Een onvervalste tranentrekker, maar gelukkig wel goed gemaakt.
Een onvervalste tranentrekker, maar gelukkig wel goed gemaakt. ©

Onvervalst snikken met The Light Between Oceans

Film (drama) - The Light Between Oceans

Eindelijk weer een film die opzichtig, schaamteloos en succesvol naar tranen hengelt. Origineel is het niet, effectief zeker. De plot ontvouwt zich tergend langzaam, maar Fassbender en Vikander compenseren dat prima met hun naturelle spel.

The Light Between Oceans (***), drama.
Regie: Derek Cianfrance.
Met Michael Fassbender, Alicia Vikander.
135 min., in 29 zalen.

Huilen om een film lucht uiteindelijk op. Dat concludeerden onderzoekers van de universiteit van Tilburg in ieder geval vorig jaar. Wie kleenex na kleenex volsnottert, blijkt zich later beter te voelen dan voor de film. Geen wonder dus dat het lekker is om je te wentelen in Titanic of Legends of the Fall als je je ellendig voelt. Even snikken en je kunt er weer tegenaan.

Huilen om een film lucht uiteindelijk op

Jammer dat je het amper nog ziet: onvervalst, goed gemaakt melodrama voor volwassenen. Maar nu is er The Light Between Oceans, een film die eindelijk weer opzichtig, schaamteloos en succesvol naar tranen hengelt.

In deze verfilming van het boek van M.L. Stedman is Michael Fassbender een zwijgzame veteraan die de loopgraven van de Eerste Wereldoorlog heeft overleefd, Alicia Vikander zijn levenslustige partner. Samen gaan ze op het afgelegen vuurtoreneiland Janus wonen. Hun leven komt op zijn kop te staan als er een baby aanspoelt in een bootje. De plot ontvouwt zich zo tergend langzaam dat hiermee zo'n beetje het eerste uur van de film is beschreven.

Maar dat geeft allemaal niet, Fassbender en Vikander compenseren dat prima met hun fijne, naturelle spel. Zij dragen het drama dat zich ontvouwt.

Light Between Oceans is onvervalst, goed gemaakt melodrama voor volwassenen

The Light Between Oceans gaat over hoe je moet leven als je getekend bent door het verleden. Over verlies en teleurstelling, en de manier om daarmee om te gaan. De keuze tussen hart en hoofd. Opoffering. Ouderschap. De geijkte thema's. Maar de film voelt ook alsof je na tijden weer een oude vriend(in) ziet. De eigenschappen waar je je ooit dood aan kon ergeren, bekijk je opeens met een mild geamuseerde, liefdevolle blik.

Het stoort allemaal niet, die mooie mensen in obligaat strijklicht, de schaamteloos romantische muziek. Als het goed gaat met het koppel is het eiland een soort Eden, zodra het gaat stormen en de wind om de vuurtoren beukt, weet je dat het mis gaat - de opzichtige symboliek is snel vergeven.

Ups, downs: de cadans van de film heeft iets geruststellends. Het werkt, kortom. Regisseur is Derek Cianfrance, die ook huilfilm Blue Valentine en The Place Beyond the Pines maakte. Dit is minstens zo vaardig gemaakt, maar minder bijzonder. Geeft ook al niets: bij dit soort films gaat het om het snottereffect en niet om de originaliteitsprijs.