De liefde in Ôtez-moi d'un doute biedt de meest pragmatische verkenning van een taboe in jaren
© RV

De liefde in Ôtez-moi d'un doute biedt de meest pragmatische verkenning van een taboe in jaren

Film (komedie) - Ôtez-moi d'un doute

Lichtvoetige Franse komedie over familiebanden, met een beetje veel toevalligheden in de plot. De Waalse acteur François Damiens is komisch en verfijnd tegelijk.

Het is een typisch filmische klucht: weduwnaar Erwan ontdekt dat zijn vader niet zijn verwekker is, valt ondertussen als een blok voor de frisse, directe arts Anna, maar die blijkt, o toeval, de dochter van Erwans in allerijl opgesnorde biologische vader. Wie precies van wat op de hoogte is en wie een of meer cruciale feitjes wordt onthouden, is vervolgens de basis van veel verwarrende en soms ook komische situaties, in de Franse komedie Ôtez-moi d'un doute.

Echte mensen zijn het, elk met in het verleden opgelopen emotionele littekens die ze voorzichtig, tussen de regels door, laten zien

Dat deze derde film van Carine Tardieu (enkele jaren geleden in de Nederlandse bioscopen met het lieve Du vent dans mes mollets) toch verwijderd blijft van het dikwijls zo groteske karakter van de Franse komedie, is vooral te danken aan het spel van François Damiens en Cécile de France, die zorgvuldig laten zien dat malle verwikkelingen niet noodzakelijk gepaard hoeven te gaan met grote gebaren.

Echte mensen zijn het, elk met in het verleden opgelopen emotionele littekens die ze voorzichtig, tussen de regels door, laten zien. Vooral het komisch talent van Damiens, net als De France afkomstig uit Wallonië, is verfijnd: moeiteloos verschuift zijn gezicht van standje wat-is-hier-aan-de-hand naar ik-geloof-zelf-ook-niet-wat-ik-zeg. Komisch en innemend tegelijk, met mogelijke incest als ondertoon.

Ôtez-moi d’un doute
Komedie

Regie: Carine Tardieu
Met: François Damiens, Cécile de France, André Wilms, Guy Marchand, Alice de Lencquesaing

95 min., in 14 zalen.

Maar Tardieu houdt haar film lichtvoetig. Overvol is Ôtez-moi d'un doute (ook uitgebracht als Just to Be Sure) wel, met over elkaar heen buitelende plotlijntjes die op verschillende manieren dezelfde vraag stellen: in hoeverre zijn familieleden te kiezen? De toch al merkbaar gekunstelde plot, dat in zekere zin is opgebouwd uit een reeks toevalligheden, wordt er niet minder artificieel door.

Het leidt bovendien af van de hoofdlijn rond de ontluikende liefde tussen Erwan en Anna. Die wordt niet alleen sterk uitgespeeld, maar biedt uiteindelijk ook de helderste en meest pragmatische verkenning van een taboe in jaren.