Royal Blood, vrijdagavond in Afas Live.
Royal Blood, vrijdagavond in Afas Live. © Ben Houdijk

Het routinemonster ligt op de loer, maar Royal Blood is zeldzaam hard en euforisch rockend

Concert (pop) - Royal Blood

Het Britse hardrockduo Royal Blood valt graag met de deur in huis. Op de platen, en eigenlijk in alle liedjes. Die staan meestal na drie maten als een huis, vooral dankzij de ronkende rockriffs van basmirakel Mike Kerr maar zeker ook vanwege die prettige poprefreintjes van dezelfde Kerr, die stuk voor stuk geschikt zijn als meezing-strijdlied in een voetbalstadion.

Royal Blood

Hardrock
Gezien: 10/11, Afas Live Amsterdam

Live in de Afas Live in Amsterdam kleunt Royal Blood er net zo heldhaftig in, alsof dit duo nog altijd wil bewijzen dat ze het écht met z'n tweeën afkunnen. Allemachtig, wat klinkt Royal Blood bij openingsnummer Where Are You Now? overdonderend goed. Die zinderende riffs op de bas, de steenharde drums van Ben Thatcher, maar zeker ook de stem van Mike Kerr: jubelend en zuiver, ook als hij schakelt naar de falsetstand. Keiharde bluesrock in het voetspoor van Led Zeppelin, maar zo sprankelend en sierlijk gebracht dat het gewoon ook aanstekelijke pop voor in de pub wordt.

De Afas vult zich met een dreun die net zo goed van vijf woeste baardmannen had kunnen komen. Nee hoor, het zijn echt deze twee frisse jongens van achterin de twintig, die zich op zo'n groot podium voor een uitverkochte hal geenszins geïntimideerd voelen en zich bovendien graag in de kaarten laten kijken.

Stuwende bas, zuigende groove

Mooi om te zien hoe Kerr bas en gitaar moeiteloos combineert op zijn op maat gemaakte instrument: op de hoogste snaren speelt hij feitelijk de gitaarmelodie, die hij door de zwaarste bassnaren voortduwt in een zuigende groove. Zo hoeft er inderdaad geen tape mee te lopen met overdubs, waarvan er op de laatste plaat How Did We Get So Dark? wel een paar te horen zijn. Om de boel toch nog wat in te kleuren heeft het duo twee zangeressen meegenomen, die bijvoorbeeld de hit I Only Lie When I Love You mogen aanjagen. Aardig, maar het was niet eens nodig geweest.

Wat een perfect nummer is dit toch ook, vooral live. Een mooi haakje is de stilte die drummer Thatcher steeds tussen de riffs laat vallen, en die pauzes rekt Royal Blood in de Afas natuurlijk lekker lang op. Een leuke gimmick.

Lees verder onder de foto.

Uitgesponnen rockextase

Zo wandelt Royal Blood vlekkeloos door het repertoire heen. Een beetje te vlekkeloos zelfs; het duo is zo goed op elkaar ingespeeld dat het routinemonster op de loer gaat liggen, ergens vanachter de strakke, ruitvormige lichtbak op het podium. De liedjes vliegen voorbij, en na een half uur heeft Royal Blood de helft van het liedmateriaal van de twee platen er zo'n beetje op zitten. Dat gaat snel.

Bij rammende, staccato riff van Out Of The Black krijg je echt even de kriebels

Dat lijken Kerr en Thatcher zelf ook door te hebben. In de tweede helft van hun set laten ze de teugels wat meer vieren. Het nummer Hole In Your Heart mag ontploffen in een uitgesponnen rockextase, en bij de rammende, staccato riff van Out Of The Black krijg je echt even de kriebels. Zo hard maar tegelijk catchy en euforisch rockend hoor je het helaas nog maar zelden.

Toch is er, te oordelen naar het gretige en over het algemeen erg jonge publiek in de Afas, veel animo voor. Misschien is Royal Blood echt de laatste rockhoop in soms best bange popdagen.