Nodeloze dialogen maken Tokyo Trial weinig opwindend
©

Nodeloze dialogen maken Tokyo Trial weinig opwindend

Film (drama) - Tokyo Trial

Docudrama over Japans oorlogstribunaal lijdt aan nodeloze dialogen. Dat alle acteurs Engels met een gemaakt accent spreken, helpt het drama ook niet vooruit.

Tokyo Trial (**), drama.
Regie: Pieter Verhoeff
Met: Marcel Hensema, Irrfan Khan, Hadewych Minis. 110 min., in 5 zalen.

Na de Tweede Wereldoorlog werden er in Japan elf internationale rechters aangesteld om recht te spreken over Japanse oorlogsmisdadigers. Het docudrama Tokyo Trial volgt de mannen van het zich jaren voortslepende tribunaal. Te zien is hoe de rechters het vaak fundamenteel met elkaar oneens waren en politieke bemoeienis de zaken nog eens extra bemoeilijkte.

Intrigerend, maar tijdens het maken belandde ook regisseur Pieter Verhoeff in een mijnenveld van belangen. Hij werd gevraagd om een vierdelige serie over het tribunaal te regisseren voor Netflix. De producent kwam uit Japan, waar het oorlogsverleden nog steeds gevoelig ligt. Zodra Verhoeff iets wilde dramatiseren, vertelde hij in interviews, trapten de Japanners steevast op de rem.

Dat de film Tokyo Trial, een kortere versie van de serie, tergend braaf is, komt hier wellicht uit voort. De rechters dienen zich aan als een groep keurige, rechtschapen mannen die wikken, wegen en vervolgens tot een juridisch aanvaardbaar oordeel komen. Ze zijn onderling verdeeld, dat wel, maar ook kleurloos en hun discussies blijven saai en feitelijk. Stemverheffingen aandikken met aanzwellende muziek helpt daar geen moedertjelief aan.

Voice-over

De spil van de film is (meestal) de Nederlander Bert Röling, gespeeld door Marcel Hensema, de jongste van de rechters en een van de dwarsliggers in de groep. Samen met de scenaristen Kees van Beijnum en Max Mannix putte Verhoeff uit Rölings memoires. Het is een man die, zodra dingen hem 'aan het hart gaan', een memorandum schrijft. En een man die kijkt naar een bloedmooie blondine (Hadewych Minis), omdat hij viool met haar wil spelen - niet dubbelzinnig bedoeld.

Voice-overs maken Rölings binnenwereld niet opwindender: 'Een fair trial. Hoewel in Nederland het gevoel overheerst dat we die Jappen maar eens een lesje moeten leren, moeten we geen recht spreken uit wraakzucht' - wie denkt er in dat soort volzinnen? Net als veel dialogen zijn de overpeinzingen bovendien vaak bedoeld om informatie over te brengen en niet zelden zijn ze volledig overbodig. 'Vanavond krijgen we een film te zien over het Neurenberg Tribunaal' - volgend shot: de rechters kijken naar een film.

Tokyo Trial wil waarschijnlijk laten zien dat de rechtspraak in oorlogstribunalen uiteindelijk mensenwerk is, maar biedt slechts één interessant personage, gespeeld door Irrfan Khan. Dat alle acteurs Engels met een accent (moeten) spreken, maakt het acteerwerk er niet bepaald soepeler op. Tokyo Trial laat zo vooral voelen hoe moeizaam, traag en slepend zo'n proces kan zijn.