Pas op en word niet die eeuwige stagiair
© THINKSTOCK

Pas op en word niet die eeuwige stagiair

De arbeidsmarkt zit op slot. Hoe intelligent, getalenteerd en gediplomeerd je ook bent, je loopt altijd het risico de 'eeuwige stagiair' te worden, schrijft Sofia de Vos.

Ook bij bedrijven die het hoofd ook boven water kunnen houden zonder subsidies zijn werkervaringsplekken voor piet-snot een gangbaar fenomeen

'Nee, maar eh, ze zijn nog wel op zoek naar stagiaires voor communicatie hè.'

De dame van het museum keek me aan met een vreemde mengeling van hooghartigheid en beteuterdheid. Ze liep snel door richting de kantoren aan de andere kant van de straat. Na anderhalf uur door de lichte zalen van de tentoonstelling te hebben gedrenteld had ik haar gevraagd wie over de bijbehorende publicaties ging. 'Ik ben namelijk net afgestudeerd, en nu op zoek naar een baan en ik schrijf graag en...' En daar wist deze mevrouw eigenlijk ook geen raad mee.

Maar een stage was er nog wel. Voor 32 uur in de week en 250 euro per maand. Of voor twee dagen per week en helemaal niks, dat was natuurlijk ook nog altijd mogelijk. Want zodra je laat blijken dat je graag iets terug zou zien voor het werk dat je kan en wilt doen - een salaris op je bankrekening waarmee je de huur kunt betalen - deinzen de meeste, zo niet alle, cultuurinstellingen terug.

Aanmodderen

De schaarse vacatures die zo nu en dan online komen, krijgen honderden, zo niet duizenden antwoorden en vereisen nagenoeg allemaal twee tot vijf jaar ervaring. Voor wie net afgestudeerd is, veel in zijn mars heeft en het zich niet kan veroorloven om gratis te werken - of voor wie dat simpelweg niet wilt - is het aanmodderen.

In een advertentie van iedere willekeurige mensenrechtenorganisatie zouden volle werkweken zonder adequaat uurloon als uitbuiting worden bestempeld. Onder starters in de kunst- en cultuursector (en steeds vaker ook daarbuiten) is het normaal. Nu ben ik als jong, bevoorrecht en gezond 'Generatie Y' Master of the Arts-meisje natuurlijk veel beter af dan de meeste personen waar bijvoorbeeld Amnesty International voor vecht, maar toch roept het vragen op. Wat maakt dat ik dankbaar ben om werk te mogen doen waarvoor ik niets betaald krijg? Waarom doen we dat überhaupt eigenlijk met z'n allen?

Zoeken naar de oorzaak van deze miserabele situatie is hoogstwaarschijnlijk een onmogelijke missie. Dalende subsidies en systematische tekorten spelen zeker een rol, maar ook bij bedrijven die het hoofd ook boven water kunnen houden zonder subsidies zijn werkervaringsplekken voor piet-snot een gangbaar fenomeen. Dat heeft ook te maken met gewenning aan deze houtgreep op het jonge arbeidersbestaan.

Tegenbeweging

Heb je al gehoord van die jongeman die stage liep bij de Verenigde Naties en in een tent sliep om dat te bekostigen?

Sinds subsidies wegsijpelen uit de krimpende budgetten van culturele instellingen is het aannemen van onbetaalde krachten logisch geworden. Daarnaast zullen de meeste medewerkers die inmiddels wèl een salarisstrook van een museum of andere instelling ontvangen niet bijster enthousiast zijn om iemand te betalen voor iets dat zij ooit voor niets deden. En dus draaien duizenden twintigers volle werkweken in ruil voor nog geen kwart van het minimumloon. Dat is bizar, maar zolang er jonge, talentvolle mensen bereid blijven dit soort onbetaalde arbeid te leveren, zal het blijven bestaan. Of we nu beter verdienen of niet.

Toch komt er nu een tegenbeweging op. Het collectief De Jonge Stedeling genereert op Facebook en in Pakhuis de Zwijger aandacht voor de problematiek van de werkloze starter. Hun boodschap is duidelijk: de arbeidsmarkt zit op slot en hoe intelligent, getalenteerd en gediplomeerd je ook bent, je loopt altijd het risico de 'eeuwige stagiair' te worden. Heb je al gehoord van die jongeman die stage liep bij de Verenigde Naties en in een tent sliep om dat te bekostigen? Je kunt je afvragen wat er dan wordt bedoeld met het goedbedoelde statement dat een dergelijke stage dan nog een 'buitengewone kans' is.

Sofia de Vos is afgestudeerd en op zoek naar een baan in de cultuursector.

Volg en lees meer over:

Reacties (18)

U hebt javascript nodig om een reactie achter te laten.
Plaats een reactie Nog 600 tekens
  • Maureen Herben -
    Hoe vaak lezen we wel niet dit soort artikelen? Aan de waarheid van de inhoud twijfel ik absoluut niet maar het wordt eens tijd om de andere kant te belichten in plaats van te blijven zwelgen in zelfmedelijden. Als de Nederlandse cultuursector te verzadigd is - trek naar een ander land in plaats van hier trekken aan een dood paard. Uit eigen ervaring kan ik zeggen de cultuursector in België en Duitsland genoeg banen biedt - en meestal met zeer acceptabele voorwaarden. De banen worden je niet vanzelf toegeworpen.
  • rob_z -
    Alhoewel Sofia een goed stuk schrijft ziet ze een belangrijke reden van alle problemen over het hoofd. Er zijn in Nederland simpelweg te veel universitaire "linkse" alfa studies (antropologie, cultuurwetenschap, sociologie, filosofie) Niet iedereen kan beleidsmedewerker worden. Ik heb zelf technische universiteit (bouwkunde) gedaan. Ook dat is moeilijk door de crisis en alle bezuinigingen. Daarom hobbel ik al 6 jaar van het ene tijdelijke baantje naar het andere. Maar ik heb meestal wel betaald werk. Mijn kernboodschap: veel universitaire studies moeten numerus fixus worden.
  • Tina Jansen -
    Ook mijn dochter heeft hier last van en ja er wordt ook gesolliciteerd naar banen in iets andere 'saaie' sector. Helaas loopt ze dan tegen recruiters aan met tunnelvisie. Deze zgn traineeships en stages zijn een goedkope manier voor werkgevers om personeel te werven. En wat te denken van de overheidsinstelling die slechts vrijwilligers aanneemt (tientallen). en wel mijn dochter rondleidingen wil laten geven, gratis, alhoewel ze de bezoekers hiervoor wel een bedrag in rekening brengen. Werkeloosheid wordt deels in stand gehouden door werkgevers/overheid. Btw .. Ze zoekt nog een baan.
  • R1981 -
    Er is altijd een overschot aan mensen die in de culturele sector willen werken. Die mensen zouden zich kunnen realiseren dat iedere andere baan ook een goede baan is. Feit is wel dat er voor iedereen in Nederland te weinig werk is. Vaak worden hoogopgeleiden mensen niet aangenomen voor een baan onder hun niveau.
  • GRustig -
    Niet alleen in de cultuursector. Het is overal hetzelfde. De gigantische topinkomens van sommige bestuurders moet natuurlijk ergens van betaald worden. Zwaar bezuinigen op de loonkosten en zichzelf enorm verrijken. Zie het niveau van de hedendaagse topbestuurder......... Dat hierdoor de werkgelegenheid en dus de economie hard achteruit holt is een probleem voor een ander... Nederland zakt af naar een droevig niveau.
  • Kunstofkitsch -
    Los v.h. brevet v. onvermogen door de taalfouten: 'n stage is 'n onderdeel v.e. opleiding; daarna is verricht werk 'n betaalde baan; uitz. traineeships. Het ergste is nog: werkgevers zien stages zelfs niet eens als werkervaring...! M.a.w. u wint er niets mee bij volgende sollicitaties voor 'n betaalde baan. Zo werden in 't verleden - en mss. nu nog wel - sollicitanten tbv 'n leidinggevende functie die formeel 'n uitvoerende functie hadden meestal bij voorbaat afgewezen, vooral vrouwen. Ook al hadden zij informeel inmiddels 15 medewerkers aangestuurd en de vacature leiding aan 2 medew. betrof.
  • Petero -
    Ik blijf erbij: er is geld genoeg, maar het zit in de verkeerde (grote) zakken of wordt verkeerd besteed (JSF, ict bij de overheid). Gevolg is dat opgeleide mensen zoals De Vos, maar ook honderdduizenden werkloze 50-plussers, zzp-ers en flexkrachten structureel in onzekerheid leven en nooit voldoende inkomen en vermogen opbouwen. Dat leidt weer tot vraaguitval. Zelf hou ik al ruim 15 jaar met de nodige moeite het hoofd boven water als zelfstandige in een vakgebied dat lijkt te verdwijnen. Er hoeft weinig mis te gaan en ik val ook om (afkloppen).
  • Aad Dommelen -
    Sinds wanneer mag je in Nederland mensen minder betalen dan het minimumloon? Een stagevergoeding is alleen voor mensen die een studie volgen!
  • Freewheelin' Franklin -
    @C.J.M. Otter: niettemin kan een houdgreep als van hout aanvoelen. Daarnaast: op het aanbod van "veel intelligente, getalenteerde en gediplomeerde academici, die graag iets met communicatie doen in de culturele sector" is natuurlijk wel zoiets als een varkenscyclus van toepassing. Zelfs als de als een luchtballon leeglopende subsidieregelingen buiten beschouwing worden gelaten. Ik hoop voor Sofia, dat ze erin zal slagen een betaalde baan te vinden, die raakt aan haar interesses en haar in staat stelt om huur te betalen.
  • Steffie Pragt -
    Houtgreep? Van een Master of Arts wordt verwacht dat je feilloos Nederlands kan of dat je in ieder geval weet hoe je Microsoft Office gebruikt.