Het grote vuur
Cesare Pavese, Bianca Garufi

Het grote vuur

Fictie - Literatuur & Poëzie

Het grote vuur

Gespiegelde analyse

Bijna tien jaar na zijn zelfgekozen dood werd in de nalatenschap van Cesare Pavese (1908-1950) een roman aangetroffen die voor de helft door hem geschreven bleek.

Het grote vuur was van Pavese én van collega-schrijfster Bianca Garufi (1918- 2006). In elf hoofdstukken vertellen Silvia (Garufi) en Giovanni (Pavese) beurtelings over een reis die ze ondernemen naar het diepe zuiden, naar Maratea, de geboorteplaats van Silvia. Haar vader stierf in de oorlog, nog voor Silvia werd geboren, en zijn plaats is ingenomen door 'de advocaat'. Silvia is op haar dertiende vertrokken naar 'de stad', en sindsdien niet meer terug geweest. Tot ze een telegram ontvangt dat haar 'broertje' Giustino op sterven ligt, en ze besluit tot een calvarietocht naar haar geboortegrond.

Silvia heeft een duister karakter en haar relatie met Giovanni is een moeizaam spel - een paar maanden eerder heeft Silvia Giovanni verlaten, maar toch vraagt ze hem haar te vergezellen naar Maratea. De twee beschrijven dezelfde gebeurtenissen, maar hun visies staan diametraal tegenover elkaar. Alsof Garufi en Pavese een gespiegelde psychoanalyse (er wordt wat afgespiegeld in deze roman) op hun hoofdpersonen uitvoeren, en daarmee ook op zichzelf.

Het grote vuur gaat over twee mensen die zozeer naar zichzelf op zoek zijn dat ze elkaar voortdurend kwijtraken. Aanvankelijk moest het een dikkere roman worden waarin Silvia zelfmoord zou plegen, schreef Garufi in haar voorwoord bij de Italiaanse editie. Maar uiteindelijk waren zij en Pavese het erover eens dat de 'emotionele lading' en de 'narratieve spanning' zo goed waren, en daar is iets voor te zeggen. De lasnaden tussen de hoofdstukken blijken sierlijke voegen.