Oumou Sangare in 2014.
Oumou Sangare in 2014. © GETTY

Adembenemende Oumou Sangaré zingt krachtig en intimiderend tegelijk

Concert (Pop) - Oumou Sangaré

Het publiek op het Afrika Festival krijgt bij Oumou Sangaré een blik op de toekomst van de Afrikaanse pop. Die is bij het zingende krachtmens in goede handen.

Je zou alleen al voor de band Dieuf-Dieul de Thiès naar Hertme af willen reizen. Het jaarlijkse, tweedaagse Afrika Festival boekt altijd rake namen, maar dit Senegalese orkest is echt een klapper. De band die kortstondig actief was van 1980 tot 1982 is weer bij elkaar voor een aantal zeldzame concerten, en speelt nu in de Overijsselse bossen die prachtige mix van Senegalese mbalax (denk aan Youssou N'Dour) met Latijns-Amerikaanse ritmes. Een uniek concert. Net als dat van het balafon-orkest van Mamadou Diabaté uit Burkina Faso. Die band speelt zo opzwepend, trance-achtig en virtuoos, dat het Amsterdam Dance Event er goed aan zou doen dit spektakel ook maar eens te contracteren.

Daverende pop

Oumou Sangare
Pop
Afrika Festival Hertme, 2/7.

Toch is er zondag maar één echte ster in aantocht, en als je Oumou Sangaré het openluchtpodium ziet betreden, denk je ook echt dat ze van een andere planeet komt. Wat een verschijning is deze Malinese vrouw, met haar in gouden glitters glimmende kapsel en blauw gestifte lippen. Hier staat iemand.

Oumou Sangaré werd groot begin jaren negentig, als protegé van de legendarische gitarist Ali Farka Touré en als strijdster voor vrouwenrechten in Mali. Ze groeide uit tot diva en zakenvrouw, maar gelukkig verscheen twee maanden geleden na jaren van muzikale stilte de wereldplaat Mogoya: een daverend popalbum met een hypermodern Afrikaans geluid.

En live gaat ze dat frisse studiogeluid nabootsen, dat wordt al snel duidelijk. Sangaré heeft vrijwel geen traditioneel instrumentarium bij zich: alleen een koraspeler, naast een jazz- en funkband van bas, gitaar, drums en synthesizers. En natuurlijk haar twee messcherp zingende vocalisten, die zo mooi contrasteren bij het wat meer omfloerste stemgeluid van Sangaré.

Hypnotiserende scheursolo

Sangaré trekt iedereen naar zich toe, ook in de in Afrikaanse tegenritmes stuiterende dansnummers

Haar band speelt dus geen tijdloze Malinese feelgoodmuziek, maar hard funkende en behoorlijk tegendraadse pop, met veel aandacht voor de details. Wat klinkt die Afrikaanse kora-harp geweldig als hij het duel aangaat met de jankende elektrische rockgitaar, bijgestaan door die psychedelische, haast hallucinante achtergrondstemmen.

Maar het meest adembenemend is de voordracht van Sangaré zelf, in bijvoorbeeld het groovende nummer Kamelemba. Zo zuiver en tegelijk intimiderend gezongen, zeker bij Sangarés priemende handgebaren, waarmee ze iedereen in het publiek een voor een lijkt aan te wijzen. Ze trekt iedereen naar zich toe, gelukkig ook in de wat meer herkenbare, in Afrikaanse tegenritmes stuiterende dansnummers als Bena Bena en Djoukourou, waarin ook de gitarist weer helemaal losgaat bij een hypnotiserende scheursolo.

Zo krijgt Hertme bij het slotakkoord van het festival een blik op de toekomst van de Afrikaanse pop. Die is bij het zingende krachtmens Sangaré in goede handen.