Broers werkt het best als sfeervolle roadmovie
© RV

Broers werkt het best als sfeervolle roadmovie

Hoofdpersoon Lukas bestaat vooral als schaduw van zijn broer, een jongen die van het scenario en de regie niet veel meer persoonlijkheid meekrijgt. Grote broer Alexander moet dus interessant zijn voor twee in dit zelfverzekerde speelfilmdebuut.

Natuurlijk stapt Alexander óver het veiligheidstouwtje. Als hij op het dak van een flat komt om te drinken, te blowen en uit te kijken over de stad, kiest hij ervoor zo ver mogelijk op de rand te gaan staan. En waarom niet, vraagt hij zijn broertje Lukas, die twijfelt of hij ook de stap zal maken. Wat maakt aan de dakrand van een flat staan eigenlijk anders dan aan de rand van een stoep?

In Broers weet je vrij snel wat je met Alexander voor vlees in de kuip hebt. Een thrillseeker die geen angst lijkt te kennen. Iemand die zijn impulsen volgt, nooit aarzelt maar doet, en daardoor het avontuur aan zijn kont heeft hangen. Zijn jongere broer Lukas adoreert hem, net als iedereen eigenlijk. Hij trekt bij hem in, ook al doet Alexander niet open als hij met zijn complete inboedel op de stoep staat. Hij wacht thuis op hem, ook al laat hij zich dagenlang niet zien. En als Alexander in een opwelling naar Frankrijk lift, gaat Lukas met hem mee.

Broers (***)

Drama
Regie: Bram Schouw
Met: Jonas Smulders, Niels Gomperts, Christa Théret
105 min., in 25 zalen.

Broers is het zelfverzekerde, persoonlijke speelfilmdebuut van regisseur Bram Schouw. Samen met scenarist Marcel Roijaards maakte hij eigenlijk een uitgebreidere versie van zijn korte film Sevilla, waarmee hij een Gouden Kalf won. Daarin reizen twee broers met een vriendinnetje naar Zuid-Spanje.

Ook in Broers werkt het archetypische verhaal het best als het wordt opgediend als dromerige, sfeervolle roadmovie. Als de jongens op reis zijn, samen rondhangen zonder iets wezenlijks te zeggen. Door acteurs Niels Gomperts en Jonas Smulders begrijp je de band tussen de twee tegenpolen van broers, ook als ze later niet meer bij elkaar zijn. Goed ook hoe Schouw de seizoenen in zijn film laat voortglijden, waarbij zomerzotheid voor Lukas gewoon overgaat in een regenachtige herfst en kille winter.

In de film probeert Lukas zijn broer te zijn, terwijl hij zich eigenlijk hoort los te maken - iets waar het noodlot hem in dit coming-of-agedrama een handje bij helpt. Dat is een interessant idee, maar brengt ook een probleem met zich mee. Hoofdpersoon Lukas bestaat daardoor vooral als schaduw van zijn broer, een jongen zonder eigenwaarde, die van Schouw en Roijaards niet veel meer persoonlijkheid meekrijgt.

Alexander moet dus interessant zijn voor twee, maar onder zijn goedlachse vriendelijkheid zit een egocentrische, snel verveelde zak. Daar moet je als kijker niet te vlot doorheen prikken. Broers werkt als je zijn romantische carpe-diem-levensfilosofie lang ziet als iets wat inderdaad jaloersmakend, uniek en aantrekkelijk is. Voor degenen die zich meteen bij die dakrand al realiseren dat je van een flat te pletter kunt vallen en van een stoeprand niet, is dat lastig.