Banaan en oestermes: een paar leuke vondsten, maar niets meer dan dat
© Bas Czerwinski

Banaan en oestermes: een paar leuke vondsten, maar niets meer dan dat

Theater - Banaan en Oestermes (Hotel Modern)

De leden van Hotel Modern hebben een paar leuke vondsten, maar de voorstelling wordt nergens meer dan dat. Door en door gaan de spelers met hun associaties, terwijl de verrassing er intussen wel af is.

Ze maken stillevens met onzinobjecten, de drie leden van Hotel Modern. In een minimalistisch decor waarin kartonnen dozen dienstdoen als sokkel, groeperen ze spullen associatief op kleur, vorm en betekenis, waardoor geestige en soms poëtische beeldverhalen ontstaan. Alledaagse objecten transformeren moeiteloos tot kunst. Kiest de ene speler een bloemkool, komt de volgende met een tennisbal en voegt de laatste een broodje toe. Zo komt in vrolijke en soms weemoedig stemmende beeldenreeksen een keur aan menselijke vondsten en maaksels voorbij, van een opgezet babyhert tot een fles wc-eend. Bij elkaar vormen al die spullen een mooie, lichtvoetige ode aan het menselijke streven.

Banaan en oestermes
Theater
Door Hotel Modern
4 november, Rotterdamse schouwburg

Goed uitgangspunt, maar het probleem van Banaan en Oestermes is dat het daar vervolgens bij blijft. Door en door gaan de spelers met hun associaties, terwijl de verrassing er intussen wel af is, en verveling door herhaling op de loer ligt. Dan wekt enkel nog af en toe een gekke vondst een glimlach op, zoals de wc-borstel die met kracht in een pot pindakaas wordt gewrongen.

Wanneer de spelers ook zichzelf tot kunst verheffen in malle performances is dat even geestig, maar algauw slaat ook die grap dood. De voorstelling blijft steken in een paar leuke vondsten, maar wordt nergens meer dan dat. Dat doet loos en willekeurig aan.

Hetzelfde geldt voor de vele verwijzingen naar kunst: het oor van Van Gogh, de schedel van Damian Hirst: leuk gevonden, maar daar blijft het bij. De ideeënrijkdom van dit fijne collectief krijgt in Banaan en Oestermes geen richting.