Viceroy's House.
Viceroy's House. ©

De Indiase onafhankelijkheidsstrijd is zo goed als onzichtbaar, maar het blijft een mooi kostuumdrama

Film (kostuumdrama) - Viceroy's House

Viceroy's House onderstreept de absurditeit van de herverdeling van de Britse koloniën. Een publieksvriendelijk drama waarin de onafhankelijkheids-strijd onzichtbaar is.

Viceroy's House

Kostuumdrama

Regie: Gurinder Chadha

Met: Hugh Bonneville, Gillian Anderson, Manish Dayal, Huma Qureshi

106 min., in 33 zalen

Vergeleken bij het huis van de onderkoning van India is Buckingham Palace een bungalow, merkt iemand op in Viceroy's House. Niet alleen de overdonderende oud-Britse grandeur maakt dit een uitstekende arena voor een film over India's naderende onafhankelijkheid: het huis zelf, met het handjevol puissant rijke Britten en hun vijfhonderd bedienden, vormt een uitstekende metafoor voor de situatie in het land.

Viceroy's House speelt zich af in 1947, op het moment dat de Britten zich klaarmaken om de macht in hun voormalige kolonie over te dragen aan de Indiërs zelf. De man die dat zo snel mogelijk moet regelen, Lord Mountbatten, komt erachter dat de opdracht zo goed als onmogelijk is: de moslims willen een eigen land, Pakistan, terwijl de Britten liever één India zien, net als Gandhi en de hindoestaanse politici. Ondertussen hijgt Londen hem in de nek en breken overal bloedige opstanden uit.

Dit kan alleen maar slecht aflopen en dat doet het ook, weten we nu. Maar regisseur Gurinder Chadha maakt de grimmige geschiedenis behapbaar door er keurig historisch drama van te maken, met een artdirection om de vingers bij af te likken. De bedienden krijgen bij haar een minstens zo grote rol als de dikdoenerige staatsmannen: via hen wordt duidelijk wat voor effect alle politieke beslissingen hebben op de Indiase bevolking. Chadha onderstreept de absurditeit van een rigide opdeling door een encyclopedie letter voor letter te laten verdelen onder de Indiase en Pakistaanse bedienden.

Toch: de belangrijkste Indiase verhaallijn, een Romeo en Julia-achtige romance, komt minder goed uit de verf dan de Britse machtsspelletjes, waarbij de makers volgens historici best een loopje hebben genomen met de werkelijkheid. De Indiase onafhankelijkheidsstrijd is hier zo goed als onzichtbaar.

Aan de andere kant is dit een publieksvriendelijk kostuumdrama, dat pijnlijk duidelijk maakt wat voor littekens het kolonialisme wereldwijd heeft veroorzaakt en wie daarvan de dupe zijn geworden.