Ondanks de zachte hand richting de fantasie blijft Thelma levensecht
©

Ondanks de zachte hand richting de fantasie blijft Thelma levensecht

Film (drama) - Thelma

De fijnzinnige regisseur Joachim Trier heeft naast zijn zorgvuldige verteltechniek ook oog voor poëzie. In Thelma flirt hij opmerkelijk genoeg met het superheldengenre.

Thelma

Drama
Regie: Joachim Trier
Met: Eili Harboe, Kaya Wilkins, Ellen Dorrit Petersen, Henrik Rafaelsen
116 min., in 18 zalen

De in Kopenhagen geboren Noor Joachim Trier is een fijnzinnig filmregisseur, die zijn publiek met uiterst precieze visuele verteltechnieken deelgenoot maakt van de innerlijke leefwereld van zijn personages. Een van zijn specialiteiten is de micro-flashback, een terugblik die even kortstondig is als een flits van een stroboscoop. Duivels knap komt hij daarmee in de buurt van de manier waarop gedachten en herinneringen in het echte leven tot je komen: vluchtig, chaotisch, op onverwachte momenten, zeker niet als compacte verhaaltjes.

Thelma lijkt een tikje rechtlijniger dan Triers vorige werk

Dat maakt zijn films naast technisch hoogstaand bovenal organisch. Triers verhalen laten zich kijken als gedachtestromen. Zijn vierde film Thelma lijkt een tikje rechtlijniger dan zijn vorige werk, maar dat is vooral het gevolg van een opmerkelijke flirt met het superheldengenre.

Na een unheimische openingssequentie, waarin een vader tijdens een hertenjacht in de sneeuw overweegt zijn dochtertje te doden, vervolgt Thelma met de eerste dagen van het jonge titelpersonage op een nieuwe universiteit. Deze Thelma (een sterke Eili Harboe) heeft moeite haar draai te vinden, haar religieuze ouders bellen om de haverklap om te vragen hoe het gaat, ze valt tijdens een college zomaar stuiptrekkend op de grond en worstelt ondertussen met verliefde gevoelens voor medestudente Anja (Kaya Wilkins).

Dat in haar buurt geregeld zomaar een of meer vogels tegen een raam te pletter vliegen en dat haar dromen steeds vreemder en gewelddadiger worden, zijn voortekenen van de ongecontroleerde krachten die zich in haar losmaken.

Thelma is Triers Marvelfilm, zonder aartsvijand of instortende flatgebouwen. De voorgeschiedenis van de superheld is hier een mooi en gevoelig coming-of-ageverhaal over een meisje en haar ontluikende seksualiteit, over leren op eigen benen te staan, vol aardige bespiegelingen over oorsprong, religie en evolutie. Trier leidt zijn titelpersonage met zachte hand naar het domein van de fantasie, maar Thelma blijft ondertussen levensecht.

Mooi ook hoe de Noor naast zijn zorgvuldige verteltechniek ook oog heeft voor herkenbare poëzie. Thelma die na een eerste nacht met Anja de volgende ochtend een achtergebleven hoofdhaar van haar kussen plukt en die zorgvuldig koestert: prachtig.