Dichten is volgens Leonard Nolens een manier van leven
©

Dichten is volgens Leonard Nolens een manier van leven

Boek (poëzie) - Balans

Dichten als manier van leven.

Leonard Nolens, Balans, poëzie.
Querido; 53 pagina's; euro 16,99.

Is het genoeg om aan het einde van een leven te zeggen: ik heb gedichten geschreven? Leonard Nolens (1947) vraagt zich dit af in zijn nieuwe bundel Balans. Hij zet zichzelf neer als nakomer, schuw ten opzichte van familieleden en vrienden. Als bewonderaar van de dichter Meng Jiao (751-814). Als zoon die de tijd verwijt dat hij geen fatsoenlijk afscheid kon nemen van zijn overleden vader.

Het is mogelijk het geluid van een draaiende motor die de herinnering aan zijn vader oproept en een onvergetelijk portret veroorzaakt, dat zowel liefdevol is als gruwelijk:

Zijn nieuwe Volvo laat beneden total loss

en vijftig jaar de motor draaien, zijn dood verjaart

en zit verbrijzeld aan het stuur, een kettingroker

met mijn gezicht, hij heeft mij niet voor niets gemaakt.

De paradoxale toestand van de dichter, die met liefdevolle aandacht iets grotesks beschrijft en daarmee op afstand houdt, geeft weer hoe het is een omgang te vinden met de dood:

Hij hangt geduldig bloedend uit het raam en roept,

men kan van zijn leven niet duidelijk horen wat hij met me wil.

Hij rijdt de stad uit, zijn heuvels op, zijn bossen in,

hectaren canada's, weiden en lorken komen nu langs.

De onoverbrugbare afstand tussen vader en zoon wordt benadrukt door de observatie dat de vader 'zijn heuvels' tegemoet gaat, 'zijn bossen in' - een landschap waar de zoon geen toegang toe heeft. Rijdt de vader de dood in?

Dit is zijn land, zijn vaderschap, vertrouwd en weids.

En ik die nooit een taal, een getal, een talent bezat

voor geld en goed, ik heb ons hier beiden verkwist en bewaard.

En u, mijn tijd, u gaf me geen tijd voor een afscheid van spijt.

Nolens schetst met zijn gedichten een zoekend personage, dat lijkt samen te vallen met de dichter zelf. Zijn leven is zijn materiaal.

Als Nolens iets duidelijk maakt, is het dat 'dichter' dan misschien geen fatsoenlijk beroep is, maar wel een manier van leven.