Dichter Ellen Deckwitz wordt hemelshoog opgetild door de poëzie tijdens haar voorstelling
©

Dichter Ellen Deckwitz wordt hemelshoog opgetild door de poëzie tijdens haar voorstelling

Theater (poëzie) - Olijven moet je leren lezen

Als dichter Ellen Deckwitz voordraagt, is ze een magnetisch performer, die de woorden laat tollen, buitelen en overweldigen. Haar voorstelling is meer college dan theater, maar dan wel een liefdevol, opzwepend en aanstekelijk college.

Ze is een wonderlijke podiumpersoonlijkheid, dichter Ellen Deckwitz. Bij opkomst maakt ze een mal grapje waarbij ze nodeloos op de grond gaat liggen. En als ze persoonlijke anekdoten vertelt, staat ze of stokstijf, met de schouders hoog en de armen wat slungelig langs haar lichaam. Of ze zwiert, zwaait en wiebelt ongemakkelijk over het toneel. Ze is charmant en authentiek op een manier die je op een podium niet vaak (meer) ziet - even dringt het modewoord awkward zich op. Maar als Deckwitz voordraagt - bam! - transformeert ze plots tot een magnetisch performer, die de woorden laat tollen, buitelen, opstijgen en overweldigen. Hemelhoog opgetild wordt ze, door de poëzie.

Als Deckwitz voordraagt - bam! - transformeert ze plots tot een magnetisch performer, die de woorden laat tollen, buitelen, opstijgen en overweldigen

Olijven moet je leren lezen

Theatercollege

Door Ellen Deckwitz en Corrie van Binsbergen.

31/01, De Nieuwe Liefde, Amsterdam. Tournee t/m 25/3.

Olijven moet je leren lezen is een soort muziektheatrale beginnerscursus poëzie, gebaseerd op Deckwitz' gelijknamige bundel. Op geestige, persoonlijke wijze voert ze de toeschouwers mee langs haar eigen ontdekking van de poëzie, die begon op haar 15de, als volgende stap na het kliederen van boze songteksten in haar puberagenda.

En passant introduceert ze de mooiste gedichten van Tomas Tranströmer, Basho, Hans Lodeizen en Paul Snoek, draagt prachtig eigen werk voor en sluit af met het vrolijke Hollandse light verse van Drs P., John O'Mill en Annie M.G. Schmidt. Theater is dit eigenlijk niet, meer een toegankelijk, ietwat aangekleed college. Maar wat voor één.

Olijven moet je leren lezen is liefdevol, opzwepend en aanstekelijk, en doet je thuis onmiddellijk naar een dichtbundel grijpen

Op een intrigerend klanktapijt van gitarist Corrie van Binsbergen masseert Deckwitz monter het wantrouwen weg dat soms heerst jegens de poëzie - dat je op zijn minst een gepromoveerd classicus moet zijn om het te begrijpen bijvoorbeeld.

Nee, enthousiasme voor de poëzie kan al ontstaan bij één mooie zin, laat ze overtuigend zien. Olijven moet je leren lezen is liefdevol, opzwepend en aanstekelijk, en doet je thuis onmiddellijk naar een dichtbundel grijpen, om het even welke, op zoek naar die ene mooie zin.