Wij moeten beseffen: de echte vijanden van de Palestijnen zijn hun eigen leiders

Tweederde van de Palestijnen wil dat Abbas vertrekt

De echte vijand van de Palestijn is de Palestijn zelf. Mooi als dat inzicht ook in het Westen doordringt.

Het stuk van Theo Koelé in de Volkskrant van 2 oktober is een eerste stap op weg naar realiteitszin. Uit het artikel blijkt dat de gewone Palestijn niet alleen slachtoffer is van de Israëlische bezetting, maar ook van de Palestijnse broederstrijd. Koelé toont dat de echte vijanden van de Palestijn zijn eigen leiders zijn.

President Abbas, die in het Westen wordt gezien als een Palestijnse Mandela, stopte de levering van medicijnen aan Gaza; staakte de betaling van ambtenarensalarissen; weigert pertinent de rekeningen te betalen voor zieke Gazanen die medische hulp krijgen in Israël; en liet, vlak voordat de hitte in de Gazastrook begon, de levering van elektriciteit stilleggen. Abbas, die de afgelopen tien jaar niet naar zijn huis in de voor hem vijandige Gazastrook kon, voert een meedogenloze machtsstrijd tegen Hamas, en letterlijk tegen iedereen die hem tegenspreekt.

Intimidatie en repressie

Nooit hebben de Palestijnen persvrijheid, vrijheid van meningsuiting en vrijheid van godsdienst gekend

Els van Diggele

Deze broederstrijd duurt al een eeuw. Het is een illusie dat Fatah en Hamas zich met elkaar zullen verzoenen. De Palestijnse leiders, de grootmoefti Amin al-Husseini, Yasser Arafat en Abbas zijn samen goed voor een eeuw intimidatie en repressie. Hiervan is de doorsnee-Palestijn het slachtoffer. Gewone Palestijnen hebben niet alleen al vijftig jaar te lijden onder de Israëlische bezetting, maar zijn ook, en al veel langer, machteloze slachtoffers van hun eigen leiders. Nooit hebben zij persvrijheid, vrijheid van meningsuiting en vrijheid van godsdienst gekend.

Sommige gewone Palestijnen zeggen: we moeten ons eerst bevrijden van onze eigen bezetting. Deze dissidenten riskeren opsluiting en marteling door Abbas' veiligheidstroepen. Tweederde van de Palestijnen wil dat Abbas vertrekt.

Realiteitszin

Deze strijd speelt zich ook af bij ons. De immense steun voor de Palestijnen in Nederland is een succesverhaal. Maar waar blijft de realiteitszin? Nadat de vete al jaren zijn (bloedige) tol had geëist, is de Palestijn sinds de Zesdaagse Oorlog eendimensionaal gelanceerd als slachtoffer. Niet alleen de media en de nationale overheid loochenen de broederstrijd, maar ook provincie- en gemeentebesturen. Zij steunen de Palestijnse leiders zonder te beseffen dat dit ten koste gaat van het Palestijnse volk.

Ook de professionele organisaties in kerkelijk Nederland, onder koepelorganisatie PKN, realiseren zich onvoldoende dat de Palestijn zijn eigen vijand is. Hetzelfde geldt voor de vakbeweging, de ngo's en de landelijke politieke partijen die vrijwel allemaal in hun programma's paragrafen vrijmaken voor de Palestijnen. Verder steunen talloze burgerinitiatieven de boycotacties tegen Israël en bestaan er vriendschapsbanden tussen Nederlandse en Palestijnse steden. Ten slotte geeft de steeds beter georganiseerde moslimzuil deze solidariteit een krachtige impuls.

Ogen openen

De sympathie voor de Palestijn kan worden verklaard uit onze voorliefde voor inheemse volkeren, uit Europees schuldgevoel en vanuit het idee dat alle moslims hulpbehoevend zouden zijn en slachtoffer van imperialisme en kolonialisme. Mogelijk is er ook een verband met de aversie tegen Israël. In dit geïmporteerde conflict is het collectieve beeld van de Palestijn dat van een machteloos slachtoffer van de Israëlische bezetting. En ja, dit beeld klopt, maar is onvolledig en houdt al jarenlang een aanzienlijke industrie draaiende.

Het is de vraag wat de decennia van steun de doorsnee-Palestijn heeft gebracht? Ik vrees weinig tot niets. Sterker: westerse media, regeringen en ngo's houden het autocratische beleid in stand en er blijven miljarden in deze regio gepompt worden, een kapitaal dat wordt opgebracht door de belastingbetaler uit 28 Europese landen. De vraag is nu of de prioriteit voor de gewone Palestijn eeuwigdurend Europees medelijden is, of eindelijk eens democratische leiders.

Uit het sterke artikel van Koelé blijkt dat de realiteitszin het uiteindelijk wint van idealisme. Het is hoog tijd dat onze ogen opengaan, de gewone Palestijn verdient het.

Deze week verscheen van Els van Diggele (historica en journaliste) een boek over de Palestijnse interne conflicten: 'We haten elkaar meer dan de Joden', derde deel van een drieluik over interne conflicten in de regio.