John Legend tijdens de rust van de NBA All-Starwedstrijd.
John Legend tijdens de rust van de NBA All-Starwedstrijd. © EPA

Bij John Legend ontbrak in het Ziggo Dome de echte bezieling

Concert (pop) - John Legend

In de succesfilm La La Land speelde John Legend vorig jaar een bandleider die volgens de door Ryan Gosling gespeelde pianist te ver was afgegleden van de pure jazz waar ze het best in waren. In een uitverkocht Ziggo Dome zag je vrijdagavond tijdens het concert van John Legend eenzelfde vrees bijna bewaarheid worden. Niet dat Legend het ooit in de jazz zocht, maar de zanger leek toch een beetje weg te drijven van de waarachtige soul die zijn muziek op de beste momenten kenmerkt.

Boosdoener was de veel te potsierlijke hi-tech aankleding van het podium, met grote LED-schermen waarop de kleurschakeringen soms deden duizelen. Op het kitscherige af waren ook de beelden van sterrenhemels en zijn eigen 1-jarige dochtertje Luna. Als zo'n metershoog babyportret Legends manier was om de in veel van zijn liedjes gepredikte intimiteit te illustreren, schoot hij zijn doel toch voorbij.

Jammer die overdaad, want toen het wat te stroperige geluid van de eerste liedjes won aan helderheid klonk het allemaal even behoorlijk imponerend. Darkness And Light, het titelnummer van zijn vorig jaar verschenen beste album in jaren, kende de juiste berusting. En in Overload bewees Legend zich als soulzanger met een buitengewone souplesse. Hij had een goede band bij zich, die vreemd genoeg het merendeel van de show aan het zicht van het publiek onttrokken bleef.

Het best werkten toch de liedjes waarin Legend het klein hield en zelf aan de piano zat. Save Room en een prachtig gezongen Ordinary People deden het soms aanstootgevende gekakel beneden in de zaal verstommen.

Voor even, want het publiek leek met van alles bezig: kwebbelen, selfies maken en nog meer kwebbelen, en leek wat er op het podium gebeurde vaak slechts voor kennisgeving aan te nemen.

Dat lag ook een beetje aan Legend zelf, die de vaart er regelmatig uit haalde en te veel de nadruk legde op zijn soms wel erg zoete ballads.

Iets meer funk, zoals tentoongespreid in de Curtis Mayfield cover Superfly (met fraaie falset van Legend) had de show wat minder klef gemaakt.

Hij verstopt zich net teveel in overdadige decors met flauwiteiten

De in een goud glitterend jasje gestoken John Legend (38) is als podiumpersoonlijkheid de afgelopen jaren behoorlijk gegroeid, maar hij verstopt zich net teveel in overdadige decors met flauwiteiten als een opstijgende piano om echt een interessante persoonlijkheid te worden.

De John Legend die vrijdag in het Ziggo Dome stond zong mooi, had liefdevolle praatjes en leek iedereen een gezellige avond te bezorgen. Maar de echte bezieling, zo'n momentje dat je de soul vanuit de tenen hoorde komen, daaraan ontbrak het.