Poesía sin fin is hoofdstuk twee van wat een vijfdelige autobiografie moet worden
Poesía sin fin is hoofdstuk twee van wat een vijfdelige autobiografie moet worden ©

Grillige maar doelgerichte autobiografie van surrealist

Film (drama) - Poesía sin fin

Het grillige maar doelgerichte, autobiografische Poesía sin fin ontroert en heeft een betoverende verbeeldingskracht. De film is kleurrijk gefotografeerd en voelt vaak als een wild dier dat gaat waar het wil.

Poesía sin fin (****), drama.
Regie: Alejandro Jodorowsky.
Met: Adan Jodorowsky, Brontis Jodorowsky, Pamela Flores, Alejandro Jodorowsky, Leandro Taub, Jeremias. Herskovits
128 min., in 18 zalen.

Wanneer je tirannieke vader donderpreken houdt in de gedaante van een afgehakt, opgeblazen hoofd en je moeder enkel communiceert in sopraan-aria's, kan het leven nagenoeg ondraaglijk zijn. De jonge Alejandro Jodorowsky, dichter in de dop in het benauwende Chili van eind jaren veertig, moet dus kiezen. Stikken in een dichtgesnoerd bestaan of opbloeien onder gelijkgezinden.

Vijfdelige autobiografie

Natuurlijk kiest de held van Poesía sin fin voor het laatste, nadat het lot hem op het pad van een kliek vrijgevochten kunstenaars heeft gebracht en hij beseft dat de poëzie hem 'als een brandende vlinder' de weg zal wijzen. Zo - of op vergelijkbare wijze - liep het ook voor de echte Jodorowsky, de inmiddels 87-jarige regisseur, schrijver en psychomagiër die een cultreputatie verwierf met spiritueel-hallucinatoire filmtrips als El Topo (1970) en The Holy Mountain (1973) en nu aan zijn cinematografische magnum opus bouwt.

Poesía sin fin is hoofdstuk twee van wat een vijfdelige autobiografie moet worden en gaat plompverloren verder waar (het niet in Nederland uitgebrachte) meesterwerk La danza de la realidad (2013) eindigde. Alejandro, gespeeld door Jodorowsky's zoon Adan, wordt verliefd op een ongenaakbare punk-kunstenares (Pamela Flores, zeer Freudiaans ook te zien als Jodorowsky's moeder) en vindt zijn creatieve stem. Heeft hij in Chili zijn artistieke potentie bereikt, dan wordt het tijd voor de volgende oversteek en vertrekt hij naar Parijs om het surrealisme te redden.

Doelgericht, maar grillig

Die missie vervolgde Jodorowsky zijn hele leven en dus ook hier. Hoewel de plot voor Jodorowsky's doen makkelijk te volgen is, voelt het door Christopher Doyle kleurrijk gefotografeerde Poesía sin fin vaak als een wild dier dat gaat waar het wil. Op een gegeven moment besluiten Jodorowsky en zijn dichter-vriend Enrique Lihn (Leandro Taub) in één rechte lijn door de stad te lopen, ongeacht de obstakels, en zo volgt ook de film zijn weg: doelgericht maar grillig, van een gemummificeerd dichterscafé en een parade van skeletten en duivels naar het circus, waar Alejandro naakt crowdsurft op het duizendkoppige publiek.

Soms loopt de route dood of lijkt Poesía sin fin, als volhardend pleidooi voor een dichterlijke levenshouding, een preek zonder eind. Maar vaker betovert de verbeeldingskracht en ontroert het wanneer Jodorowsky persoonlijk in beeld komt, als de oude meester die zijn jongvolwassen zelf moed inspreekt. Het is te hopen dat hij de kracht en middelen vindt om zijn biografieproject te voltooien; van zijn grootste brandende vlinder is pas één vleugel compleet.