Opinieblog - Drie columns die u zou moeten lezen

Een selectie van interessante debatten op internet en in andere media, bij elkaar geblogd door opinieredacteuren van de Volkskrant.

Berichten

Bekijk nieuwe update(s).
  1. 'Ik hak pensioenjaar in stukjes'

    Frank Kalshoven pleit voor het doorbreken van de drie hoofdfasen van het leven: leren, werken, rusten: Ik schiet liever gaten in mijn werkfase. Ik pak een pensioenjaar uit de toekomst, hak het in stukjes, en strooi die door mijn werkzame leven. Wel met aftrek natuurlijk. Voor elke maand die ik nu extra vrij ben, moet ik allicht twee maanden extra werken in de toekomst, maar dat is een prijs die ik blijmoedig wil betalen.

    Max Pam heeft gelezen ‘dat wij in onze liberale houding ten aanzien van drugs door allerlei landen aan alle kanten voorbij worden gestreefd. Een treffend voorbeeld dus van wat de historicus Jan Romein 'de wet van de remmende voorsprong' heeft genoemd. Zo ver lagen wij voor dat wij in slaap zijn gesukkeld en toen wij eindelijk wakker werden, lagen wij achter’. Misschien speelt hierbij ook een rol dat Nederlanders sterk voor het vrijgeven van drugs zijn, maar veel minder voor het gebruiken van die drugs door hun eigen kinderen. Pam heeft ‘een zoon in de blowbare leeftijd’: ‘Af en toe, als hij er niet is, sluip ik zijn kamer binnen om te ruiken. Tot dusver kan ik steeds opgelucht ademhalen, maar hoe lang nog?’

    Remco Campert schrijft over Manuel Verdam die zich zijn vroegere vakanties in Frankrijk herinnert: ‘Echt vakantie was het nooit, want je nam jezelf altijd mee. Was het maar mogelijk om vakantie van jezelf te nemen.’ Dan besluit Manuel niet meer met vakantie te gaan: ‘Hij zat thuis en staarde voor zich uit. Hoe moest hij de dagen vullen? De dagen waren leeg, zonder verschiet. Hij kon net zo goed niet meer leven. Het leven, dacht hij, is vakantie van de dood.’

  2. Schorsing Saadia aT.

    Achter de schorsing van Saadia a T, topambtenaar van de gemeente Amsterdam, schuilt volgens De Telegraaf een 'PvdA-moslimkartel' rond politica Fatima Elatik.

    De gemeente Amsterdam heeft Saadia a. T. geschorst op verdenking van belangenverstrengeling en fraude. Saadia a T. is de topambtenaar in de strijd tegen radicalisering onder moslimjongeren. Ze is aanspreekpunt voor de Nationaal Coördinator Terrorismebestrijding en houdt contact met familie van Syriëgangers.

    De gemeente ontdekte onregelmatigheden in de facturen die ze tekende. Ze zou voor veel geld een partner of ex-partner hebben ingehuurd, zeggen bronnen tegen De Telegraaf. De krant sprak met meer dan tien bronnen op het stadhuis, bij opsporingsdiensten en in het maatschappelijk werk, die allen gewerkt hebben met de geschorste vrouw. Zij schetsen het beeld van een vrouw die bij het inhuren van externe deskundigen en personeel voor haar ambtelijke staf ’loyaliteit boven kwaliteit’ stelt.

    Zo zou Saadia a T. Mounir Dadi, de partner van haar vriendin en PvdA-politica Fatima Elatik in dienst hebben genomen als ‘senior adviseur radicalisering’.

    Columniste Nausicaa Marbe spreekt in De Telegraaf van ‘een moslimkartel van de PvdA’. Zij schrijft: ‘Noem dat bij naam: islamitisch en Marokkaans cliëntelisme binnen de PvdA. Anders zou de gemeente geen secondant van de moslimbroeders vertrouwen als deradicaliseringsadviseur.’

  3. Arbeidsmigratie werkt beter dan hulp

    Economische migranten hebben geen hoog aanzien. In het migratiedebat figureren ze meestal als de jonge avonturiers uit Afrika, die zich op de smokkelbootjes tussen de vluchtelingen uit Syrië wagen. Maar die vormen maar een fractie van de 200 miljoen arbeidsmigranten uit arme landen in de wereld. Die worden door de familie thuis als helden gezien. Terecht, vindt Volkskrantredacteur Wim Bossema. Internationale organisaties laten in recente rapporten zien: geldovermakingen van migranten dragen veel meer bij aan armoedebestrijding dan alle ontwikkelingshulp bij elkaar.

    De VN-organisatie IFAD, met als doel de agrarische bevolkingsgroepen te helpen, zette de feiten onlangs op een rijtje: het geld dat de economische migranten sturen vanuit de industriële gastlanden naar hun families thuis overtreft wereldwijd de officiële ontwikkelingshulp, het is zelf meer dan drie keer zoveel, in 2016 was het 445 miljard dollar (390 miljard euro).

    De VN schatten dat 800 miljoen gezinnen in de landen van herkomst leunen op de bijdragen van hun 200 miljoen economische migranten. Dus ruim een miljard wereldburgers, 1 op de 7, is betrokken bij die trekarbeid, stelt IFAD in het rapport. De economische migranten zijn onmisbaar voor het halen van de duurzame ontwikkelingsdoelen (SDG’s) die de VN-lidstaten in 2015 afkondigden, stelt IFAD vast.

    Voor veel landen in wat vroeger de Derde Wereld werd genoemd – Azië, Afrika, Latijns-Amerika – belichamen de economische migranten de hoop op een betere toekomst. De overmakingen van de migranten tilt de meeste gezinnen in ontwikkelingslanden boven de armoedegrens en geeft hen de middelen om het hoofd permanent boven water te houden, door verbetering van hun landbouwbedrijf, aankoop van vee of het opzetten van een eigen zaak. Het geld wordt ook gebruikt voor hun gezondheidszorg en voor het schoolgeld van kinderen.

    Voor vrijwel alle lage- en middeninkomenlanden geldt ook nog eens dat de overmakingen in totaal hoger zijn dan de directe investeringen door het bedrijfsleven.

    De overmakingen aan landen in Azië groeien het snelst, nu ruim de helft van het wereldtotaal vloeit daarheen. Maar ook voor de andere, vaak arme, landen zijn ze belangrijk voor het nationale inkomen, vindt ook de Wereldbank. Zelf verdiend en opgestuurd, dat voelt toch beter dan subsidies en liefdadigheid door rijken in het Westen.

    De landen waar de economische migranten aan het werk zijn, profiteren ook volgens de statistieken: 85 procent van het inkomen geven de migranten daar uit, 15 procent sturen ze naar huis.

    De economische migranten, de steunpilaren van hun families, verdienen eerherstel. (Wim Bossema)

  4. Republikeinse clan-oorlog

    ‘De grote angst is nu dat hiermee alles uit elkaar begint te vallen’, zegt een medewerker in het Witte Huis over het debacle met de Trumpcare-wet, tegen Politico. Maar de naaste medewerkers van president Trump storten zich liever op hun ‘hobby-onderwerpen’, stellen journalisten Annie Karni en Eliana Johnson van Politico vast.

    ‘Ivanka Trump maakte haar opwachting bij een wereldwijde robotwedstrijd waar meisjes uit Afghanistan in het zonnetje werden gezet.’ Haar echtgenoot Jared Kushner ‘had het druk met het voorzitten van zijn Office of American Innovation’. Hoofd-strateeg Steve Bannon had allerlei afspraken met politieke kennissen, maar was absent bij stafbesprekingen over handel en belastinghervorming. Opvallend, vindt Politico.

    ‘De bredere les van deze deerniswekkende episode is dat niemand de tegenstellingen in de huidige Republikeinse partij kan oplossen’, schrijft John Cassidy van The New Yorker. ‘Eens was de partij de politieke vleugel van de Rotary Club en de welgestelde buitenwijken, nu in toenemende mate van de kiezers uit de midden- en de arbeidersklasse, van wie velen flink profiteren van federale programma’s, zoals Medicaid en Obamacare-subsidies voor het kopen van particuliere verzekeringen. Maar de GOP blijft afhankelijk van haar rijkste, conservatiefste donoren, velen van wie een doctrine aanhangen van het terugdringen van de overheid en belastingverlaging.’

    Molly Ball beschrijft in The Atlantic hoe de Republikeinse volksvertegenwoordigers elkaar nu in de haren vliegen. ‘We hadden toch de leiding in handen?’, zegt een Congreslid tegen haar. ‘Iedereen zet zich nog in voor de grote onderwerpen, maar hoe meer tijd verstrijkt, hoe moeilijker dat wordt. En dan begint de blame game.’

    Een medewerker van de Republikeinse fractie in het Huis van Afgevaardigden verwoordde de ruzie-achtige sfeer op Capitol Hill als ‘geweld van Republikeinen tegen Republikeinen’.' Het is een clan-oorlog.

    De Republikeinen in het Huis, vooral de nieuwe, jongere leden, overladen de Senaat met verwijten. Sommige senatoren manen juist de afgevaardigden in het Huis om wat vaart te maken, met bijvoorbeeld de sancties tegen Rusland.

    Opvallend is dat president Trump nogal buiten schot blijft, vindt Molly Ball. Terwijl 'de met schandalen overladen president elke dag opnieuw voor hoofdpijn zorgt’. Een Congreslid beaamt: ‘De clans kunnen zich alleen verenigen met consistent en betrokken leiderschap van de president. Maar het is wel eerlijk om te zeggen dat we uiteenlopende signalen ontvangen.’

    De medewerker van de Republikeinen haalt zijn schouders op als Ball president Trump ter sprake brengt en zegt: ‘Misschien is het veiliger personen aan te vallen die geen 13 miljoen Twitter-volgers hebben.’ Overigens heeft Trump daar inmiddels 34 miljoen volgers.

  5. Ilze Smit over vaderschapsverlof

    ING is de eerste grote Nederlandse onderneming die haar mannelijk werknemers betaald ouderschapsverlof van een maand gunt. ‘Laat de politiek dit signaal oppakken’, zegt Ilze Smit van Rutgers.

    Bent u verrast dat ING vaderschapsverlof heeft vastgelegd in de nieuwe cao?
    'We weten al langer dat een meerderheid van de vaders langer dan drie dagen verlof wil na de geboorte van hun kind. Het is dus fantastisch dat FNV Finance dit signaal heeft opgepakt en heeft meegenomen in de onderhandelingen. Uit onderzoek blijkt dat vaderschapsverlof zorgt voor meer vrouwen aan de top, dat is ook voor ING een belangrijk punt want dat loopt nog steeds moeizaam. ING is het eerste grote Nederlandse bedrijf dat vaderschapsverlof invoert, het bedrijf geeft daarmee een belangrijk signaal af naar de politiek.'

    De bankiers lopen voor op de politiek.
    'De politiek loopt hopeloos achter. Ik hoop dat de druk op de formatie nu wordt vergroot om langer betaald vaderschapsverlof voor alle vaders te regelen. De meerderheid van de Tweede Kamer wil het, werkgevers regelen het, het is nu aan het kabinet om dit in een wet vast te leggen. Het is goed dat vaderschapsverlof in de cao van ING is geregeld maar laat dit nu geen excuus zijn om dit niet voor alle vaders te regelen. Want ook vrachtwagenchauffeurs, leraren en bouwvakkers moeten de kans krijgen om bij hun pasgeboren kind te zijn.'

    Waarom is dat zo belangrijk?
    'Het is goed voor zowel de vader als het kind. Het doorbreekt het Nederlandse rolpatroon waarbij de moeder zorgt en de vader werkt. Veel Nederlandse vrouwen gaan minder werken als het kind geboren is, terwijl vaders meer gaan werken. Als we echt geloven in vrouwenemancipatie dan is vaderschapsverlof van groot belang.'

    Rutgers pleitte eerder voor drie maanden vaderschapsverlof. Is een maand ook goed?
    'Wij vinden dat er geen onderscheid gemaakt moet worden tussen mannelijke en vrouwelijke opvoeders. Daarom pleiten wij voor drie maanden vaderschapsverlof. Zo wordt zwangerschapsdiscriminatie verminderd en hebben mannen en vrouwen van dertig jaar precies even veel kans om aangenomen te worden bij een sollicatiegesprek. De risico’s voor de werkgever zijn dan namelijk hetzelfde. Maar een maand vaderschapsverlof doorbreekt in ieder geval al het rollenpatroon mits het wordt opgenomen nadat de moeder alweer aan het werk is. Alleen als vaders zelfstandig fulltime voor het kind zorgen worden traditionele rolpatronen doorbroken.'


  6. Brexit

    Theresa May is niet geschikt om de onderhandelingen met de Europese Unie over de Brexit tot een goed einde te brengen, constateert Yanis Varoufakis. Als voormalig minister van Financiën van Griekenland kent hij maar al te goed de trucs die de Brusselse eurocraten gebruiken om hun zin door te drijven.

    Varoufakis omschrijft Brussel als ‘een democratievrije zone’, waarin de nationale democratische mandaten van de lidstaten eenvoudigweg tegen elkaar worden weggestreept. De Britten zullen te maken krijgen met vertragingstactieken, lekken naar de eurogezinde pers, desinformatiecampagnes via twitter en gechicaneer met de volgorde van de agendapunten.

    Zijn oplossing: ‘De enige manier om een goede deal voor het VK veilig te stellen is om de onderhandelingen uit de weg te gaan en van Brussel een standaardovereenkomst te eisen naar analogie van de verdrag tussen Noorwegen en de EU voor een periode van een jaar of zeven.

    Dat heeft twee voordelen: de eurocraten en eurofielen hebben geen argumenten om de Britten zo’n verzoek te weigeren. En in de tweede plaats wordt de nationale soevereiniteit hersteld: het Lagerhuis krijgt zonder de stress van het tikken van de klok ruim de tijd om te debatteren en te besluiten over de verhouding tussen Groot-Brittannië en Europa op de langere termijn.’

    Varoufakis omschrijft Brussel als een democratievrije zone

  7. Morgen is de herdenking van de coup in Turkije die gevolgd werd door de arrestatie van duizenden journalisten, onderwijzers, politiemensen, militairen, academici, advocaten en rechters. Namens de internationale schrijversorganisatie PEN herdenkt schrijfster Vonne van der Meer deze gebeurtenissen met het verhaal van een dochter over de boeken van haar gevangen vader:

    'Soms hoor je een verhaal dat je zo snel mogelijk door wilt geven. Elif Günay vertelde me over haar vader Turhan Günay, schrijver en chef boeken van het dagblad Cumhuriyet, die al acht maanden in de Silivri-gevangenis in West-Turkije zit. Hoewel de gevangenis een bibliotheek heeft, is iedere keer dat haar vader een boek aanvraagt het uitgeleend. Als hij een andere titel opgeeft, kan men het niet vinden, en ook zijn derde keus wordt toevallig net door iemand anders gelezen.

    Turhan Günay beklaagt zich over de gang van zaken bij zijn dochter, die hem eens per week bezoekt. Zij maakt het sadistische uitleenbeleid van de bibliotheek wereldkundig, en binnen de kortste keren is iedere intellectueel, boekenliefhebber en bijlagenlezer in de wijde omgeving van Istanbul op de hoogte. En iedereen weet wat hem of haar te doen staat.

    In de dagen daarna blijven er maar boeken bij de gevangenispoort bezorgd worden. Niet twee of drie, maar tientallen, honderden. Ze stapelen zich op; terugsturen heeft geen zin, het zijn er domweg te veel. 'Ik ken heel wat indrukwekkende landschappen en steden, maar die boekentorens zijn het mooiste dat ik ooit heb gezien', zegt Elif, 'er kon niemand meer langs.'

    Wie de boeken de gevangenis in hebben gebracht - cipiers of bezoekers - is niet duidelijk. De boeken zijn echter niet verbrand of door de shredder gehaald, maar gaan binnen de muren nu van hand tot hand.

    Zaterdag is het een jaar geleden dat een staatsgreep in Turkije werd verijdeld. Sindsdien zijn er 170 journalisten gevangengenomen, naast onderwijzers, politiemensen, militairen, academici, advocaten en rechters. Op 24 juli staan 12 journalisten van de Cumhuriyet terecht. Net als Turhan Günay zitten de meesten al sinds oktober 2016 vast. Over een dode zeggen we weleens: iemand sterft pas als niemand zich hem meer kan herinneren. Voor gevangenen worden misschien de muren om hen heen nog hoger als wij vergeten dat zij hen omsluiten.

    Vonne van der Meer, namens PEN Nederland

  8. Uitzetten criminele vreemdelingen

    Ondanks de verscherpte wet worden er nauwelijks vaker verblijfsvergunningen ontnomen van vreemdelingen met een strafblad, zo meldt de IND. Rechters stellen namelijk hogere eisen aan de argumentatie bij een mogelijke uitzetting: of die straf ‘proportioneel is en opweegt tegen de persoonlijke gevolgen voor de vreemdeling’. Is deze gang van zaken echter terecht?

    Jurist en oud-GroenLinks-Kamerlid (2007-2011) Britta Böhler vindt van wel. ‘De rechter moet altijd individuele afwegingen maken. Het is iets anders als iemand een winkeldiefstal pleegt en hier al tien jaar woont met een gezin of als iemand die hier pas twee maanden is een ander in elkaar slaat. Natuurlijk moet je, als de wetgeving ruimer wordt, met betere argumenten komen.'

    ‘Het is niet zo dat de rechter geen afwegingen meer hoeft te maken bij een ruimere wet, integendeel. De consequentie is juist dat er meer argumenten worden gevraagd om te zien of een beslissing voldoet aan wat wij rechtstatelijk noemen.’

    Het gevolg is ook dat er in de praktijk weinig verandert, ondanks de versoepling van de regels om buitenlandse veroordeelden te kunnen uitzetten.

    Böhler: ‘Dat betekent dus dat er geen rechtstatelijke redenen zijn om meer mensen het land uit te zetten.’

  9. Verbijstering over e-mails Trump jr.

    De mailconversatie van Donald Trump jr. met een tussenpersoon die Kremlinsteun aanbood, heeft vriend en vijand in de VS verbijsterd. Trump jr. zette de conversatie op Twitter voordat The New York Times ermee aan de haal zou gaan. Hij schreef onder andere dolblij te zijn als hij uit Moskou belastend materiaal over Hillary Clinton zou ontvangen. Is dit hét bewijs dat de entourage van (toen nog presidentskandidaat) Trump samenspande met een buitenlandse mogendheid, of is het voor die conclusie nog te vroeg?

    De twee Amerikaanse kranten die zich in de ‘Rusland-connectie’ hebben vastgebeten, The New York Times en The Washington Post, beweren dat dit harde aanwijzingen zijn die niet meer kunnen worden weggewimpeld. Een betrokken onderzoekjournalist zei echter met klem in een vraaggesprek met het Britse programma Newsnight dat er géén bewijs is voor criminele overtredingen.

    In twee hoofdcommentaren stelt The New York Times dat Donald Trump jr. nu in ieder geval wel bewijst dat er een ‘Russische connectie’ bestaat. In het Trump-kamp werd dit tot nu toe als ‘fake news’ afgedaan. De ontkenning van de connectie leidt nu tot een tweede bron van kritiek: in ieder geval Trump jr. en de twee bij het gewraakte gesprek aanwezige Trump-vertrouwelingen, schoonzoon Kushner en Manafort hebben hierover gelogen. In het Trump-kamp, en sinds januari ook in het Witte Huis, heerst een ‘cultuur van onoprechtheid’. Wat kunnen de Amerikanen nog geloven van wat zulke overheidsfunctionarissen zeggen, vraagt de krant zich retorisch af.

    The Wall Street Journal, die zich achter Trumps presidentschap heeft geschaard, vindt dat Trump jr. fout handelde en meteen naar de FBI had moeten stappen. De krant vindt de hele affaire 'een politieke farce’ en vat dat samen onder de kop: ‘Keystone Kops Collusion’.

    ‘President Trumps critici beweren 'eindelijk' bewijs te hebben ontdekt van een samenspanning van diens campagne met het Kremlin in 2016. Een andere lezing van de ontmoeting tussen Donald Trump jr. en een Russische advocaat met goede connecties is, tja, een politieke farce.’

    ‘De juiste reactie van een politiek bekwaam persoon zou zijn geweest om de FBI te waarschuwen als iemand materiaal belooft, geleverd door een buitenlandse regering. Trump jr. antwoordde daarentegen: ‘If it’s what you say, I love it.’

    Maar kijk toch naar de context, vindt de krant. Kijk naar welke personen betrokken waren bij dit contact, onder wie pr-man Goldstone, die de Trumps kenden ‘via de Russische popster Emin, alias Emin Agalarov, wiens vader samen met Donald Trump sr. de Miss Universe-schoonheidswedstrijd naar Moskou bracht in 2013’.

    Dus: ‘In de madeliefjesketting van Russisch oligarch, naar zanger, naar pr-tussenpersoon, naar advocaat, naar Trump-telg; wat ligt meer voor de hand? Dat Don jr. sluw genoeg was een wereldwijd complot te smeden om de verkiezingen te vervalsen, maar niet sluw genoeg om te beseffen dat dit complot uit de doeken wordt gedaan in zijn persoonlijke e-mails? Of dat een paar Russen misbruik maakten van een politieke naïeveling met de naam Trump in een mislukte poging de Manitsky-wet die ze haatten te ondermijnen?’

  10. Verzekering zzp'ers

    Steeds minder zzp’ers verzekeren zich tegen arbeidsongeschiktheid. Reden? Te duur, zegt het merendeel van de onverzekerde zelfstandigen. Uit onderzoek van TNO en het CBS blijkt dat slechts 20 procent van de zzp’ers zich financieel heeft ingedekt tegen uitval door ziekte. Hoe denken zzp'ers over dit risico?

    Leonoor van der Sloot (relatietherapeut, 30): 'Ik zet iedere maand geld opzij'

    ‘Ik heb serieus over een verzekering nagedacht, je loopt namelijk een behoorlijk risico, maar heb toch besloten zelf geld opzij te zetten. Samen met mijn vriend heb ik naar onze vaste lasten gekeken. We hebben geen kinderen en geen dure hobby’s. We kunnen rondkomen van het salaris van mijn vriend die een vast contract heeft. Hij is eigenlijk mijn verzekering. Als de omstandigheden veranderen, als ik bijvoorbeeld kinderen wil of een huis wil kopen, dan zal ik opnieuw de balans opmaken en een arbeidsongeschiktheidsverzekering heroverwegen. Het is niet zo dat ik nu geen verzekering kan betalen. Ik zet namelijk 300 euro per maand opzij.

    Als ik langer arbeidsongeschikt word? Dat risico neem ik. Ik ben niet vaak ziek, heb geen risicovol beroep of hobby’s en, gelet op de statistiek, is de kans op een ongeluk klein. Ik doe niets anders omdat ik geen verzekering heb. Als ik wel een premie zou moeten betalen, zou mij dat juist beperken omdat mijn geld dan weg is. Nu kan ik het tenminste zelf beheren.’

    Thijs Gilbert
    (acteur en schrijver, 38): 'Ik investeer mijn vermogen voor later'

    ‘Ik ben mij ervan bewust dat ik arbeidsongeschikt kan raken. Ik heb al eens meegemaakt dat ik niet kon werken door mijn slechte knie. Toen kon ik wel stemklussen blijven doen. Als ik langdurig ziek word, dan ben ik aangewezen op familie. Ik heb een potje waarmee ik een paar maanden vooruit kan. Met het geld dat ik niet direct nodig heb, waarbij ik een marge aanhoud voor bijvoorbeeld een nieuwe wasmachine, kan ik twee dingen doen. Ik kan het op een spaarrekening zetten, maar dat levert niets op. Ik kan het ook beleggen. Een risicovolle, maar ook een veelbelovende manier van beleggen is investeren in digital assets. Dat zijn digitale aandelen in fintech-bedrijven, die financiële diensten vereenvoudigen met behulp van blockchain-technologie. Over vijf jaar is dat de manier waarop het internet is vormgegeven en de manier waarop we gaan betalen.

    Het betekent high risk maar ook high reward. Natuurlijk moet je jezelf goed inlezen voor je aan zoiets begint. Ik ben optimistisch van aard en kies liever voor zo’n investering dan voor een veilige, maar lage spaarrente.’