Dorine Wiersma.
Dorine Wiersma. © Foto SGBV

In nieuwe voorstelling Dorine Wiersma is het moeilijk een lijn te ontdekken

Theater (cabaret) - Gaan we katten?

In haar vijfde cabaretprogramma wil Dorine Wiersma zo veel tegelijk dat vrijwel niets echt doel treft. Ze speelt goed gitaar, maar zingt matig en zegt haar verhalen op een schoolse manier op.

Gaan we katten?

Cabaret

Door Dorine Wiersma.

Regie Pieter Tiddens.

1/12, Schouwburg Amstelveen. Tournee t/m 29/5.

Nee, Halina Reijn hoeft niet wakker te liggen van de spot die haar ten deel valt in de nieuwe voorstelling van cabaretier en gitarist Dorine Wiersma. Waar Wiersma eerder al schrijver Heleen van Royen aanpakte in haar Annie M.G. Schmidtprijs-winnende lied Stoute Heleen, is ditmaal de steractrice van Toneelgroep Amsterdam aan de beurt in een satirisch lied met zouteloze teksten als 'Halina / Ik heb je gezien / In ieder magazine / Behalve misschien dan de Tina'.

Prima natuurlijk, als een cabaretier het vuur opent op modieuze verschijnselen, zoals in dit geval acteurs die in elk tijdschrift leeglopen met hun persoonlijke verhaal. Maar als je dan gaat katten, moet je wel met scherp schieten, anders wordt zo'n aanval een beetje sneu.

Exemplarisch

Wiersma wil zo veel tegelijk dat vrijwel niets echt doel treft

Het Halina-lied is helaas exemplarisch voor het niveau in Wiersma's vijfde cabaretprogramma, dat lijdt aan een hoog tussen-de-schuifdeuren-gehalte: hoewel Wiersma goed gitaarspeelt op drie verschillende gitaren, zingt zij matig, worden haar verhalen op een schoolse, onnatuurlijke toon opgezegd en schiet de voorstelling zo veel kanten op dat er maar moeilijk een lijn in te ontdekken valt.

Oké, de katten uit de titel keren op diverse manieren terug. Wiersma zingt over haar hoogbegaafde kat en haar transgenderkat. Daarnaast vertelt ze dat ze net 50 is geworden, gaat het over haar avontuurlijk ingestelde vader, vervalt ze in clichés over verschillen tussen man en vrouw en poogt ze op vrij oubollige wijze hippe verschijnselen op de hak te nemen. Naast ijdele actrices behandelt Wiersma de glutenallergie, de sportschool, sociale media, rappers, BN'ers zonder duidelijk beroep zoals Dave Roelvink en het gemak waarmee mensen een diagnose als adhd krijgen. Wiersma wil zo veel tegelijk dat vrijwel niets echt doel treft.

Lichtpuntjes

Wiersma moet het uiteindelijk hebben van haar gitaarliedjes, en daartussen zijn er heus enkele lichtpuntjes. Ze varieert knap in muzikale stijlen en gooit er soms zomaar een fijne bossanova tegenaan. Sterk zijn de muzikale ode aan Wiersma's trouwe technicus, die meedoet van achter in de zaal, of een lied waarin de Nederlandse volksaard wordt samengevat: 'Ik ben een Hollander / Ik heb gelijk / Ik luister het liefst / Naar mijn eigen gezeik.'