Bridget Jones's baby (2016).
Bridget Jones's baby (2016). © x

De nieuwe Bridget Jones is prettig vermaak

Komedie, Bridget Jones's baby

Bridget Jones's Baby is verrassend leuk, juist voor degenen met lage verwachtingen. Deze zelfspot en onderkoelde humor zie je tegenwoordig nog maar weinig in Britse komedies.

Bridget Jones is de ideale anti-heldin. Ze struikelt door het leven, is nooit op gewicht, zegt altijd onhandige dingen en trekt immer de verkeerde kleding aan. Ze is, kortom, openlijk hoe een groot deel van de mensheid zich stiekem voelt. Het verklaart haar populariteit en ook waarom het zo fijn is om haar terug te zien in deze perfecte-selfie-tijd.

Want ze is terug. Het populaire boekpersonage dat uitgroeide tot een filmicoon, mag het voor de derde keer proberen in de bioscoop, ruim twaalf jaar na de teleurstellende vervolgfilm (The Edge of Reason) op het razend populaire eerste deel (Bridget Jones's Diary).

Bridget Jones's baby

Komedie.
Regie: Sharon Maguire,
met: Reneé Zelwegger, Patrick Dempsey, Colin Firth.
122 min., in 132 zalen

Bridget Jones's Baby is verrassend leuk

Op de bres voor Bridget (+)

Dankzij Lena Dunham en Amy Schumer zijn er weinig feministische taboes meer te slechten in Bridget Jones's Baby. Is de eeuwige singleton nog wel relevant in het huidige emancipatiedebat?

Het uitmelken van oude succesvolle franchises (Ghostbusters, Absolutely Fabulous) doet meteen het ergste vermoeden. Maar Bridget Jones's Baby is verrassend leuk, juist voor degenen die er met lage verwachtingen heen gaat. In de film raakt de inmiddels 43-jarige Bridget - de titel verraadt het al - zwanger. Maar van wie? Is het die spannende anonieme Amerikaan die ze ontmoette bij een festival (Patrick Dempsey)? Of de oude vertrouwde en stijve Mr. Darcy (Colin Firth)? En van wie zou Bridget willen dat de baby was? Haar eeuwige andere minnaar Daniel Cleaver (Hugh Grant) doet niet mee; de reden waarom levert een ontzettend geestige scène op.

Daar zijn er veel van, vooral in de eerste helft van de film. Niks creatieve droogte dus. Bovendien is Renee Zellweger in vorm - en dit is geen vervelend grapje over de controverse rondom haar gezicht dat compleet getransformeerd zou zijn door plastische chirurgie. Naar verluid weigerde ze opnieuw voor de rol kilo's aan te komen en deze Bridget is dus dun, maar Zellweger is verder niet bang zichzelf belachelijk te maken, fysiek of verbaal.

Bridget Jones's Baby voert langs echo's, pufclubjes, haar moeders politieke campagnebijeenkomsten, en protesterende Pussy Riot-achtige types. Hoogtepunten zijn de scenes met Zellweger en presentator Sarah Solemani - Bridgets nieuwe collega gezegend met een topgevoel voor komische timing -, die met gynaecoloog Emma Thompson (die meeschreef aan het script) en die met een draaideur. Zelfspot en onderkoelde humor - sinds de Britse romantische komedie zo goed als dood is, zie je het nog maar weinig.

De plot is rommelig en de kansen om hier iets revolutionairs van te maken laten de schrijvers (Thompson, Dan Mazer en Helen Fielding) liggen. Maar dit doet wel precies wat een Bridget Jones-film moet doen: het is grappig, zo nu en dan romantisch en al met al gewoon prettig vermaak.