Opinieblog - 'Efficiënter behandelen voor lagere zorgkosten is uitgeknepen citroen'

Een selectie van interessante debatten op internet en in andere media, bij elkaar geblogd door opinieredacteuren van de Volkskrant.

Berichten

Bekijk nieuwe update(s).
  1. Zorgkosten

    Besparen op de gezondheidszorg zonder dat de kwaliteit verslechtert. Dat is volgens Ab Klink, directielid van zorgverzekeraar VGZ en oud-minister van Volksgezondheid, niet onmogelijk. De opinieredactie kreeg verschillende brieven binnen waarin lezers de ambities van VGZ toejuichen, maar ook enkele kanttekeningen plaatsen, veelal gebaseerd op hun eigen ervaringen in de zorg.

    Rudolf Dierick uit Baarn schrijft over zijn eigen ervaring met onnodige kostenposten:

    ‘Eind 2015 werd ik met een hartinfarct opgenomen in het ziekenhuis. Geconstateerd werd dat ik een aantal bypasses moest krijgen. Omdat in het ziekenhuis in Amersfoort dit soort operaties niet wordt gedaan, moest er gewacht worden tot er allereerst toestemming en vervolgens plaats was bij het UMC. Dat duurde 18 dagen, gedurende welke ik hoofdzakelijk gebruik heb gemaakt van de hotelfunctie in Amersfoort. Kostbare wachttijd als gevolg van capaciteitsgebrek, ongeveer overeenkomend met de kosten van een middenklasse-auto.Dan de volgende mijns inziens onnodige kostenposten: vóór het transport van Amersfoort naar Utrecht werd bloedonderzoek verricht, en een ECG en röntgenfoto gemaakt. Bij aankomst in Utrecht dezelfde onderzoeken. Na de operatie werden in Utrecht, voordat ik weer vervoerd werd naar Amersfoort, deze onderzoeken herhaald en daarna bij aankomst in Amersfoort weer. Aankomst- en vertrekwaarden heet dat, geloof ik. Nodig of overbodig? Een mailtje met de resultaten volstaat toch?’

    W. Adema uit Malden zou graag zien dat ook de patiënt kan meedenken over kostenbesparing.

    ‘Onlangs werd ik vanwege hartklachten door de huisarts doorgestuurd naar het ziekenhuis. Uitstekend. Het protocol vereist echter dat de reis per ambulance gemaakt moet worden, terwijl het ziekenhuis een paar kilometer verderop ligt, ik zelf naar de praktijk gefietst was en de bus voor de deur van zowel praktijk als ziekenhuis stopt. Kosten: 729,92 euro (waarvan alsjeblieft 86 euro door de patiënt zelf te betalen). Kosten eventuele busreis € 1,16. Besparing: € 728,76.’

    James J.W. Huddleston Slater sr. uit Tricht vindt dat juist het voorkomen van ziekte meer aandacht verdient. Hij is gepensioneerd tandarts en voormalig adviseur bij een zorgverzekeraar.

    ‘Telkens wordt er weer gezocht in het efficiënter behandelen van ziekten, een bijna uitgeknepen citroen. Bij de behandeling van iedere ziekte moet men zich richten op het voorkomen van de oorzaak van die ziekte. Veel ziekten zijn te voorkomen. De geldstromen die nu naar de behandeling van ziekten gaan, moeten daarom worden omgebogen naar het voorkomen van ziekten. Je hoeft niet te genezen als je niet ziek wordt. Helaas past dit niet in het businessmodel van een (zorg)verzekeraar, immers als er geen schade (ziekte) is hoef je je ook niet, of zeker minder, te verzekeren. Preventie is voor een verzekeraar snijden in eigen vlees. De enige partij die bij machte is om dit anders denken en honoreren door te voeren is de overheid. Helaas deze is Oost-Indisch doof.’

    Lees hier meer lezersbrieven.

  2. Nederland doet met 250 militairen mee aan de VN-missie in Mali, tot eind dit jaar. Het kabinet neemt deze zomer een beslissing over verlenging van de deelname. De kans daarop lijkt gegroeid na het bezoek van defensieminister Bijleveld aan Mali en het pleidooi van premier Rutte voor vredesmissies in de Veiligheidsraad. Maar er is meer nodig in de strijd tegen terreurgroepen, meent directeur Sidibé van het nationale museum en van de fotobiënnale van Bamako, die hun fondsen zien opdrogen. ‘We zijn het centrum geworden van verzet tegen onverdraagzaamheid en extremistische ideeën.’

    Samuel Sidibé is in Nederland voor de opening van de expositie van de winnende foto’s in het Afrika Museum in Berg en Dal, zoals eerder dit jaar te zien was in Bamako. Het is de elfde editie, maar de omstandigheden zijn in die ruim twintig jaar sterk veranderd, zegt Sidibé: Mali verkeert in een staat van oorlog, terreurgroepen gelieerd aan Al Qaida of IS plegen aanslagen op westerlingen tot in de hoofdstad. Hij waarschuwt: ‘Je kunt als blanke maar beter niet meer over land naar Timboektoe reizen, als je niet wilt worden gegijzeld.’

    De nadruk van de internationale gemeenschap op veiligheid vindt Sidibé dus begrijpelijk, maar de Afrikaanse burgers moeten ook kunnen dromen van een beter leven. Dat is het thema van deze biënnale: Afrotopia.

    De fotografen die een jury van deskundigen – hij is een van hen – selecteren (deze keer veertig uit driehonderd voorstellen uit alle delen van Afrika) presenteren beelden die lijnrecht tegenover het wereldbeeld van de fundamentalisten staan, zegt Sidibé. Ze zijn vaak al schokkend voor gewone politici, zoals de winnende foto van de Zuid-Afrikaan Athi-Patra Ruga: ‘Die foto heeft een homoseksuele uitstraling; een Senegalese minister zei tegen me toen we ervoor stonden: dat zou bij ons niet kunnen.’

    Open cultureel imago
    De Malinese regering steunt Sidibés streven om ‘het open culturele imago van Mali overeind te houden’, met een bijdrage van 2 ton (de rest komt van sponsors als het Institut Français en het Nederlandse Prins Claus Fonds) maar de bijdragen nemen af.

    De biënnale ‘Rencontres de Bamako’ is nog steeds toonaangevend op het continent, hoewel fotofestivals en –evenementen in Nigeria en Zuid-Afrika nu levendiger zijn. Vooral uit Zuid-Afrika komen veel inzendingen van hoge kwaliteit en met een politieke lading, zegt Sidibé, die zijn op deze expositie zwaar vertegenwoordigd, terwijl uit andere landen weinig aanbod komt.

    Maar het is ook goed. Zo krijgen de bezoekers in Bamako te zien wat er elders in Afrika speelt. De protesten van Zuid-Afrikaanse jongeren tegen de koloniale beelden en voor lager studiegeld bijvoorbeeld van Musa Nxumalo. En de emancipatie van homoseksuele mannen en vrouwen wordt nergens zo visueel aangekaart als daar, zegt Sidibé. Maar het is nu ook elders een thema geworden, zoals van de Ghanese fotograaf Eric Gyamfi.

    Migratie is een hot topic, en vanuit Europa en Amerika sturen steeds meer Afrikanen ‘in de diaspora’ hun werk op. De biënnale geeft Afrikanen ‘thuis’ de kans om mee te gaan in die kosmopolitische wereld, als tegengif voor de fundamentalisten, hoopt hij.

  3. Baghwan

    De zesdelige Netflix-documentaire Wild Wild Country over de Baghwan-beweging brengt bij velen herinneringen naar boven. Zo vraagt Max Pam zich in zijn column af ‘hoe het mogelijk is dat een commune van dansende, springende en neukende mensen zo heeft kunnen veranderen in een paranoïde gemeenschap vol wapens en giftige drugs dat een zachtaardige vrouw kon worden aangezet om een moordaanslag te plegen?’

    Volkskrant-journalist Haro Kraak sprak toenmalige volgelingen van de goeroe, onder wie Maroesja Perizonius. Ze bracht haar jeugd door in een Bhagwan-gemeenschap in Amsterdam. Ook bezocht ze Rajneeshpuram, de zelfvoorzienende commune die in de Amerikaanse staat Oregon.

    Perizonius: 'In de serie zie je dat er daklozen worden gedrogeerd met haldol, een antipsychoticum. Ik kan het helaas niet bewijzen, maar ik ben ervan overtuigd geraakt dat de kinderen ook gedrogeerd werden. Terug in Nederland kreeg ik ineens pijn in mijn armen en benen. Een symptoom van acuut stoppen met een antipsychoticum.'

    Ook schrijft Kraak: ‘Het is tamelijk verbijsterend om te zien, zelfs als je al het een en ander weet van deze geschiedenis, hoe een vredelievende groepering, die vooral wil mediteren en het leven in alle vrijheid wil vieren, in een paar jaar afglijdt naar destructie. Buitenstaanders worden vergiftigd, aanhangers bewapend, gedrogeerd en massaal afgeluisterd.’

    Swami Anand Aadhar vindt het mediabeeld dat ontstaat rond de Bhagwan-commune niet volledig. In een opiniestuk schrijft hij: ‘Bhagwan keerde uiteindelijk terug naar Poona, waar ik hem vlak voor zijn dood in september 1989 in levenden lijve zag als Osho, glimlachend, zwaaiend met zijn armen, bij een van zijn laatste publieke optredens.’

    ‘In Poona ging de gemeenschap verder zonder de Amerikaanse paranoïde gekte van Oregon, zonder wapens en zonder gekonkel en vergif.'

    ‘Osho blijft een groot meditatieleraar en hij is naar mijn idee één van de grootste en meest effectieve, populaire en opvallendste filosofen van de twintigste eeuw. Hij is, behalve een rebels en controversieel geestelijk leider, mijns inziens de fountainhead, zo niet de Jezus, of nog beter: de Johannes de Doper, van de new age-beweging, en verdient als zodanig een eervolle plaats in de geschiedenis van de mensheid.’

    Lees hier zijn volledige bijdrage.

  4. Infrastructuur

    De baas van ProRail, Pier Eringa, heeft een origineel idee om het mobiliteitsprobleem op te lossen. Hij pleit voor veel snellere treinverbindingen 'op forenzenafstand' tussen de Randstad en de uithoeken van het land. In anderhalf uur zonder tussenstop van Groningen naar Amsterdam. Goed idee?

    Coen van der Gugten, voor GroenLinks-lid van de gemeenteraad van Maastricht, vindt het bittere noodzaak. Doorgaan met asfalt en vliegen is een doodlopende weg. Railverbindingen zijn onontbeerlijk om de klimaatdoelstellingen te halen. Al wijst hij er op dat goeie verbindingen tussen Maastricht en Luik, Maastricht en Keulen en Maastricht en Brussel voor zijn regio nog veel belangrijker zijn dan een snelle trein naar de Randstad.

    Van der Gugten: ‘Vliegen is achterlijk goedkoop. Voor 35 euro door Europa: dat slaat nergens op. De trein blijft een interessant concept. Maar dan wel in samenhang met light rail, snelle bussen en trams of lokale bussen zodat je een fijnmazig netwerk krijgt.’

    Maastricht is meer op Duitsland en België georiënteerd dan op de Randstad, weet Van der Gugten. Hij wijst op de zesduizend Duitse studenten aan Maastricht University. ‘Voor ons is Den Haag de periferie.’

    De GroenLinks-politicus meent dat Nederland de mobiliteitsproblematiek veel minder serieus neemt dan de Belgen, de Fransen en de Duitsers. ‘Neem de scheepvaartroute tussen Antwerpen, Luik en Rotterdam. Het Albert-kanaal tussen Antwerpen en Luik is klaar, maar Nederland ligt dwars. Alle bruggen bij ons zijn te laag’.

    Vliegen is achterlijk goedkoop. Voor 35 euro door Europa: dat slaat nergens op

    Coen van der Gugten, raadslid Maastricht voor GroenLinks
  5. Aanval op Syrië

    Commentator Klaus-Dieter Frankenberger wijst er in de Frankfurter Allgemeine op dat de militaire actie van de VS, Groot-Brittanië en Frankrijk tegen Syrië een beperkt doel had: bestraffing en afschrikking.

    ‘De Syrische dictator Assad zou worden bestraft voor het feit dat hij niet, zoals beloofd en afgesproken, de voorraden chemische strijdmiddelen vernietigd en verwijderd heeft, maar nogmaals heeft ingezet tegen de burgerbevolking. Het bombardement moest hem ook afhouden van verdere barbaarse acties. Wanneer, zoals beweerd, raketten en jachtvliegtuigen belangrijke productie- en voorraadlocaties van chemische wapens vernietigd hebben, is het regime van Assad tenminste een deel van zijn vermogen om aanvallen met gifgas op zenuwgas uit te voeren afgenomen.
    'Niettemin was de aanval ook symbolisch en zo geproportioneerd dat een directe confrontatie met Assads beschermmacht Rusland werd vermeden.'

    Frankenberger herinnert eraan dat de Russische leiding herhaaldelijk heeft beweerd dat alle voorraden en chemische wapens vernietigd waren en dat Rusland bij vorige gelegenheden in de Veiligheidsraad verder onderzoek van de VN naar verdenkingen tegen het Syrische regime heeft geblokkeerd.

    ‘De Veiligheidsraad kan niets doen wanneer een veto wordt uitgesproken. Ondanks alle gruweldaden was dat in de Syrische oorlog vaak het geval; Rusland heeft daarin een betreurenswaardig groot aandeel. Om die reden hoeft men niet aan te komen met het primaat van het volkenrecht als het onderzoek naar de schending van de conventie die chemische wapens verbiedt, nog niet is afgerond.’

    De Veiligheidsraad kan niets doen wanneer een veto wordt uitgesproken

    Klaus-Dieter Frankenberger
  6. James Comey (1/2)

    Voor mij is Comey een gecompliceerde man

    Charles M. Blow

    Voormalig FBI-chef James Comey heeft in zijn boek 'A Higher Loyalty' geen goed woord over voor president Trump en vergelijkt hem daarin zelfs met een maffiabaas. Maar in zijn boek, dat deze week in de verkoop gaat, onthult Comey volgens Washington Post-columnist Karen Tumulty 'een kleinzieligheid, onzekerheid en behoefte aan bevestiging, die ook Trumps eigen karakter kenmerken.’

    Ook Charles M. Blow, columnist bij The New York Times is op zijn zachtst gezegd kritisch: ‘Ik ga geen partij kiezen voor Comey of Trump. Ik heb een hekel aan de eerste, maar minacht de laatste.’

    Charles M. Blow schrijft in The New York Times: 'Voormalig FBI-baas James Comey is bezig zijn boek te promoten, dat ongetwijfeld een bestseller zal worden. Fijn voor hem. Maar voor mij is Comey een gecompliceerde man, iemand met een eervolle staat van dienst en van afschuwelijke oordelen.

    'Zijn onverklaarbare afhandeling van het onderzoek naar de Clinton-emails zijn onvergeeflijk. Hij deed roekeloze en schadelijke onthullingen over het onderzoek zonder te reppen over het onderzoek naar de Trump-campagne, dat gelijktijdig liep. (…)

    'Veel factoren hebben bijgedragen aan het verkiezingsresultaat van 2016. Russische inmenging. Het werk van Cambridge Analytica namens de Trump-campagne. De exploitatie van sociale media. (…) Racisme, xenofobie, vrouwenhaat en ethno- en religieuze vijandigheid vermomd als economische angst.

    'Maar Comey zat ook in die mix.

    'Hoewel we misschien nooit zullen weten welke factoren hebben bijgedragen aan Clintons nederlaag en Trumps overwinning, is er volgens mij absoluut geen twijfel dat Comey's acties daar wel onderdeel van zijn. Dus vergeef me dat ik niet direct sta te juichen voor Comey’s onthullingen over Trump.

    'En dan Trump zelf, die aankondigde dat wij met een paar bondgenoten Syrië aanvallen vanwege hun gebruik van chemische wapens. (…) De VS, noch de internationale gemeenschap hebben een goed overdacht Syrië-beleid. De regering-Trump meent een streep te hebben getrokken bij het gebruik van chemische wapens, maar dat lijkt willekeurig te worden afgedwongen. (…)

    'Waarom werd er nú aangevallen, terwijl Trump deze maand zei dat hij onze troepen uit Syrië wilde halen en campagne voerde voor anti-interventionisme?

    'Nogmaals, vergeef me dat ik niet geloof dat dit om een puur humanitaire missie gaat om het Syrische volk te helpen. De actie en timing zijn niet juist. Het lijkt alsof een legitieme crisis wordt gebruikt als afleidingsmanoeuvre, en dat is harteloos.

    'Ik ga geen partij kiezen voor Comey of Trump. Ik heb een hekel aan de eerste, maar minacht de laatste.'

  7. James Comey (2/2)

    Karen Tumulty, columnist bij The Washington Post schrijft dat Donald Trump besmettelijk is: 'Iedereen die hij aanraakt, verandert in Donald Trump. Nu heeft hij dat met James Comey gedaan.

    'De voormalig FBI-baas heeft een boek te verkopen met een overtuigend en geloofwaardig verhaal over zijn ervaringen met de president. Als Comey zich nou had blijven richten op wat belangrijk was. Maar in plaats daarvan onthulde hij een kleinzieligheid, onzekerheid en behoefte aan bevestiging, die Trumps eigen karakter kenmerken.

    'Hij merkte op dat de handen van de president niet zo groot waren als de zijne, en we weten wat dat betekent. (…) Comey wilde ook dat iedereen wist dat Obama zijn integriteit en bekwaamheid respecteerde, zelfs na de afhandeling van het e-mailschandaal rond Clinton, wat bijdroeg aan haar nederlaag. Terwijl hij Trump zwartmaakt omdat hij wordt gedreven door zijn ego, onthult Comey dat voor hem hetzelfde geldt.

    'Een ander voorbeeld: stafchef John Kelly. Comey schrijft dat Kelly hem na zijn ontslag belde en zei dat hij eerder ontslag zou nemen dan werken voor ‘oneervolle mensen die iemand zoals ik op zo’n manier zou behandelen’. Nog geen jaar later was Kelly in staat om een topstaflid, die werd beschuldigd van huiselijk geweld, ‘een integere en eervolle man’ te noemen. Ook kon hij het niet laten om voormalig minister van Buitenlandse Zaken, Tillerson, te vernederen door de pers te vertellen dat Tillerson werd ontslagen terwijl op het toilet zat.

    'Iedereen om hem heen, op grote en klein schaal, verandert uiteindelijk in Trump.'

  8. 2,1 miljard

    Martin Sommer wijdt zijn column aan het nieuws dat de politiek de zeggenschap over de verpleeghuiszorg heroverd heeft. Hij betreurt het dat het parlement niet ook nog eens kritisch kijkt naar de kosten van 2,1 miljard zelf. Elke aantasting van dat bedrag wordt onaanvaardbaar gevonden. En minister Hugo de Jonge laat steeds weten dat er geld zat is. Onder meer hierdoor komt het dat velen van ons niets terugzien van de economische groei. Minister Koolmees van Sociale Zaken heeft laten weten dat hij de stijgende zorgkosten bij de koopkracht had opgeteld: ‘Met de zorg erbij gaat de gemiddelde koopkracht er maar liefst 3,5 procent op vooruit.’

    Frank Kalshoven reageert in zijn column op het rapport van de Onderwijsinspectie waaruit blijkt dat dat de onderwijskwaliteit de afgelopen jaren is achteruitgegaan. Hij vindt dat de bestuurders in het primair onderwijs alles op alles moeten zetten om een inhaalslag te maken: 'Iedere school waar de streefcijfers voor lezen en rekenen niet worden gehaald, verplicht zich deze zomer een 'zomerschool' te organiseren, in elk geval voor de groepen zes tot en met acht.’ En: 'Voor de start van het volgende schooljaar beschikt elk van onze scholen over een ambitieus verbeterplan… Vanaf dag één is dat in uitvoering. Een jaar van nu is het tij gekeerd en zal het primair onderwijs merkbaar en meetbaar zijn verbeterd.’

    Ook Aleid Truijens heeft haar column gewijd aan het rapport van de Onderwijsinspectie. Zij sluit zich aan bij onderwijsdeskundige Ton van Haperen die een cruijffiaanse revolutie bepleit die de school weer teruggeeft aan de leraar: ‘Die twintig jaar waarin het niveau sluipenderwijs is gedaald zijn precies de jaren waarin de verantwoordelijkheid en macht in het onderwijs verschoven van de overheid naar de schoolbesturen.’

  9. Orbán (1)

    Vandaag komt een commissie van het Europees Parlement met haar bevindingen over de Hongaarse president Orbán en zijn partij Fidesz: past diens ‘niet-liberale democratie’ nog wel bij de democratische waarden en de rechtstaat van de EU? Moet de Europese EVP (met het CDA) niet met hun lid breken? Orbán won zondag de verkiezingen met groot gemak. Gaat zijn succesvolle autoritaire bestuur zich over Europa verspreiden? Europese commentatoren maken zich zorgen.

    NRC Handelsblad dringt in een hoofdredactioneel commentaar aan op actie van de Europese Unie tegen Orbán en vindt dat Orbáns Fideszpartij niet thuishoort in de christendemocratische EVP-fractie van het Europarlement:

    ‘De Unie kan zich niet laten gijzelen door de sterke-mannen-politiek á la Orbán. Behalve de juridische en financiële machtsmiddelen die de Europese Commissie kan hanteren om eenheid te bewerkstelligen, is er de politieke lijn. In de Europese Raad, waar actie geboden is van regeringsleiders als Angela Merkel en de Nederlandse premier Mark Rutte (VVD). Maar ook in het Europees Parlement. (..)

    ‘Met het naderen van de verkiezingen voor het Europees Parlement komt het moment dichterbij dat Merkels CDU en bijvoorbeeld het CDA van Sybrand Buma de eigen geloofwaardigheid serieus moeten nemen.’

    Silke Mülherr in de Duitse krant Die Welt heeft nog de somberste visie: Orbán wordt hét grote probleem van Europa:

    ‘Zijn overwinning geeft hem de wind de rug om de Hongaarse ‘leidersdemocratie’ Europa-breed te exporteren. En hij heeft ijverige leerlingen, zoals in Polen en de andere Visegrad-landen is gebleken. Polen is al hard op weg Hongaarse paden te bewandelen. Met een door de verkiezingsoverwinning in Hongarije gesterkt oostblok dreigt voor de EU het lot van de VN. Als teveel landen bijeen komen die niet door een gedeeld waardensysteem worden verbonden, dan verdampt samenwerking tot een discussieclubje. Je zou ook zover kunnen gaan om te zeggen: Viktor Orbán maakt zich op om de doodgraver van de EU te worden. Arm Hongarije! Arm Europa! Het wordt door een kleinzielige geest en val gebracht.'

    In de Zwitserse krant Tages Anzeiger maakt Bernhard Odehnal zich veel minder zorgen:

    ‘Hongarije is en blijft een uitzonderingsgeval, met zijn nationale trots en het collectief gevoel anders te zijn, maar door de wereld te worden miskend. Orbán verstaat de kunst dit klavier van gevoelens te bespelen. De Europese volkspartijen hebben Orbán met zijn overwinning gefeliciteerd, maar het is onwaarschijnlijk dat ze zijn hem volgen. Ze ontberen de meerderheden en de kadaverdiscipline in hun partijen. Bovendien is Orbáns succesmodel van buitenaf gefinancierd: zonder kredieten uit Rusland en China en miljardensubsidies uit Brussel was het snel gedaan met zijn ‘niet-liberale democratie’.