Ode aan kracht van verhalen, vol visuele vondsten

Film (animatie) - Kubo and the two strings

In de animatiefilm zijn alle origamipoppetjes met de hand gemaakt en geanimeerd. Mooi, natuurlijk en met zo veel liefde. Een eenogig baby'tje speelt de hoofdrol in een van de avonturen die hij zelf verzint.

'Niet knipperen. Of doe het nu.' Die waarschuwing geeft de jonge Kubo nog voor er ook maar iets te zien is in Kubo and the two strings (oftewel Kubo en het magische zwaard).

Hier wil je niets van missen: het is nogal een zelfverzekerd statement om een film mee te beginnen. Maar Kubo maakt het waar. Meteen al met de huiveringwekkende openingsscène, waarin een vrouw met een klein bootje over een woest kolkende zee vaart, onder de volle maan. De film is nog maar een paar minuten bezig, en de ogen zijn aan het scherm geplakt.

Die vrouw is de moeder van Kubo, een baby'tje met nog maar één oog. Op 11-jarige leeftijd ontpopt hij zich als een verhalenverteller, die met tot leven gekomen origamipoppetjes de grootste avonturen verzint - totdat blijkt dat hij zelf in precies zo'n avontuur de hoofdrol speelt.

Het zonde zijn als je je niet af en toe realiseert dat elke origami-samurai het resultaat is van ouderwets handwerk

Kubo and the two strings

Animatie, Regie: Travis Knight, 101 minuten, In 112 (NL-versie) en 44 (Engelse versie) zalen.

Kubo is grotendeels een stop-motion-animatiefilm, wat wil zeggen dat alle figuurtjes met de hand zijn gemaakt en geanimeerd. Natuurlijk hoor je daar tijdens het kijken niet over na te denken, maar hier zou het zonde zijn als je je niet af en toe realiseert dat alle wapperende haren en elke origami-samurai het resultaat zijn van ouderwets handwerk. Dat een scène met een boot gemaakt van boomblaadjes maar liefst negentien maanden duurde om te animeren. Het is allemaal zo mooi, zo natuurlijk en met zo veel liefde en toewijding gemaakt.

Kubo komt uit de koker van de Amerikaanse animatiestudio Laika, eerder verantwoordelijk voor de bijzondere combinatie van stop-motion en computertechnieken in eigenzinnige (horror-)animatiefilms Coraline, ParaNorman en The Boxtrolls. Dit keer is het de CEO van de studio, Travis Knight, die de regie verzorgt. Hij stopte zijn voorliefde voor grootse queesten en Japanse volksverhalen en kunst in deze animatiefilm. In het gezelschap van een cynische aap, een idiote kever-krijger en een stapel origamiblaadjes moet Kubo op zoek naar een magische wapenuitrusting. Hij reist daarvoor van de ene oogstrelende locatie naar de andere en vecht onder andere tegen zijn kwaadaardige, achter een masker verscholen tantes en met een reusachtig skelet met lichtgevende ogen.

Het is allemaal zo mooi, zo natuurlijk en met zo veel liefde en toewijding gemaakt

Nee, kinderachtig is het niet. Kubo is afwisselend grappig en eng, en het verhaal is complexer dan het lijkt, met onder meer boeddhistische en shintoïstische ideeën over de dood. Knight heeft duidelijk goed naar het werk van zijn Japanse collega Hayao Miyazaki (Spirited Away) gekeken, maar zet de thema's naar eigen hand.

Kubo is een prachtige ode aan de kracht van verhalen, vol schitterende visuele vondsten. De jeugdige kijker die de ogen open durft te houden, wordt er rijkelijk voor beloond.