant dat zijn muzikale afkomst graag verloochent. Zijn stem lijkt iedere plaat meer op die van zijn vader, de Britse poplegende Ian Dury.

Baxter Dury, Prince Of Tears (***), pop.
Heavenly/PIAS

Met eenzelfde onderkoeld gevoel voor humor, en muziek die het midden houdt tussen rock -'n-roll, vaudeville en jarenzestig pop van The Kinks maakte hij minstens één sterk album, Happy Soup uit 2011.

Prince of Tears is bijna net zo goed, en net zo geestig ook. Op zijn vijfde album, een soort muzikale suite, is Dury een verteller die Miami heet en iemand ontmoet die, anders dan hijzelf, wel goed is geslaagd in het leven.

Goed humeur

De liedjes worden half pratend, half zingend voorgedragen op een manier waarop de familie Dury patent heeft. De arrangementen zijn met sierlijke strijkers en kekke dameskoortjes opgetuigd, en ook de vocalen van gastzangers Madelaine Hart en Jason Williamson (Sleaford Mods) zijn goed geplaatst.

Niks nieuws maar wel een plaat die je steevast een goed humeur bezorgt. Jammer dat Dury het na nog geen half uur wel weer genoeg vindt. Voor je het weet is Prince Of Tears alweer voorbij.