Matteo van der Grijn en Plien van Bennekom in Gek van Geluk.
Matteo van der Grijn en Plien van Bennekom in Gek van Geluk. ©

Merkwaardige, onaardige personages en valse dramatiek in Gek van geluk

Film (romantische komedie) - Gek van geluk

In het rommelige verhaal van Gek van geluk wordt de komedie overstemd door valse dramatiek. De personages zijn merkwaardig en vaak ronduit onaardig.

Gek van geluk

Romantische komedie
Regie: Johan Nijenhuis
Met: Plien van Bennekom, Matteo van der Grijn, Henry van Loon
106 min., in 116 zalen

Hugo (Matteo van der Grijn) voelt zichzelf in de eerste plaats acteur, maar als hij een verlepte plant bij het vuilnis ziet kan de afgestudeerde bioloog het niet laten. Die moet mee, zodat hij het zieltogende groen met behulp van liefde, zorgzaamheid en aandacht weer nieuw leven in kan blazen.

Van der Grijn is de vleesgeworden Bouquetreeks-minnaar, maar met een lekkere laag ironie

Suggereert Gek van geluk dat hoofdrolspeelster Lena (Plien van Bennekom) zonder liefde net zo sneu en zo goed als dood is als zo'n plant? Hugo moet in deze romantische komedie namelijk de alleenstaande moeder zien te veroveren, in opdracht van haar beste vriendin Valerie. Die is zangeres en zit te wachten tot liedjesschrijver Lena opnieuw een hit voor haar schrijft. Ze hoopt dat een beetje passie Lena van haar writer's block kan afhelpen.

Johan Nijenhuis, de regisseur die altijd volle zalen trekt door zo veel mogelijk (ex-)soapsterren te combineren in film als Verliefd op Ibiza of Toscaanse Bruiloft, besloot voor Gek van geluk eens op gevoel voor humor te casten. Verstandig. Van der Grijn bijvoorbeeld, is leuk als de bloedserieuze acteur Hugo die een dierendokter uit een Duitse tv-serie naspeelt om Lena te versieren: met een lammetje in zijn armen en zijn donkere stem is hij de vleesgeworden Bouquetreeks-minnaar, maar Van der Grijn legt er een lekkere laag ironie onder. Dat kan een film van Nijenhuis, toch een liefhebber van strijklicht en andere grote gebaren, sowieso wel gebruiken.

Met zo'n beste vriendin als Valerie heb je geen vijanden meer nodig

Cabaretier Plien van Bennekom, hier in haar eerste hoofdrol, is fris als de stuntelige Lena. Zij kan er ook niets aan doen dat het hoofdpersonage wordt afgeschilderd als een treurig geval, dat denkt dat je tongzoenen na zeventien jaar kunt verleren en die onnodig ingewikkeld doet over de biologische vader van haar puberdochter, overduidelijk omwille van het scenario.

In dit steeds rommeligere verhaal, waarin valse dramatiek de komedie steeds meer gaat overstemmen, zijn de personages merkwaardig en vaak ronduit onaardig. Halverwege blijkt Hugo opeens een bitch van een vriendin te hebben, bijvoorbeeld. En met zo'n beste vriendin als Valerie heb je geen vijanden meer nodig. Raar, voor zo'n film met vriendinnendoelgroep.