Eddie the Eagle is een geslaagd cultfenomeen
©

Eddie the Eagle is een geslaagd cultfenomeen

Doelgericht laveren de makers hun film richting camp, met een soundtrack vol jarentachtigpop en superslowmotion om het sportsentiment tot de laatste druppel uit te persen. In het tot leven brengen van een cultfenomeen is Eddie the Eagle zonder meer geslaagd.

Doelgericht laveren de makers hun film richting camp

Deelnemen is belangrijker dan winnen. Het adagium van de Olympische Spelen wordt toegeschreven aan Pierre Baron de Coubertin, die in 1912 onder pseudoniem deelnam op het onderdeel literatuur, maar zelden was de uitspraak zo toepasselijk als bij de olympische skischansprobeersels van de rossige, bijziende Brit Eddie 'the Eagle' Edwards tijdens de Winterspelen van 1988 in Calgary. De man groeide uit tot een cultfiguur in de sportgeschiedenis en etaleerde een doorzettingsvermogen groter dan dat van diverse professionals.

Eddie was als kind al bezig met talloze persoonlijke sportrecords, leert de openingsscène van deze jolige biopic. Hij ontpopt zich tot redelijke skiër, maar ver van de top. Reden voor Eddie zich op de skischans te storten, waarvoor in eigen land geen concurrentie bestaat. Als hij erin slaagt de kwalificatieafstand van 61 meter te springen, is deelname aan de Spelen een feit. Volgens het stramien van de klassieke sportfilm hopt Eddie the Eagle vervolgens van het ene naar het andere uitdaginkje.

Taron Egerton (Eddie) oogt eerder als hypernerd Napoleon Dynamite in de gelijknamige highschoolfilm dan als hobbysporter die tussen de pro's terechtkwam en al dan niet gespeeld onnozel het leedvermaak van zich liet afglijden.

En dat werkt. Doelgericht laveren de makers hun film richting camp, met een soundtrack vol jarentachtigpop en superslowmotion om het sportsentiment tot de laatste druppel uit te persen. In het tot leven brengen van een cultfenomeen is Eddie the Eagle zonder meer geslaagd.

Eddie the Eagle. Komedie. Regie. Dexter Fletcher. 105 min., in 60 zalen.