Raúl Castro
Raúl Castro © EPA

Wie krijgt nu schuld van schending mensenrechten op Cuba?

Het bewind van Raúl Castro berust vooral op anti-Amerikaanse retoriek. Dus wat blijft er nu nog over?

Twee jaar geleden bracht paus Benedictus een bezoek aan Cuba. Busladingen vol Cubanen werden van buitenwijken naar Havana gereden voor een grootse ceremonie. Sommige mensen die ik toen sprak waren alleen gekomen uit angst anders ontslagen te worden. Één vrouw vond het op zijn zachtst gezegd hypocriet, dat zij, toen zij als studente stiekem naar de kerk ging het gevaar liep opgepakt te worden wegens 'contrarevolutionaire activiteiten', maar nu verplicht naar de paus moest zwaaien.

Ironisch is het dus ook dat nu uitgerekend paus Franciscus degene is die een einde maakt aan de koude oorlog tussen Castro en zijn grootste vijand, de Verenigde Staten. Voor de Verenigde Staten is dit een cruciale eerste stap naar het verbeteren van de betrekkingen met Latijns Amerika. In de Volkskrant van donderdag werd dan ook beschreven hoe Barack Obama positiever reageerde op de toenadering dan Raúl Castro.

Dit is niet verwonderlijk gezien het feit dat het beleid van de Cubaanse regering voornamelijk stoelt op anti-Amerikaanse retoriek. Haal je de vijand weg, wat blijft er dan nog over? Wie krijgt nu de schuld voor de economische malaise? Tegen een aanval van wie moeten de jongens die nu in dienstplicht zijn oefenen? Nog belangrijker: wie gaan de Castro's nu de schuld geven voor de onderdrukking van mensenrechten op Cuba? Immers, alle kritische bloggers, rappers, graffiti-artiesten, schrijvers en activisten worden met harde hand onderdrukt omdat zij spionnen zouden zijn van de Verenigde Staten.

Einde embargo zou beste manier zijn om autoritair bewind te ondermijnen

Sociaal geïsoleerd

Cubaans-Amerikaanse Republikeinen zien blijkbaar niet in dat de beeindiging van het embargo de beste manier is om de dictatuur te ondermijnen. In tegenstelling tot hen zien de Cubanen op het eiland dit allang in en zij waren dan ook aangenaam verrast door de historische stap die deze week is gezet. Zoals de bekende Cubaanse blogger Yoani Sánchez na het nieuws schreef: 'David kan niet leven zonder zijn Goliat.'

De laatste Amerikaanse ambassadeur op Cuba was Philip Bonsal. Hij deed verwoede pogingen de dialoog tussen de twee landen gaande te houden. Hij was fel tegen economische sancties omdat hij vond dat niet alle Cubanen gestraft moesten worden voor de anti-Amerikaanse retoriek van Castro. Ook was hij bang dat vijandige acties, anders dan de president ten val brengen, de positie van Castro juist konden versterken en Cuba richting de Sovjet-Unie zouden drijven. Helaas waren zijn inzichten niet besteed aan de regering-Eisenhower die, achter de rug van Bonsal om, al plannen aan het smeden was om met geweld een einde te maken aan de regering van Castro en zo nodig zelfs aan het leven van Fidel Castro zelf.

Bonsal raakte eerst sociaal geïsoleerd en is in 1960 definitief vertrokken van het eiland. Het zal zeer interessant zijn te zien hoe de nieuwe Amerikaanse ambassadeur zal worden ontvangen op Cuba en hoe dit spel zich nu verder uitspeelt. Hoe gaat Raúl Castro aan het volk verkopen dat Amerika nog altijd de grootste vijand, maar toch ook een beetje vriend is? Wie weet, wellicht wordt in de toekomst de Amerikaanse president met net zoveel applaus onthaald op het eiland als de paus twee jaar geleden. Die dag lijkt nu nog ver weg. Ondertussen overheerst bij Fidel Castro volledige radiostilte.

Volg en lees meer over:

Reacties (0)

U hebt javascript nodig om een reactie achter te laten.
Plaats een reactie Nog 600 tekens